Samenvatting 2.18 B: diagnostiek en behandelstrategie bij stoornsisen van het mandibulaire bewegingsapparaat

Cyclus 2.18 SGO – onderdeel B: Diagnostiek en behandelstrategie bij stoornissen van het mandibulaire bewegingsapparaat
MKA chirurgie hoofdstuk 8
 Gewrichtskraakbeen is niet geïnnerveerd of gevasculariseerd  vroege pathologische veranderingen zullen subklinisch verlopen.
o Er zullen pas symptomen komen als er een ontstekingsreactie optreedt in het sterk gevasculariseerde synoviale membraan.
 Degeneratieve veranderingen kunnen klinische manifest worden als bewegingsstoornissen doordat veranderingen optreden in de bij
bewegingen betrokken weefsels.
o Anderzijds kan beperking van de bewegingsvrijheid leiden toto morfologische, biomechanische en biochemische
veranderingen, die zelf weer aanleiding zijn tot kraakbeendegeneratie, adhesievorming, verzwakking van ligamenten,
spieratrofie, resorptie van subchondrale bot en een verstoorde gewrichtssmering.
 Artralgie (pijn in het gewricht)
o Het kaakgewricht (vooral het kapsel) wordt geïnnerveerd door de n. auriculotemporalis (sensorische info uit het eigen
lichaam).
o De in het ligament gelegen nociceptoren zijn hoogdrempelig en reageren pas bij aanzienlijke overbelasting van het
gewrichtskapsel, zoals mechanische overrekking.
 De nociceptoren zijn ook gevoelig voor een chemische stimuli (ontstekingsmediatoren).
 Tijdens artritis wordt de pijndrempel van de pijnreceptoren verlaagd  zo kan pijn ervaren worden in
gewoonlijke niet-pijnlijke gewrichtsbewegingen of zelfs spontaan optreden.
 Ontstekingsexsudaat (hydrops) in het gewricht draagt bij aan een pijnreactie van zowel lokale provocatie en de
normale functionele bewegingen  kapsel komt op spanning.
 Bij een sterke hydrops kan er een pre-auriculaire zwelling optreden.
o Pijn uitgaande van het kaakgewricht is meestal een diep zeurende pijn, die bij mechanische provocatie meer toeneemt.
 Kan leiden tot een reactie van de kauwspieren om een pijnlijk gewricht te stabiliseren  secundaire co-
contractie (muscle splinting) van de kauwspieren kan leiden tot aanzienlijke pijnklachten van de betrokken
spieren en pezen (tendomyogene pijnklachten).
 Ook kan er reffered pain en secundaire hyperalgesie optreden.
o Artralgie kan op meerdere mechanismen berusten;
 Ontsteking van de synoviale membraan (synovitis), samenhangend met overbelasting van het retrodiscale
weefsel.
 Ontsteking van het kapsel (capsulitis), waardoor het gewricht gevoelig is bij rek en palpatie van het gewricht van
lateraal.
 Combinatie van synovitis en capsulitis, mogelijk met hydrops, waardoor het kapsel op spanning komt te staan.
 Mechanische overrekking van het capsulaire ligament.
 Botpijn (t.g.v. drukverhoging in een beperkte afgesloten ruimte, het compartimentsyndroom).
o Er moet rekening gehouden worden met de mogelijkheid van reffered pijn naar een andere srtuctuur.
 Bv. Odontogene oorzaak of myofaciale pijn uitgaande van de m. pterygoideus lateralis, m. temporalis of het
diepe deel van de m. masseter.
 Internal derangements

, o Mechanische verstoring van normale gewrichtsbewegingen wordt internal derangement genoemd en kan verschillende
oorzaken hebben.
 Bewegingen kunnen worden verstoord door structurele veranderingen in het gewrichtsoppervlak zelf. Of door
verstoring van de integriteit van de verbindende ligamenten.
 De meeste verstoringen worden veroorzaakt door discusverplaatsing (discusluxatie) of door een (sub)luxatie,
waardoor de onderliggende verhoudingen tussen de gewrichtsoppervlakken verloren gaan.
 Ook kan het smeringsmechanisme van het gewricht tekort schieten  wrijving tijdens het bewegen
neemt toe en hierdoor ontstaan er verklevingen tussen bijvoorbeeld de gewrichtsoppervlakken
(frictional hesitation).
o Specifieke pathologische veranderingen kunnen aanleiding geven tot losse kraakbeen- of botpartikels in het gewricht of
juist tot een fibreuze of benige verbinding tussen de gewrichtsoppervlakken (adhesie of ankylose).
o Discusluxatie
 Meest voorkomende vorm van internal derangement.