Political violence in twentieth-century Europe.
Hoofdstuk 2 War
Al zo lang staten bestaan is oorlog tussen staten de enige vorm van geweld dat volledig
geaccepteerd is. Voor 1914 werd oorlog in Europa gezien als een normaal en acceptabel
instrument van politiek en diplomatie, oftewel een extensie van de politiek. In de 20 e eeuw
veranderde deze kijk op oorlog echter. Oorlogen werden wreder en steeds vaker gevoerd
met ideologische doeleinden. Butterfield vergelijkt de eerste en tweede wereldoorlog met
oorlogen om godsdienst in de 16e en 17e eeuw. Hij beweert dat niet de moderne technologie
het dodelijkste is aan de moderne oorlogen, maar de theorie erachter die alle limieten en
beperkingen vermijdt. Haat, zondigheid en weigeren compromissen te sluiten zijn
kenmerkend aan de nieuwe oorlogen.
In dit hoofdstuk wordt dieper ingegaan op de ideeën van Butterfield en het karakter van de
eerste en tweede wereldoorlog.
In een context van totale oorlog, waarin burgers als een net zo grote vijand worden gezien
als een professioneel leger is het repertoire van gewelddadige acties veel groter geworden,
omdat soldaten allerlei nieuwe rollen moeten vervullen (politie, koloniale bestuurders en
zelfs als religieuze missionarissen). In een “oorlogscultuur” is er veel steun voor politiek
geweld. Dit kwam mede door hoe oorlogvoerenden de oorlog vertegenwoordigden met
behulp van bijvoorbeeld kerken en politieke partijen, die als link dienden tussen de staat en
de lokale populatie. Maar is deze oorlogscultuur echt zo belangrijk als sommige historici
beweren? In de eerste wereldoorlog vochten veel mannen alleen maar omdat ze gedwongen
werden of dienstplichtig waren en niet omdat zij zich zo sterk identificeerden met deze
“oorlogscultuur”.
Oorlogscultuur kan op 2 manieren bekeken worden. De eerste manier heeft te maken met
de taal en vertegenwoordiging die gebruikt wordt om zichzelf te verdedigen en de vijand te
demoniseren. De tweede manier heeft te maken met de hoeveelheid geweld dat gebruikt
wordt op zowel het slagveld als tegen de bevolking.
Historici hebben de neiging de eerste wereldoorlog als paradigmatisch te beschouwen door
te redeneren dat het iets nieuws in de oorlogvoering tussen Europese staten
vertegenwoordigde op het gebied van het gebruikte geweld.
Visions of war, 1789-1914: continuities and ruptures
Historici zien de 19e eeuw vaak als vredelievend en spreken soms zelfs van honderd jaar
vrede na 1815. In realiteit was de 19e eeuw gevuld met oorlogen, maar was geen zo groot als
bijvoorbeeld de eerst of tweede wereldoorlog. Veel van de belangrijkste oorlogen in de 19 e
eeuw kwamen qua type veel overeen met de typische oorlogen van de 18e eeuw: Strijd om
het grondgebied te vergroten, verhoogd aanzien, de bevordering van dynastieke belangen
Hoofdstuk 2 War
Al zo lang staten bestaan is oorlog tussen staten de enige vorm van geweld dat volledig
geaccepteerd is. Voor 1914 werd oorlog in Europa gezien als een normaal en acceptabel
instrument van politiek en diplomatie, oftewel een extensie van de politiek. In de 20 e eeuw
veranderde deze kijk op oorlog echter. Oorlogen werden wreder en steeds vaker gevoerd
met ideologische doeleinden. Butterfield vergelijkt de eerste en tweede wereldoorlog met
oorlogen om godsdienst in de 16e en 17e eeuw. Hij beweert dat niet de moderne technologie
het dodelijkste is aan de moderne oorlogen, maar de theorie erachter die alle limieten en
beperkingen vermijdt. Haat, zondigheid en weigeren compromissen te sluiten zijn
kenmerkend aan de nieuwe oorlogen.
In dit hoofdstuk wordt dieper ingegaan op de ideeën van Butterfield en het karakter van de
eerste en tweede wereldoorlog.
In een context van totale oorlog, waarin burgers als een net zo grote vijand worden gezien
als een professioneel leger is het repertoire van gewelddadige acties veel groter geworden,
omdat soldaten allerlei nieuwe rollen moeten vervullen (politie, koloniale bestuurders en
zelfs als religieuze missionarissen). In een “oorlogscultuur” is er veel steun voor politiek
geweld. Dit kwam mede door hoe oorlogvoerenden de oorlog vertegenwoordigden met
behulp van bijvoorbeeld kerken en politieke partijen, die als link dienden tussen de staat en
de lokale populatie. Maar is deze oorlogscultuur echt zo belangrijk als sommige historici
beweren? In de eerste wereldoorlog vochten veel mannen alleen maar omdat ze gedwongen
werden of dienstplichtig waren en niet omdat zij zich zo sterk identificeerden met deze
“oorlogscultuur”.
Oorlogscultuur kan op 2 manieren bekeken worden. De eerste manier heeft te maken met
de taal en vertegenwoordiging die gebruikt wordt om zichzelf te verdedigen en de vijand te
demoniseren. De tweede manier heeft te maken met de hoeveelheid geweld dat gebruikt
wordt op zowel het slagveld als tegen de bevolking.
Historici hebben de neiging de eerste wereldoorlog als paradigmatisch te beschouwen door
te redeneren dat het iets nieuws in de oorlogvoering tussen Europese staten
vertegenwoordigde op het gebied van het gebruikte geweld.
Visions of war, 1789-1914: continuities and ruptures
Historici zien de 19e eeuw vaak als vredelievend en spreken soms zelfs van honderd jaar
vrede na 1815. In realiteit was de 19e eeuw gevuld met oorlogen, maar was geen zo groot als
bijvoorbeeld de eerst of tweede wereldoorlog. Veel van de belangrijkste oorlogen in de 19 e
eeuw kwamen qua type veel overeen met de typische oorlogen van de 18e eeuw: Strijd om
het grondgebied te vergroten, verhoogd aanzien, de bevordering van dynastieke belangen
