Samenvatting H4 – Basisboek criminologie
4.1 De Chicago school
De Chicago School of Criminology benadrukt dat crimineel gedrag niet alleen wordt bepaald door
individuele kenmerken van daders, maar ook door de sociale omgeving waarin ze leven. Het
suggereert dat hoge niveaus van criminaliteit en deviant gedrag kunnen worden toegeschreven aan
de zwakte of het falen van sociale instituties in bepaalde gemeenschappen.
Deze benadering van criminologie legt de nadruk op de studie van buurtkenmerken, zoals armoede,
werkloosheid, gebrek aan sociale cohesie en slechte huisvesting, en hoe deze factoren van invloed
zijn op crimineel gedrag. Onderzoek binnen dit kader richt zich vaak op het identificeren van
risicofactoren die verband houden met criminaliteit op buurtniveau en het ontwikkelen van interventies
om sociale desorganisatie tegen te gaan en de veiligheid in gemeenschappen te verbeteren.
In essentie de Chicago School de studie van criminaliteit en deviant gedrag, met een focus op de rol
van sociale omgevingen en structuren in het verklaren van criminaliteit.
4.2 Kritiek op de Chicago school en voortzetting van de ecologische criminologie
Determinisme: de focus op omgevingsinvloeden kan de rol van individuele keuzes negeren.
Generalisatieproblemen: bevindingen waren soms te specifiek voor Chicago om elders toepasbaar te
zijn.
Beperkte aandacht voor conflicten: sociale conflicten en machtsverhoudingen werden vaak over het
hoofd gezien.
Methodologische beperkingen: sommige methoden waren subjectief en historisch, wat hun
generaliseerbaarheid beperkt.
Shaw en McKay (1978) stellen dat theoretisch gezien sociale ontwrichting de primaire veroorzaker is
van crimineel gedrag
Stark (1987) stelt dat er vijf kenmerken zijn die buurten met hoge criminaliteitscijfers karakteriseren:
(1) bevolkingsdichtheid (density), (2) armoede (poverty), (3) gemengde functies (mixed use), (4) snelle
wisseling van de bevolking (residential mobility) en (5) verval (dilapidation).
Sampson (1995) vatte zijn bevindingen samen in het concept sociale ontwrichting (social
disorganization) die hij samenvatte in de volgende zin: het onvermogen van de gemeenschap om haar
gemeenschappelijke waarden te realiseren. Het resultaat van armoede, instabiele familiestructuren en
een hoge mate van mobiliteit worden door hem omschreven als anonimiteit > een gebrek aan sociale
relaties tussen buurtbewoners en een lage betrokkenheid bij buurtactiviteiten en organisatie van de
buurt. Hierdoor kunnen buurtbewoners geen effectieve controle uitoefenen over de openbare ruimte,
waardoor deze kan worden overgenomen door criminelen. De jongeren uit de eigen buurt hebben
door de anonimiteit enorme vrijheid, wat weer kan resulteren in crimineel gedrag.
Het vierdimensionaal verklaringsmodel (Van der Leun, Snel en Engbersen, 1998) legt de relatie uit
tussen de achterstand van wijken enerzijds en de vaak wijkgebonden criminaliteit anderzijds.
4.1 De Chicago school
De Chicago School of Criminology benadrukt dat crimineel gedrag niet alleen wordt bepaald door
individuele kenmerken van daders, maar ook door de sociale omgeving waarin ze leven. Het
suggereert dat hoge niveaus van criminaliteit en deviant gedrag kunnen worden toegeschreven aan
de zwakte of het falen van sociale instituties in bepaalde gemeenschappen.
Deze benadering van criminologie legt de nadruk op de studie van buurtkenmerken, zoals armoede,
werkloosheid, gebrek aan sociale cohesie en slechte huisvesting, en hoe deze factoren van invloed
zijn op crimineel gedrag. Onderzoek binnen dit kader richt zich vaak op het identificeren van
risicofactoren die verband houden met criminaliteit op buurtniveau en het ontwikkelen van interventies
om sociale desorganisatie tegen te gaan en de veiligheid in gemeenschappen te verbeteren.
In essentie de Chicago School de studie van criminaliteit en deviant gedrag, met een focus op de rol
van sociale omgevingen en structuren in het verklaren van criminaliteit.
4.2 Kritiek op de Chicago school en voortzetting van de ecologische criminologie
Determinisme: de focus op omgevingsinvloeden kan de rol van individuele keuzes negeren.
Generalisatieproblemen: bevindingen waren soms te specifiek voor Chicago om elders toepasbaar te
zijn.
Beperkte aandacht voor conflicten: sociale conflicten en machtsverhoudingen werden vaak over het
hoofd gezien.
Methodologische beperkingen: sommige methoden waren subjectief en historisch, wat hun
generaliseerbaarheid beperkt.
Shaw en McKay (1978) stellen dat theoretisch gezien sociale ontwrichting de primaire veroorzaker is
van crimineel gedrag
Stark (1987) stelt dat er vijf kenmerken zijn die buurten met hoge criminaliteitscijfers karakteriseren:
(1) bevolkingsdichtheid (density), (2) armoede (poverty), (3) gemengde functies (mixed use), (4) snelle
wisseling van de bevolking (residential mobility) en (5) verval (dilapidation).
Sampson (1995) vatte zijn bevindingen samen in het concept sociale ontwrichting (social
disorganization) die hij samenvatte in de volgende zin: het onvermogen van de gemeenschap om haar
gemeenschappelijke waarden te realiseren. Het resultaat van armoede, instabiele familiestructuren en
een hoge mate van mobiliteit worden door hem omschreven als anonimiteit > een gebrek aan sociale
relaties tussen buurtbewoners en een lage betrokkenheid bij buurtactiviteiten en organisatie van de
buurt. Hierdoor kunnen buurtbewoners geen effectieve controle uitoefenen over de openbare ruimte,
waardoor deze kan worden overgenomen door criminelen. De jongeren uit de eigen buurt hebben
door de anonimiteit enorme vrijheid, wat weer kan resulteren in crimineel gedrag.
Het vierdimensionaal verklaringsmodel (Van der Leun, Snel en Engbersen, 1998) legt de relatie uit
tussen de achterstand van wijken enerzijds en de vaak wijkgebonden criminaliteit anderzijds.
