MKG HC 11 De Syngman Rhee Republiek 1948-1960
Als antwoord op de twee presidenten van Korea ontstond er een tegenbeweging die
binnen de eigen ideologie de geschiedenis ging herlezen; Nieuw Rechts
(Neoconservatief).
Geschiedschrijving waar Nieuw Recht zich tegen af zet: Minjung geschiedschrijving. Zij
stellen dat de Zuid-Koreaanse autoritaire regimes eigenlijk de erfgenamen waren van de
koloniale staat. De soevereiniteit van het volk was nog niet herwonnen. Tijdens de
Tonghak rebellie had het volk opgestaan om controle te krijgen over de eigen
geschiedenis, die uiteindelijk faalde. Daardoor kon de kolonisering het roer omver
gooien en een nieuwe koers gaan varen. Na de bevrijding wordt het land verdeeld; iets
waar Koreanen geen stem in hadden en niet blij over waren. In het zuiden volgt een
autoritaire staat, maar die bestaat voor een redelijk groot deel uit koloniale elite.
Syngman Rhee had geen enkele politieke basis en ging gebruikmaken van de restanten
van de koloniale staat. Hun economische macht, in ruil voor politieke bescherming. Op
het moment van de bevrijding hadden de minjung opnieuw de mogelijkheid om controle
te nemen over de eigen geschiedenis; de toekomst van de natie in eigen handen nemen.
Maar ook daar falen zij opnieuw; de bevrijding is niet compleet en er ontstaat een
periode van verdeling. Koreaanse natie en geschiedenis is pas weer heel, als deze
herenigd is.
Kritiek van Nieuw Rechts om Minjung: Minjung vertrekken telkens weer vanuit een
situatie van falen. Dit is een negatieve geschiedschrijving. Nieuw Recht kijkt naar hoe de
situatie van Zuid-Korea vandaag de dag is, en zien een succesverhaal. Syngman Rhee zag
Zuid-Korea als bolwerk tegen communisme. De zuidelijke verkiezingen waren een
methode om communisme te verdrijven uit het zuiden. Ook was de binnenlandse
politiek gericht op anticommunisme. Zijn stugge houding heeft een tweedeling
bewerkstelligt, waardoor Zuid-Korea vandaag de dag een rijk en welvarend land is. Zij
vinden niet dat Koreanen ontevreden moeten zijn, maar juist trots. Binnen de lezing van
Nieuw Recht is Rhee een positiever figuur dan in de Minjung lezing. Door
neoconservatieven wordt hij gezien als de ‘vader des vaderlands’ en stichter van Zuid-
Korea. Dankzij hem hoeft zuid niet te lijden onder het regime van noord.
Kritiek van Minjung op Nieuw Rechts: Historische legitimiteit lag altijd in 1919. Dat
maakte de kolonisatie niet legitiem. Vanaf 1948 is die republiek met een regering gaan
werken. Nieuw Rechts is alleen gefocust op het succesverhaal van Zuid-Korea vandaag
de dag en wil dit verklaren met gekozen stukjes geschiedenis. Er is geen aandacht voor
het verzet tegen Syngman Rhee. Minjung komt vanuit een democratiseringsbeweging
die met het ook naar hereniging kijkt als een historische opdracht. Nieuw Rechts laat
Noord-Korea voor wat het is en ziet hen geen onderdeel meer van ‘onze’ geschiedenis.
Deze twee ideologieën zijn vandaag de dag vertolkt binnen de politiek als de twee
standpunten wel of niet herenigen met noord?
Als antwoord op de twee presidenten van Korea ontstond er een tegenbeweging die
binnen de eigen ideologie de geschiedenis ging herlezen; Nieuw Rechts
(Neoconservatief).
Geschiedschrijving waar Nieuw Recht zich tegen af zet: Minjung geschiedschrijving. Zij
stellen dat de Zuid-Koreaanse autoritaire regimes eigenlijk de erfgenamen waren van de
koloniale staat. De soevereiniteit van het volk was nog niet herwonnen. Tijdens de
Tonghak rebellie had het volk opgestaan om controle te krijgen over de eigen
geschiedenis, die uiteindelijk faalde. Daardoor kon de kolonisering het roer omver
gooien en een nieuwe koers gaan varen. Na de bevrijding wordt het land verdeeld; iets
waar Koreanen geen stem in hadden en niet blij over waren. In het zuiden volgt een
autoritaire staat, maar die bestaat voor een redelijk groot deel uit koloniale elite.
Syngman Rhee had geen enkele politieke basis en ging gebruikmaken van de restanten
van de koloniale staat. Hun economische macht, in ruil voor politieke bescherming. Op
het moment van de bevrijding hadden de minjung opnieuw de mogelijkheid om controle
te nemen over de eigen geschiedenis; de toekomst van de natie in eigen handen nemen.
Maar ook daar falen zij opnieuw; de bevrijding is niet compleet en er ontstaat een
periode van verdeling. Koreaanse natie en geschiedenis is pas weer heel, als deze
herenigd is.
Kritiek van Nieuw Rechts om Minjung: Minjung vertrekken telkens weer vanuit een
situatie van falen. Dit is een negatieve geschiedschrijving. Nieuw Recht kijkt naar hoe de
situatie van Zuid-Korea vandaag de dag is, en zien een succesverhaal. Syngman Rhee zag
Zuid-Korea als bolwerk tegen communisme. De zuidelijke verkiezingen waren een
methode om communisme te verdrijven uit het zuiden. Ook was de binnenlandse
politiek gericht op anticommunisme. Zijn stugge houding heeft een tweedeling
bewerkstelligt, waardoor Zuid-Korea vandaag de dag een rijk en welvarend land is. Zij
vinden niet dat Koreanen ontevreden moeten zijn, maar juist trots. Binnen de lezing van
Nieuw Recht is Rhee een positiever figuur dan in de Minjung lezing. Door
neoconservatieven wordt hij gezien als de ‘vader des vaderlands’ en stichter van Zuid-
Korea. Dankzij hem hoeft zuid niet te lijden onder het regime van noord.
Kritiek van Minjung op Nieuw Rechts: Historische legitimiteit lag altijd in 1919. Dat
maakte de kolonisatie niet legitiem. Vanaf 1948 is die republiek met een regering gaan
werken. Nieuw Rechts is alleen gefocust op het succesverhaal van Zuid-Korea vandaag
de dag en wil dit verklaren met gekozen stukjes geschiedenis. Er is geen aandacht voor
het verzet tegen Syngman Rhee. Minjung komt vanuit een democratiseringsbeweging
die met het ook naar hereniging kijkt als een historische opdracht. Nieuw Rechts laat
Noord-Korea voor wat het is en ziet hen geen onderdeel meer van ‘onze’ geschiedenis.
Deze twee ideologieën zijn vandaag de dag vertolkt binnen de politiek als de twee
standpunten wel of niet herenigen met noord?
