Reflectie & Ethiek
Inge van Lint
Studentennummer: 1694820
Cursuscode: GVE-2.PL2-17
Docent: -
Datum 27-11-2017
,Inhoudsopgave:
Reflectie 3
Ethiek 5
Reflectie op de bijeenkomsten 14
Bijlage 15
2
, Reflectie
1. Een situatie beschrijven
De feiten
Na het middageten doen wij altijd een verschoonronde van het incontinentie materiaal. Terwijl ik de
medicatie deelde werd ik gebeld door de inval persoonlijk begeleider (hierna pb’er) over het feit dat
ze de cliënten van onze afdeling ging bespreken met de arts verstandelijk gehandicapte (hierna AVG)
en of ik nog iets als aanvulling had. Ik zei dat ze hiervoor beter een collega kon spreken, omdat ik niks
wist.
In de tussentijd dat ik de medicijnen had gedeeld ging de pb’er praatten met een vaste begeleider.
De begeleider had die dag besloten om te stoppen met werken vanwege haar thuissituatie. Ik had
niet doordat ze daarover praatten op dat moment.
Na het middag eten hielp ik mevrouw A overeind en wilde met haar naar het toilet lopen. Mevrouw
liep die ochtend al tegen haar eigen kast aan, en liep toen we naar het toilet gingen tegen de deur
aan. In mijn achterhoofd had ik dat de pb’er nog in het kantoor stond, dus dan kon zij ook een
visusonderzoek vragen bij de AVG. Dus ik liep op hoog tempo naar het kantoor, klopte aan en hoopte
dat ze er nog stond. Dat was zo. Ik liep het kantoor binnen en vertelde over het lopen. De pb’er zei: ‘’
nee, we zijn bezig’’. Waarop ik reageerde met ‘ja, pech’’. Dus ga verder met mijn verhaal. Waarop de
pb’er weer zei dat ze bezig waren. Ik schrok van de toon waarop ze het zei. Ze vertelde dat ze het
hadden over iets vervelend en dat ze het niet vond kunnen dat ik naar binnen was gelopen. Ik
reageerde hierop met het feit dat ik er spijt van had en heb mijn excuses aangeboden.
Later toen de pb’er weg was en mevrouw A op het toilet zat ben ik naar de begeleider gegaan en
mijn excuses aangeboden. De begeleider zei dat ik er zelf meer mee zat dan zij. Ik legde ook uit waar
mijn reactie vandaan kwam. De pb’er zegt namelijk vaker dat ik ergens niet tussen mag of dat ik er
niet bij mag, maar dan als grap. Dit gebeurt behoorlijk vaak, waardoor ik nu niet door had dat het
geen grap was, maar een serieuze nee was.
Mijn gevoel
Mijn gevoel bij de hele situatie is schaamte. Voornamelijk omdat de thuissituatie van deze begeleider
echt serieus genomen moet worden en het feit dat ze daarvoor moet stoppen met werken is heftig.
Ik wilde gewoon te graag, met de reden dat anders de pb’er al weg was en dat we het niet geregeld
kregen. Hierdoor had ik niet meteen door dat de pb’er geen grap maakte, maar serieus was.
2. Betekenis geven
Eigenlijk laat deze situatie duidelijk zien hoe ik ben. Ik wil iets te graag voor een cliënt, wat ik gehaast
doe, waardoor ik andere personen aan de kant ‘duw’. Dat ik op een moment helemaal in mijn eigen
wereldje zit en dat ik het eruit flap, zonder te kijken of het een geschikt moment was. Het is eigenlijk
ook deels voor mijn beurt praten.
Achteraf nu ik het zo schrijf ben ik nog steeds boos op mezelf. Ik merk ook dat het me nog steeds
raakt. Normaal als een persoon zo tegen me uitvalt ging ik huilen, nu stond ik daar met een rood
hoofd en een lichte brok in mijn keel, maar barste niet in huilen uit. Daar ben ik persoonlijk trots op,
dat betekend dat ik op emotioneel vlak gegroeid ben. Toch als nu die reflectie schrijf merk ik dat ik
het er moeilijk mee heb.
3
Inge van Lint
Studentennummer: 1694820
Cursuscode: GVE-2.PL2-17
Docent: -
Datum 27-11-2017
,Inhoudsopgave:
Reflectie 3
Ethiek 5
Reflectie op de bijeenkomsten 14
Bijlage 15
2
, Reflectie
1. Een situatie beschrijven
De feiten
Na het middageten doen wij altijd een verschoonronde van het incontinentie materiaal. Terwijl ik de
medicatie deelde werd ik gebeld door de inval persoonlijk begeleider (hierna pb’er) over het feit dat
ze de cliënten van onze afdeling ging bespreken met de arts verstandelijk gehandicapte (hierna AVG)
en of ik nog iets als aanvulling had. Ik zei dat ze hiervoor beter een collega kon spreken, omdat ik niks
wist.
In de tussentijd dat ik de medicijnen had gedeeld ging de pb’er praatten met een vaste begeleider.
De begeleider had die dag besloten om te stoppen met werken vanwege haar thuissituatie. Ik had
niet doordat ze daarover praatten op dat moment.
Na het middag eten hielp ik mevrouw A overeind en wilde met haar naar het toilet lopen. Mevrouw
liep die ochtend al tegen haar eigen kast aan, en liep toen we naar het toilet gingen tegen de deur
aan. In mijn achterhoofd had ik dat de pb’er nog in het kantoor stond, dus dan kon zij ook een
visusonderzoek vragen bij de AVG. Dus ik liep op hoog tempo naar het kantoor, klopte aan en hoopte
dat ze er nog stond. Dat was zo. Ik liep het kantoor binnen en vertelde over het lopen. De pb’er zei: ‘’
nee, we zijn bezig’’. Waarop ik reageerde met ‘ja, pech’’. Dus ga verder met mijn verhaal. Waarop de
pb’er weer zei dat ze bezig waren. Ik schrok van de toon waarop ze het zei. Ze vertelde dat ze het
hadden over iets vervelend en dat ze het niet vond kunnen dat ik naar binnen was gelopen. Ik
reageerde hierop met het feit dat ik er spijt van had en heb mijn excuses aangeboden.
Later toen de pb’er weg was en mevrouw A op het toilet zat ben ik naar de begeleider gegaan en
mijn excuses aangeboden. De begeleider zei dat ik er zelf meer mee zat dan zij. Ik legde ook uit waar
mijn reactie vandaan kwam. De pb’er zegt namelijk vaker dat ik ergens niet tussen mag of dat ik er
niet bij mag, maar dan als grap. Dit gebeurt behoorlijk vaak, waardoor ik nu niet door had dat het
geen grap was, maar een serieuze nee was.
Mijn gevoel
Mijn gevoel bij de hele situatie is schaamte. Voornamelijk omdat de thuissituatie van deze begeleider
echt serieus genomen moet worden en het feit dat ze daarvoor moet stoppen met werken is heftig.
Ik wilde gewoon te graag, met de reden dat anders de pb’er al weg was en dat we het niet geregeld
kregen. Hierdoor had ik niet meteen door dat de pb’er geen grap maakte, maar serieus was.
2. Betekenis geven
Eigenlijk laat deze situatie duidelijk zien hoe ik ben. Ik wil iets te graag voor een cliënt, wat ik gehaast
doe, waardoor ik andere personen aan de kant ‘duw’. Dat ik op een moment helemaal in mijn eigen
wereldje zit en dat ik het eruit flap, zonder te kijken of het een geschikt moment was. Het is eigenlijk
ook deels voor mijn beurt praten.
Achteraf nu ik het zo schrijf ben ik nog steeds boos op mezelf. Ik merk ook dat het me nog steeds
raakt. Normaal als een persoon zo tegen me uitvalt ging ik huilen, nu stond ik daar met een rood
hoofd en een lichte brok in mijn keel, maar barste niet in huilen uit. Daar ben ik persoonlijk trots op,
dat betekend dat ik op emotioneel vlak gegroeid ben. Toch als nu die reflectie schrijf merk ik dat ik
het er moeilijk mee heb.
3
