Samenvatting: hoofdstuk 8 – Het probleem verhelderend gesprek
Boek: De verpleegkundige als communicator
Bladzijden: blz. 143 t/m 154
Het probleem verhelderend gesprek is een vorm van het versterken van
zelfmanagement en gaat daarmee in stap verder dan actief luisteren.
De methodiek bestaat uit vijf fasen:
- Fase 1: probleemdefiniëring
- Fase 2: benoemen consequenties van het probleem
- Fase 3: het formuleren van doelen
- Fase 4: het verkennen en formuleren van oplossingen
- Fase 5: evaluatiegesprek
Doel: De patiënt krijgt inzicht zijn probleem, wat het probleem voor hem
betekent/consequenties en wat de (mogelijke) oplossingen zijn.
8.1 – Voorwaarden
Er is sprake van een vertrouwensrelatie
De verpleegkundige kan voldoende tijd vrijmaken voor zo’n gesprek.
8.1.1 – Voorwaarde 1: Vertrouwensrelatie
Als patiënten zich serieus genomen voelen met betrekking tot datgene wat ze
aangeven op dit gebied (lichamelijke welbevinden), is er al een belangrijke stap gezet
richting een vertrouwensrelatie.
Vervolgens breiden de gesprekken zich uit naar de activiteiten die je in het dagelijks
leven ontplooit, en wat de invloed van hun ziekte daarop is.
Daarna volgt het sociale netwerk en de laatste wilt de patiënt er over praten.
8.1.2 – Voorwaarde 2 – Verpleegkundige heeft voldoende tijd
De interventies zijn juist gericht op het stimuleren van de patiënt om zelf na te denken
over de consequenties en mogelijke oplossingen.
8.2 – Methodiek
8.2.1 – Fase 1: Probleemdefiniëring
Vragen stellen die als doel hebben jouw inzicht te geven in wat het probleem is en
om dit probleem af te kaderen.
In de fase – de exploratiefase – zijn de vaardigheden belangrijk: luistervaardigheden
en gesprek regulerende vaardigheden.
8.2.2 – Fase 2: Benoemen consequenties van het probleem
Oplossingen kunnen pas aansluiten bij het referentiekader van de patiënt als in kaart
gebracht is wat de consequenties van het probleem zijn en als het doel geformuleerd
is. (Wat betekent het voor de patiënt).
In deze fase is het belangrijk om erachter te komen of de patiënt zelf het probleem
ook inziet en of er behoefte aan hulp is of is er een voldoende mogelijkheid om het
zelf op te lossen.
8.2.3 – Fase 3: Het formuleren van doelen
Het verkleinen van de draaglast en het vergroten van de draagkracht.
Functies van doelen stellen:
- Het dient als referentiekader voor het toetsen van de in fase 4 geformuleerde
oplossingen.
- Het dient om de verwachtingen van de patiënt in kaart te brengen.
Boek: De verpleegkundige als communicator
Bladzijden: blz. 143 t/m 154
Het probleem verhelderend gesprek is een vorm van het versterken van
zelfmanagement en gaat daarmee in stap verder dan actief luisteren.
De methodiek bestaat uit vijf fasen:
- Fase 1: probleemdefiniëring
- Fase 2: benoemen consequenties van het probleem
- Fase 3: het formuleren van doelen
- Fase 4: het verkennen en formuleren van oplossingen
- Fase 5: evaluatiegesprek
Doel: De patiënt krijgt inzicht zijn probleem, wat het probleem voor hem
betekent/consequenties en wat de (mogelijke) oplossingen zijn.
8.1 – Voorwaarden
Er is sprake van een vertrouwensrelatie
De verpleegkundige kan voldoende tijd vrijmaken voor zo’n gesprek.
8.1.1 – Voorwaarde 1: Vertrouwensrelatie
Als patiënten zich serieus genomen voelen met betrekking tot datgene wat ze
aangeven op dit gebied (lichamelijke welbevinden), is er al een belangrijke stap gezet
richting een vertrouwensrelatie.
Vervolgens breiden de gesprekken zich uit naar de activiteiten die je in het dagelijks
leven ontplooit, en wat de invloed van hun ziekte daarop is.
Daarna volgt het sociale netwerk en de laatste wilt de patiënt er over praten.
8.1.2 – Voorwaarde 2 – Verpleegkundige heeft voldoende tijd
De interventies zijn juist gericht op het stimuleren van de patiënt om zelf na te denken
over de consequenties en mogelijke oplossingen.
8.2 – Methodiek
8.2.1 – Fase 1: Probleemdefiniëring
Vragen stellen die als doel hebben jouw inzicht te geven in wat het probleem is en
om dit probleem af te kaderen.
In de fase – de exploratiefase – zijn de vaardigheden belangrijk: luistervaardigheden
en gesprek regulerende vaardigheden.
8.2.2 – Fase 2: Benoemen consequenties van het probleem
Oplossingen kunnen pas aansluiten bij het referentiekader van de patiënt als in kaart
gebracht is wat de consequenties van het probleem zijn en als het doel geformuleerd
is. (Wat betekent het voor de patiënt).
In deze fase is het belangrijk om erachter te komen of de patiënt zelf het probleem
ook inziet en of er behoefte aan hulp is of is er een voldoende mogelijkheid om het
zelf op te lossen.
8.2.3 – Fase 3: Het formuleren van doelen
Het verkleinen van de draaglast en het vergroten van de draagkracht.
Functies van doelen stellen:
- Het dient als referentiekader voor het toetsen van de in fase 4 geformuleerde
oplossingen.
- Het dient om de verwachtingen van de patiënt in kaart te brengen.
