Critical Statement
OWE 5 WAARDE(N)VOLLE ZORG
OPLEIDING:VERPLEEGKUNDE
OPLEIDINGSROUTE:VOLTIJD
,Inhoud
Casus...................................................................................................................................... 2
Ethisch dilemma.................................................................................................................. 2
Beroepscode....................................................................................................................... 2
Mening van andere disciplines.............................................................................................3
Probleemanalyse.................................................................................................................... 4
Conclusie................................................................................................................................ 5
Eigen mening.......................................................................................................................... 5
Theatercollege........................................................................................................................ 5
Bijlage 1.................................................................................................................................. 6
Literatuur................................................................................................................................. 7
De namen + locatie in de casus zijn fictief i.v.m. privacy
Pagina 1 van 9
Celine van der Vloet (596356)
, Casus
Mw. U is een vrouw van momenteel 94 jaar oud (14-02-1925). Mw. woont momenteel binnen
…, afdeling … . Dit is een PG+ afdeling. Mw. is op 09-07-2018 via een crisisopname met een
inbewaarstelling (IBS) opgenomen binnen … . Daarna is de IBS omgezet naar een
Rechterlijke Machtiging (RM). Bij mw. is er dus sprake van de wet Bopz. Mw. heeft sinds
2016 last van geheugenproblemen en ze heeft sinds 2017 de diagnose Alzheimer gekregen.
Vanwege mw. haar Alzheimer heeft mw. dagelijks hallucinaties. Daarbij is het bij mw. bekend
dat ze regelmatig een urineweginfectie heeft. Wanneer er sprake is van een
urineweginfectie, kan bij mw. een delier met gedragsproblematiek (verbaal en soms fysiek)
ontstaan. Mw. kon altijd ondanks haar leeftijd nog goed lopen en met de verzorging was het
belangrijk dat mw. begeleid werd. Je hoefde vrijwel niets van haar over te nemen.
In februari 2019 is mw. gevallen. Vermoedelijk kwam dit mede tot stand vanwege een
spelende urineweginfectie. Tijdens de val heeft mw. haar bovenbeen gebroken. In het
ziekenhuis is toen besloten dat er een conservatief beleid tot stand gebracht werd. Mw. is
dus niet geopereerd aan haar botbreuk. Daarna is mw. weer terug gekomen binnen … .
Ethisch dilemma
Momenteel ervaart mw. erg veel pijn aan haar bovenbeen. Ook vergeet mw. soms dat haar
been gebroken is en gaat dan proberen te staan. Haar pijnmedicatie is momenteel 2x daags
Oramorph 15mg. En mw. mag zo nodig 4x per Oramorph 10mg. Indien mw. de medicatie
weigert, mag er Morfine 5mg subcutaan geïnjecteerd worden. Wanneer mw. ’s nachts slaapt,
wordt de zo nodig Oramorph niet gegeven. Zoals Gelmers (2017, p. 257) beschrijft: “’zo
nodig’ voorschrijven is niet zo handig, want als gevolg van de tijd die met de resorptie van
het medicament is gemoeid zal het ook enige tijd duren voordat de werkzame concentratie
wordt bereikt. Hierdoor lijdt de patiënt uiteindelijk (enige tijd) onnodig pijn.” Door de
pijnmedicatie die mw. momenteel heeft, zie je veel pijnpieken over de dag verspreid
ontstaan. Deze pijnpieken ontstaan doordat de pijnmedicatie geen optimale concentratie in
het bloed heeft. Mw. omschrijft haar pijn met momenten zelfs alsof haar wereld vergaat.
Vanwege de botbreuk is mw. volledig afhankelijk geworden van de zorg.
Wanneer ik mw. in de ochtend verzorg en haar moet draaien of überhaupt aan haar been
kom, merk ik bij mezelf dat dit een onderbuik gevoel geeft. Het doet mij pijn om mw. pijn te
zien hebben. Vanwege haar vaste zorg momenten, merk ik dat bij het toilet moment na de
lunch, mw. meer pijn aan geeft. Maar wanneer ik mw. op dat moment meer pijnmedicatie zou
geven, gaat haar bewust zijn erop achteruit. Hierdoor ontstaat bij mij het volgende dilemma:
“Geef ik mw. extra pijn medicatie waardoor haar bewust zijn achter uit gaat, of laat ik
mw. zonder extra medicatie naar het toilet gaan waardoor er meer pijn is?” Tenwolde
en Houtlosser (2009, p. 104) concluderen dat een moreel dilemma te maken heeft met goed
en kwaad. Bij mijn dilemma vind ik persoonlijk dat ik te maken heb met goed en kwaad.
Beroepscode
In de beroepscode van Verpleegkundigen & Verzorgende Nederland et al. (2015) staat
beschreven dat ik als verpleegkundige het recht heb om op grond van gewetensbezwaren te
weigeren om mee te werken aan bepaalde (be)handelingen. Dit betekend o.a. dat ik
medewerking kan weigeren aan (be)handelingen die mij ernstig in conflict brengen met mijn
levensovertuiging of persoonlijk waarden- en normenbesef (punt 2.5). Voor mij zijn de
volgende waarden belangrijk: autonomie, beleving, empathie, rechtvaardigheid en veiligheid.
Wanneer ik mijn waarden vergelijk met mijn dilemma, komen er verschillende aspecten
aanbod die er tegen in gaan. Wanneer ik mw. extra pijn medicatie geef, gaat haar beleving
van haar bewustzijn achteruit, maar de beleving van haar pijn wordt dan ook verminderd.
Mw. haar autonomie wordt verminderd doordat haar bewustzijn achteruit gaat. Empathie kan
ik daar in tegen blijven tonen tegen mw. ook wanneer haar bewustzijn achteruit gaat. Bij
Pagina 2 van 9
Celine van der Vloet (596356)
OWE 5 WAARDE(N)VOLLE ZORG
OPLEIDING:VERPLEEGKUNDE
OPLEIDINGSROUTE:VOLTIJD
,Inhoud
Casus...................................................................................................................................... 2
Ethisch dilemma.................................................................................................................. 2
Beroepscode....................................................................................................................... 2
Mening van andere disciplines.............................................................................................3
Probleemanalyse.................................................................................................................... 4
Conclusie................................................................................................................................ 5
Eigen mening.......................................................................................................................... 5
Theatercollege........................................................................................................................ 5
Bijlage 1.................................................................................................................................. 6
Literatuur................................................................................................................................. 7
De namen + locatie in de casus zijn fictief i.v.m. privacy
Pagina 1 van 9
Celine van der Vloet (596356)
, Casus
Mw. U is een vrouw van momenteel 94 jaar oud (14-02-1925). Mw. woont momenteel binnen
…, afdeling … . Dit is een PG+ afdeling. Mw. is op 09-07-2018 via een crisisopname met een
inbewaarstelling (IBS) opgenomen binnen … . Daarna is de IBS omgezet naar een
Rechterlijke Machtiging (RM). Bij mw. is er dus sprake van de wet Bopz. Mw. heeft sinds
2016 last van geheugenproblemen en ze heeft sinds 2017 de diagnose Alzheimer gekregen.
Vanwege mw. haar Alzheimer heeft mw. dagelijks hallucinaties. Daarbij is het bij mw. bekend
dat ze regelmatig een urineweginfectie heeft. Wanneer er sprake is van een
urineweginfectie, kan bij mw. een delier met gedragsproblematiek (verbaal en soms fysiek)
ontstaan. Mw. kon altijd ondanks haar leeftijd nog goed lopen en met de verzorging was het
belangrijk dat mw. begeleid werd. Je hoefde vrijwel niets van haar over te nemen.
In februari 2019 is mw. gevallen. Vermoedelijk kwam dit mede tot stand vanwege een
spelende urineweginfectie. Tijdens de val heeft mw. haar bovenbeen gebroken. In het
ziekenhuis is toen besloten dat er een conservatief beleid tot stand gebracht werd. Mw. is
dus niet geopereerd aan haar botbreuk. Daarna is mw. weer terug gekomen binnen … .
Ethisch dilemma
Momenteel ervaart mw. erg veel pijn aan haar bovenbeen. Ook vergeet mw. soms dat haar
been gebroken is en gaat dan proberen te staan. Haar pijnmedicatie is momenteel 2x daags
Oramorph 15mg. En mw. mag zo nodig 4x per Oramorph 10mg. Indien mw. de medicatie
weigert, mag er Morfine 5mg subcutaan geïnjecteerd worden. Wanneer mw. ’s nachts slaapt,
wordt de zo nodig Oramorph niet gegeven. Zoals Gelmers (2017, p. 257) beschrijft: “’zo
nodig’ voorschrijven is niet zo handig, want als gevolg van de tijd die met de resorptie van
het medicament is gemoeid zal het ook enige tijd duren voordat de werkzame concentratie
wordt bereikt. Hierdoor lijdt de patiënt uiteindelijk (enige tijd) onnodig pijn.” Door de
pijnmedicatie die mw. momenteel heeft, zie je veel pijnpieken over de dag verspreid
ontstaan. Deze pijnpieken ontstaan doordat de pijnmedicatie geen optimale concentratie in
het bloed heeft. Mw. omschrijft haar pijn met momenten zelfs alsof haar wereld vergaat.
Vanwege de botbreuk is mw. volledig afhankelijk geworden van de zorg.
Wanneer ik mw. in de ochtend verzorg en haar moet draaien of überhaupt aan haar been
kom, merk ik bij mezelf dat dit een onderbuik gevoel geeft. Het doet mij pijn om mw. pijn te
zien hebben. Vanwege haar vaste zorg momenten, merk ik dat bij het toilet moment na de
lunch, mw. meer pijn aan geeft. Maar wanneer ik mw. op dat moment meer pijnmedicatie zou
geven, gaat haar bewust zijn erop achteruit. Hierdoor ontstaat bij mij het volgende dilemma:
“Geef ik mw. extra pijn medicatie waardoor haar bewust zijn achter uit gaat, of laat ik
mw. zonder extra medicatie naar het toilet gaan waardoor er meer pijn is?” Tenwolde
en Houtlosser (2009, p. 104) concluderen dat een moreel dilemma te maken heeft met goed
en kwaad. Bij mijn dilemma vind ik persoonlijk dat ik te maken heb met goed en kwaad.
Beroepscode
In de beroepscode van Verpleegkundigen & Verzorgende Nederland et al. (2015) staat
beschreven dat ik als verpleegkundige het recht heb om op grond van gewetensbezwaren te
weigeren om mee te werken aan bepaalde (be)handelingen. Dit betekend o.a. dat ik
medewerking kan weigeren aan (be)handelingen die mij ernstig in conflict brengen met mijn
levensovertuiging of persoonlijk waarden- en normenbesef (punt 2.5). Voor mij zijn de
volgende waarden belangrijk: autonomie, beleving, empathie, rechtvaardigheid en veiligheid.
Wanneer ik mijn waarden vergelijk met mijn dilemma, komen er verschillende aspecten
aanbod die er tegen in gaan. Wanneer ik mw. extra pijn medicatie geef, gaat haar beleving
van haar bewustzijn achteruit, maar de beleving van haar pijn wordt dan ook verminderd.
Mw. haar autonomie wordt verminderd doordat haar bewustzijn achteruit gaat. Empathie kan
ik daar in tegen blijven tonen tegen mw. ook wanneer haar bewustzijn achteruit gaat. Bij
Pagina 2 van 9
Celine van der Vloet (596356)
