Wachten is niet gunstig
Introductie
"Ik heb dit besproken met de kinderpsycholoog. Zij gaf aan dat er vanuit ons wijkteam en
haar eigen team geen specifieke behandeling voor haar leeftijd beschikbaar is, dus dan
moeten wij even kijken welke interventies er los kunnen worden uitgeprobeerd.” De ouders
keken in de verte. Buiten was dit makkelijker te doen. Mijn collega ging verder, "het kan zijn
dat er weinig vraag is naar zo een methode binnen haar leeftijdscategorie.” Toen brak
moeder de stilte, “maar ja, dat is voor ons niet het geval.” Ik hoorde frustratie in haar stem.
Ja, wat kunnen ze nu doen behalve dingen uitproberen? Want wachten tot ze binnen een
andere leeftijdscategorie zit, is ook niet gunstig.
Elke gemeente heeft een andere manier van werken en dit heeft ook directe invloed op de
werkwijze van de daarbinnen gevestigde wijkteams. Ons wijkteam –...- valt daar ook onder.
Hoewel er in ons team mensen uit verschillende disciplines en moederorganisaties werken,
zijn er ook vaste richtlijnen en methoden. De conversatie hierboven heb ik meegemaakt toen
ik op huisbezoek was gegaan en bleef bij mij hangen. Daarom zet ik in mijn essay deze
vraag neer: waarom is er binnen ons wijkteam niet voor elke leeftijdscategorie een
behandeling voor angststoornissen?
Angst is in het algemeen een adaptieve emotie; het is nuttig om bang te zijn onder
bedreigende situaties. Peter Muris (2010) geeft aan dat angst soms toch nodeloos is, omdat
het niet in verhouding staat tot een reële dreiging. Dit zie je snel bij kinderen terug die nog
nieuw zijn met bepaalde situaties of stimuli en niet weten hoe ze daar het best mee om
kunnen gaan. Hoewel het dus regelmatig voorkomt en het vrij intense angsten kunnen zijn,
verdwijnen deze even snel als dat ze verschenen. Toch blijven de angsten bij sommige
kinderen voortbestaan en nemen zo intens toe dat ze het kind hinderen bij het dagelijks
functioneren op meerdere leefgebieden. Er is dan sprake van een angststoornis (Muris,
2010). In totaal zijn er zeven angststoornissen te onderscheiden (Franx & Van Splunteren,
2014).
Meest voorkomend
Om te beginnen zijn er meerdere bronnen die aangeven dat angst één van de meest
voorkomende psychische stoornissen is onder kinderen/jeugdigen. Zo heeft Peter Muris
(2010) geconstateerd dat er één op de tien kinderen gedurende hun jeugd één of meer
angststoornissen hebben. Dit baseerde hij op prevalentiecijfers uit het onderzoek van Ford
en haar collega's, waar ‘angststoornissen’ als tweede veelvoudige stoornis is uitgekomen
(driemaandenprevalentie van 3,7%) in een populatie van tienduizend jongeren van vijf tot
vijftien jaar (Peter Muris, 2010; Ford, Goodman & Meltzer, 2003). Ook Nederlands Centrum
Jeugdgezondheid (NCJ) sluit zich hierbij aan en erkend angststoornissen als één van de
vroegste vormen van psychopathologie (Bolier, Speetjens, Volker & Sinnema, 2016;
Dieleman & Dierckx, 2014). Nou zijn er dus meerdere wetenschappelijke artikelen en
boeken gepubliceerd over hoe vaak angststoornissen onder kinderen voorkomen, maar toch
is er binnen ons wijkteam een tekort aan behandelingen binnen sommige
leeftijdscategorieën. Als ik kijk vanuit mijn mensvisie, heeft ieder mens behoefte aan en
Introductie
"Ik heb dit besproken met de kinderpsycholoog. Zij gaf aan dat er vanuit ons wijkteam en
haar eigen team geen specifieke behandeling voor haar leeftijd beschikbaar is, dus dan
moeten wij even kijken welke interventies er los kunnen worden uitgeprobeerd.” De ouders
keken in de verte. Buiten was dit makkelijker te doen. Mijn collega ging verder, "het kan zijn
dat er weinig vraag is naar zo een methode binnen haar leeftijdscategorie.” Toen brak
moeder de stilte, “maar ja, dat is voor ons niet het geval.” Ik hoorde frustratie in haar stem.
Ja, wat kunnen ze nu doen behalve dingen uitproberen? Want wachten tot ze binnen een
andere leeftijdscategorie zit, is ook niet gunstig.
Elke gemeente heeft een andere manier van werken en dit heeft ook directe invloed op de
werkwijze van de daarbinnen gevestigde wijkteams. Ons wijkteam –...- valt daar ook onder.
Hoewel er in ons team mensen uit verschillende disciplines en moederorganisaties werken,
zijn er ook vaste richtlijnen en methoden. De conversatie hierboven heb ik meegemaakt toen
ik op huisbezoek was gegaan en bleef bij mij hangen. Daarom zet ik in mijn essay deze
vraag neer: waarom is er binnen ons wijkteam niet voor elke leeftijdscategorie een
behandeling voor angststoornissen?
Angst is in het algemeen een adaptieve emotie; het is nuttig om bang te zijn onder
bedreigende situaties. Peter Muris (2010) geeft aan dat angst soms toch nodeloos is, omdat
het niet in verhouding staat tot een reële dreiging. Dit zie je snel bij kinderen terug die nog
nieuw zijn met bepaalde situaties of stimuli en niet weten hoe ze daar het best mee om
kunnen gaan. Hoewel het dus regelmatig voorkomt en het vrij intense angsten kunnen zijn,
verdwijnen deze even snel als dat ze verschenen. Toch blijven de angsten bij sommige
kinderen voortbestaan en nemen zo intens toe dat ze het kind hinderen bij het dagelijks
functioneren op meerdere leefgebieden. Er is dan sprake van een angststoornis (Muris,
2010). In totaal zijn er zeven angststoornissen te onderscheiden (Franx & Van Splunteren,
2014).
Meest voorkomend
Om te beginnen zijn er meerdere bronnen die aangeven dat angst één van de meest
voorkomende psychische stoornissen is onder kinderen/jeugdigen. Zo heeft Peter Muris
(2010) geconstateerd dat er één op de tien kinderen gedurende hun jeugd één of meer
angststoornissen hebben. Dit baseerde hij op prevalentiecijfers uit het onderzoek van Ford
en haar collega's, waar ‘angststoornissen’ als tweede veelvoudige stoornis is uitgekomen
(driemaandenprevalentie van 3,7%) in een populatie van tienduizend jongeren van vijf tot
vijftien jaar (Peter Muris, 2010; Ford, Goodman & Meltzer, 2003). Ook Nederlands Centrum
Jeugdgezondheid (NCJ) sluit zich hierbij aan en erkend angststoornissen als één van de
vroegste vormen van psychopathologie (Bolier, Speetjens, Volker & Sinnema, 2016;
Dieleman & Dierckx, 2014). Nou zijn er dus meerdere wetenschappelijke artikelen en
boeken gepubliceerd over hoe vaak angststoornissen onder kinderen voorkomen, maar toch
is er binnen ons wijkteam een tekort aan behandelingen binnen sommige
leeftijdscategorieën. Als ik kijk vanuit mijn mensvisie, heeft ieder mens behoefte aan en
