17 december 2018
Wat is Lean Six Sigma
Six Sigma is een bepaald kwaliteitsniveau en een procesverbetermethode. Six Sigma is ook gericht
op het omgaan met, het beheersen van, en waar mogelijk het reduceren van variatie. De taal van
variate wordt het beste verstaan door gebruik te maken van statstek. De Six Sigma
gereedschapskofer bevat dan ook tal van statstsche tools. Zelfs de naam is ervan afgeleid.
Bij LSS (Lean Six Sigma) worden de grenzen (limits) voor goed of fout, of goede uitkomsten en foute
uitkomsten, de USL (Upper Specifcaton Limit) en LSL (Lover Specifcaton Limit) genoemd. Die
grenzen worden gesteld. Bijvoorbeeld omdat men gehoord heef wat de klant wel en niet accepteert.
De USL en LSL worden gesteld. De UCL (Upper Control Limit) en LCL (Lower Control Limit) worden
berekend. Dit zijn grenzen voor normale variatie of bijzondere variatiee
Het Griekse symbool σ (uitspreken als sigma) wordt in de statstek gebruikt als Sigma symboolmaat
voor de spreiding ten opzichte van het gemiddelde en wordt veelal de standaardafwijking of
standaarddeviate genoemd. De uitdrukking Six Sigma (ofewel 6σ in symboolvorm) is dus tevens een
kwaliteitsniveau. Het staat voor een foutenniveau gelijk aan 3,4 fouten op 1 miljoen mogelijkheden.
Fouten op een miljoen wordt uitgedrukt in DPMO, Defects Per Million Opportunites.
De standaarddeviatie kwam voort uit de wens om aan te geven wat de gemiddelde afstand is van
een reeks scores ten opzichte van het gemiddelde. Een van de bekendste verdelingen is de normale
verdeling, alias de klokcurve. De grafek van deze verdeling heef een symmetrische klokvorm. Dit
geef aan dat het grootste gedeelte van alle waarden rond het gemiddelde ( x of µ) ligt, het hoge
deel van de klokvorm. Het gemiddelde, en ook de mediaan, ligt vanwege de symmetrie precies in het
midden van de normale verdeling.
Bij de normale verdeling is de 3-sigmaregel van toepassing, die het volgende zegt: ongeveer 68% van
alle waarden ligt binnen een afstand van 1 standaarddeviate (σ) of 1 z-score rondom het
gemiddelde. Z-scores zijn uitgedrukt op een schaal die aangeef hoeveel standaardafwijkingen een
waarneming verwijderd is van het gemiddelde. Dit gebied loopt dus van het gemiddelde minus één
standaarddeviate tot het gemiddelde plus één standaarddeviate.
De regelgrenzen, LCL en UCL worden ook wel control limits genoemd, zijn vaak gebaseerd op het
gemiddelde plus circa driemaal de standaarddeviatie (UCL) en het gemiddelde minus circa driemaal
de standaarddeviatie (LCL).
1