Introduction to international commercial and European
Law.
Inhoud
Hoofdstuk 2 2.1 + 2.2 + 2.3 + 2.4
Hoofdstuk 3 3.1 + 3.2 + 3.3 + 3.4 + 3.5
Hoofdstuk 4 4.1 + 4.2 + 4.3
Hoofdstuk 2: Europees Recht
2.1 Introductie
De belangrijkste bronnen in het handelsrecht zijn:
Verdragen/Overeenkomsten;
Europees recht;
Regels gemaakt door particuliere internationale entiteiten zoals ICC (International
Chamber of Commerce).
De meest belangrijke verordeningen die door de ICC gemaakt worden zijn Incoterms
en Uniform Customs and Practice for Documentary Credits.
Nationaal recht en beslissingen van de rechtbank zijn minder belangrijke bronnen.
De legale basis voor Europees recht kan worden gevonden in ‘the Treaty on the Functioning
of the European Union’ (TFEU).
De belangrijkste punten van de TFEU zijn:
- De principes en waardes van de Europese Unie;
- De belangrijkste onderwerpen van de Europese Unie;
- De rollen van de belangrijkste instituten in de Europese Unie;
- De regels van de gemeenschappelijke buitenlandse- en veiligheid politiek.
European Court of Justice (ECJ): waarborgt de correcte interpretatie van het Europees recht
(the TFEU, directives, regulations etc.). Het is gevestigd in Luxemburg. Dit is het Europese hof
van justitie.
The European Court of Human Rights (ECtHR): mensen kunnen hier klagen over
schendingen van de fundamentele rechten die verankerd zijn in the European Convention on
Human Rights (ECHR). Het is gevestigd in Strasbourg. De ECHR is getekend door meer landen
dan alleen leden van de EU.
De ECJ en ECtHR zijn twee hele verschillende rechtbanken die niets met elkaar te maken
hebben!
Wanneer een nationale rechter een uitspraak moet doen over internationaal recht, dan kan er om
een prejudiciële beslissing gevraagd worden. Voordat de feitelijke beslissing genomen moet worden,
wordt er gevraagd om advies aan het Europese hof van justitie. Burgers kunnen geen prejudiciële
beslissing vragen. DUS alleen rechters kunnen vragen om een prejudiciële beslissing bij het Hof van
Justitie.
1
, Hiërarchie van geschreven wetgeving:
1. Verdragen zoals het TFEU & andere verdragen
2. Europese wetgeving:
-Regulations
-Directives
3. Nationale wetgeving: grondwet
4. Andere nationale wetgeving
2.2 Instituten van de EU
The EU heeft de volgende instituten, art. 13 TEU:
1. Het Europese parlement;
2. De Europese Raad;
3. De Raad van de Europese Unie;
4. De Europese Commissie;
5. Het Hof van Justitie van de EU.
Het Europese parlement
De leden van het Europees parlement (MEPs) worden rechtstreeks
gekozen door de burgers van de EU lidstaten voor een periode van 5 jaar
(Art. 14 under 2 TEU). Het Europees parlement heeft een maximum van 751
leden. De verdeling van de stoelen is gebaseerd op ‘degressieve
proportionaliteit’: Hoe groter de bevolking van een lidstaat, hoe meer
MEPs.
Elke lidstaat van de EU heeft recht op minimaal zes stoelen.
De belangrijkste bevoegdheden van het EP zijn:
Nieuwe wetten maken: Het Europees parlement is, samen met de
raad van de EU, wetgever van de Europese wetgeving.
Eerst stuurt de Europese Commissie een voorstel naar beide, waarbij
ze gaan onderhandelen over de ontwerptekst. Het voorstel van de
commissie wordt pas een wet als zowel de EP als de Raad het
voorstel goedkeuren.
Controle van de uitvoerende macht: Het EP controleert de
Commissie en heeft de
bevoegdheid om vragen te stellen aan de Commissie die beantwoord
moeten worden (art.230 lid 2 TFEU). Het EP is ook bevoegd om vragen te
stellen aan de Raad van de Europese Unie (art. 230 lid 3 TFEU). De Raad
is in tegenstelling tot de Commissie niet verplicht deze vragen te
beantwoorden. Het EP kan ook een motie van afkeuring indienen om de
gehele commissie af te laten treden, maar alleen bij een meerderheid
van twee-derde (art. 234 TFEU). Individuele commissieleden kan de EP
niet dwingen af te treden.
Budgettaire macht: Het EP moet de budgetten van de EU
goedkeuren (art. 314 TFEU).
De Europese Raad
De Europese Raad bestaat uit de staatshoofden of regeringsleiders van de
28 lidstaten, de voorzitter van de Europese Commissie (nu: Jean-Claude
Juncker, Luxemburg) en de voorzitter van de Europese Raad (nu: Donald
2
Law.
Inhoud
Hoofdstuk 2 2.1 + 2.2 + 2.3 + 2.4
Hoofdstuk 3 3.1 + 3.2 + 3.3 + 3.4 + 3.5
Hoofdstuk 4 4.1 + 4.2 + 4.3
Hoofdstuk 2: Europees Recht
2.1 Introductie
De belangrijkste bronnen in het handelsrecht zijn:
Verdragen/Overeenkomsten;
Europees recht;
Regels gemaakt door particuliere internationale entiteiten zoals ICC (International
Chamber of Commerce).
De meest belangrijke verordeningen die door de ICC gemaakt worden zijn Incoterms
en Uniform Customs and Practice for Documentary Credits.
Nationaal recht en beslissingen van de rechtbank zijn minder belangrijke bronnen.
De legale basis voor Europees recht kan worden gevonden in ‘the Treaty on the Functioning
of the European Union’ (TFEU).
De belangrijkste punten van de TFEU zijn:
- De principes en waardes van de Europese Unie;
- De belangrijkste onderwerpen van de Europese Unie;
- De rollen van de belangrijkste instituten in de Europese Unie;
- De regels van de gemeenschappelijke buitenlandse- en veiligheid politiek.
European Court of Justice (ECJ): waarborgt de correcte interpretatie van het Europees recht
(the TFEU, directives, regulations etc.). Het is gevestigd in Luxemburg. Dit is het Europese hof
van justitie.
The European Court of Human Rights (ECtHR): mensen kunnen hier klagen over
schendingen van de fundamentele rechten die verankerd zijn in the European Convention on
Human Rights (ECHR). Het is gevestigd in Strasbourg. De ECHR is getekend door meer landen
dan alleen leden van de EU.
De ECJ en ECtHR zijn twee hele verschillende rechtbanken die niets met elkaar te maken
hebben!
Wanneer een nationale rechter een uitspraak moet doen over internationaal recht, dan kan er om
een prejudiciële beslissing gevraagd worden. Voordat de feitelijke beslissing genomen moet worden,
wordt er gevraagd om advies aan het Europese hof van justitie. Burgers kunnen geen prejudiciële
beslissing vragen. DUS alleen rechters kunnen vragen om een prejudiciële beslissing bij het Hof van
Justitie.
1
, Hiërarchie van geschreven wetgeving:
1. Verdragen zoals het TFEU & andere verdragen
2. Europese wetgeving:
-Regulations
-Directives
3. Nationale wetgeving: grondwet
4. Andere nationale wetgeving
2.2 Instituten van de EU
The EU heeft de volgende instituten, art. 13 TEU:
1. Het Europese parlement;
2. De Europese Raad;
3. De Raad van de Europese Unie;
4. De Europese Commissie;
5. Het Hof van Justitie van de EU.
Het Europese parlement
De leden van het Europees parlement (MEPs) worden rechtstreeks
gekozen door de burgers van de EU lidstaten voor een periode van 5 jaar
(Art. 14 under 2 TEU). Het Europees parlement heeft een maximum van 751
leden. De verdeling van de stoelen is gebaseerd op ‘degressieve
proportionaliteit’: Hoe groter de bevolking van een lidstaat, hoe meer
MEPs.
Elke lidstaat van de EU heeft recht op minimaal zes stoelen.
De belangrijkste bevoegdheden van het EP zijn:
Nieuwe wetten maken: Het Europees parlement is, samen met de
raad van de EU, wetgever van de Europese wetgeving.
Eerst stuurt de Europese Commissie een voorstel naar beide, waarbij
ze gaan onderhandelen over de ontwerptekst. Het voorstel van de
commissie wordt pas een wet als zowel de EP als de Raad het
voorstel goedkeuren.
Controle van de uitvoerende macht: Het EP controleert de
Commissie en heeft de
bevoegdheid om vragen te stellen aan de Commissie die beantwoord
moeten worden (art.230 lid 2 TFEU). Het EP is ook bevoegd om vragen te
stellen aan de Raad van de Europese Unie (art. 230 lid 3 TFEU). De Raad
is in tegenstelling tot de Commissie niet verplicht deze vragen te
beantwoorden. Het EP kan ook een motie van afkeuring indienen om de
gehele commissie af te laten treden, maar alleen bij een meerderheid
van twee-derde (art. 234 TFEU). Individuele commissieleden kan de EP
niet dwingen af te treden.
Budgettaire macht: Het EP moet de budgetten van de EU
goedkeuren (art. 314 TFEU).
De Europese Raad
De Europese Raad bestaat uit de staatshoofden of regeringsleiders van de
28 lidstaten, de voorzitter van de Europese Commissie (nu: Jean-Claude
Juncker, Luxemburg) en de voorzitter van de Europese Raad (nu: Donald
2
