Essayvraag 1 Rachel Eschner
Jacques Louis David wordt gekenmerkt als dé kunstenaar van het neoclassicisme. Door
verschillende politieke veranderingen in Frankrijk, veranderde zijn kunst mee. Leg uit
welke artistieke ontwikkeling Jacques Louis David doorgemaakt heeft tussen 1770-1795.
Leg hierbij de nadruk op onderwerp keuze, en hoe hij dit artistiek terug liet komen in
zijn werk.
De neoclassicistische Franse kunstenaar Jacques Louis David, maakte tussen de jaren 1770-
en 1795 een artistieke ontwikkeling mee in het continu veranderende politieke landschap in
Frankrijk.
We delen zijn ontwikkeling op in drie verschillende stadia: voor de staat werken, voor de
terreur werken en voor Napoleon werken.
Te beginnen bij het stadia waarin David voor de staat werkte: een artistiek voorbeeld dat
hierbij te geven is: Andomache beweent de dood van Hector in 1780. Hij zet Hector neer als
een exeplium vitructus: een moraal voorbeeld voor de Franse burger van de staat. De
boodschap is dat de burger, net zoals Hector streed voor zijn staat, moet strijden voor zijn
land. We zien dat het gebaseerd is op de oudheid, de monarchie in Rome, en het is makkelijk
leesbaar en lineair schilderij: het doel was om een morele staatsgebonden boodschap te
vertolken, door de ratio van de toeschouwer aan te spreken.
Het tweede stadia waarin David zich verkeerde was dat van de Terreur. Wederom gebruikt
David een Exemplium Vitructus om de politieke boodschap door te laten dringen: dit maal in
het kunstwerk Belisarius Begging For Alms in 1781. Deze boodschap keerde zich juist tegen
de staat, waar David eerst voor werkte: het lichtte de corruptie van de staat en overheid aan.
De mens moest hier in opstand tegen komen, dit laat hij zien in de compositie van het werk.
We zien dat het tegen de monarchie gekeerd is.
Het laatste stadia van de ontwikkeling van David betreft de Napoliontische tijd. Hij schilderde
voor Napoleon een aantal werken, waaronder de Kroning van Napoleon in de Kathedraal in
1805-1807: Napoleon wordt geidealiseerd afgebeeld als als het waren een Romeinse keizer.
Kunst wordt door David als propeganda gebruikt. We zien de weergave van een
Absolutistisch portret van de heerser en een associatie met het Romeinse Imperium, meer dan
met de Republiek Rome.
Samengevat kunnen we concluderen dat David meeging met zijn opdrachtgever, en zijn
politieke principes niet erg sterk waren. We zien dit terug in de kunst die hij maakte voor de
staat, voor de terreur en voor Napoleon.
Jacques Louis David wordt gekenmerkt als dé kunstenaar van het neoclassicisme. Door
verschillende politieke veranderingen in Frankrijk, veranderde zijn kunst mee. Leg uit
welke artistieke ontwikkeling Jacques Louis David doorgemaakt heeft tussen 1770-1795.
Leg hierbij de nadruk op onderwerp keuze, en hoe hij dit artistiek terug liet komen in
zijn werk.
De neoclassicistische Franse kunstenaar Jacques Louis David, maakte tussen de jaren 1770-
en 1795 een artistieke ontwikkeling mee in het continu veranderende politieke landschap in
Frankrijk.
We delen zijn ontwikkeling op in drie verschillende stadia: voor de staat werken, voor de
terreur werken en voor Napoleon werken.
Te beginnen bij het stadia waarin David voor de staat werkte: een artistiek voorbeeld dat
hierbij te geven is: Andomache beweent de dood van Hector in 1780. Hij zet Hector neer als
een exeplium vitructus: een moraal voorbeeld voor de Franse burger van de staat. De
boodschap is dat de burger, net zoals Hector streed voor zijn staat, moet strijden voor zijn
land. We zien dat het gebaseerd is op de oudheid, de monarchie in Rome, en het is makkelijk
leesbaar en lineair schilderij: het doel was om een morele staatsgebonden boodschap te
vertolken, door de ratio van de toeschouwer aan te spreken.
Het tweede stadia waarin David zich verkeerde was dat van de Terreur. Wederom gebruikt
David een Exemplium Vitructus om de politieke boodschap door te laten dringen: dit maal in
het kunstwerk Belisarius Begging For Alms in 1781. Deze boodschap keerde zich juist tegen
de staat, waar David eerst voor werkte: het lichtte de corruptie van de staat en overheid aan.
De mens moest hier in opstand tegen komen, dit laat hij zien in de compositie van het werk.
We zien dat het tegen de monarchie gekeerd is.
Het laatste stadia van de ontwikkeling van David betreft de Napoliontische tijd. Hij schilderde
voor Napoleon een aantal werken, waaronder de Kroning van Napoleon in de Kathedraal in
1805-1807: Napoleon wordt geidealiseerd afgebeeld als als het waren een Romeinse keizer.
Kunst wordt door David als propeganda gebruikt. We zien de weergave van een
Absolutistisch portret van de heerser en een associatie met het Romeinse Imperium, meer dan
met de Republiek Rome.
Samengevat kunnen we concluderen dat David meeging met zijn opdrachtgever, en zijn
politieke principes niet erg sterk waren. We zien dit terug in de kunst die hij maakte voor de
staat, voor de terreur en voor Napoleon.
