Samenvatting Blok 5
1. Local stabilizers
De local stabilizers zijn de stabiliteitsspieren die je nodig hebt om de stabiliteit van de
wervelkolom te behouden.
Voor de cervicale wervelkolom zijn dit de diepe nekflexoren.
Voor de lumbale wervelkolom zijn dit de M. Transversus abdominus en de M. Multifidi.
Bewegingsdysfunctie kan zich uiten als een falen van het lokale of globale
stabiliseringssysteem. Het lokale spiersysteem omvat de diepste lagen van de segmentale
musculatuur die niet significant bijdraagt tot de “range of movement” en die translatie-rigiditeit
kan genereren.
Het global spiersysteem omvat de dynamische musculatuur die concentrische bewegingen en
excentrische bewegingen controleert.
Bewegingsdysfunctie kan lokaal voorkomen als een dysfunctie in de motorische controle van
de diepe segmentale musculatuur resulterend in een slechte controle van de neutrale
gewrichtspositie. Globaal kan de dysfunctie voorkomen als een dysbalans tussen
monoarticulaire stabiliseerspieren en biarticulaire bewegingsspieren. Dit heeft als gevolg:
abnormale “over-pull” of ‘under-pull” van de spieren rond een segment met repercussies op de
gewrichten, de myofasciale structuren en de bezenuwing.
Het Kinetic Control systeem classificeert spieren in local stabilizers en mobilizers, global
stabilizers en mobilizers.
Kinetic control gebruikt vier sleutel principes:
- controle van de neutrale gewrichtspositie door training van lokale stabilisers
- dynamische controle training van de stabiliteits-dysfunctie
- rehablitatie van de globale stabiliers door gebruik te maken van de full-range
mogelijkheden van het gewricht.
- Actieve verlengen of inhiberen van de globale mobilisers.
2. Global stabilizers
Voor de cervicale wervelkolom zijn dit
Voor de lumbale wervelkolom zijn dit de M. obliquus abdominus internus en M. obliquus
abdominus extenus
Global Stabilizers Local Stabilizers
Karakteristieken
- superficiaal; verder van het - diep; dichter bij het bewegingspunt
bewegingspunt - aanhechting aan elke vertebraal segment
- kruist meerder segmenten - controleren beweging in segmenten
- produceert beweging - groter percentage type 1 spiervezels voor
- compressieve lading met sterke spieruithoudingsvermogen
contracties
Lumbaal
- Rectus Abdominis - Transversus abdominus
- External and Internal Obliquus - Multifidus
- Quadratus Lumborum (lateral portion) - Quadratus Lumborum (deep portion)
- Erector spinea - Deep rotators
- Iliopsoas
Cervicaal
- Sternocleidomastoideus - Rectus capitis anterior
- Scalene - Rectus capitis lateralis
- Levator Scapulae - Longus colli
- Upper Trapezius
- Erector Spinea
Kisner & Colby, tabel 14.2 Stabilizing Features of muscles controlling the spine.
, 3. Local mobilizers
?
4. Global mobilizers
Voor de lumbale wervelkolom is dit de M. rectus abdominus
5. Poorttheorie
Gate-control-theorie
Er vindt neuronenschakeling in de achterhoorn plaats. In de achterhoorn vindt een echte
informatieverwerking in de zin van ‘afweging’ plaats.
1. Bepaalde C- en A-vezels zijn specifiek nociceptief, andere vezels worden ‘meegeprikkeld’
en dragen daarmee bij aan de ‘kleur’ van pijngewaarwording
2. Neuronen in de achterhoorn die geactiveerd worden door nociceptieve input kunnen ook
beïnvloed worden door activiteit in dikke, niet-nociceptieve vezels. Deze invloed kan
inhiberend zijn.
3. Ook activiteit uit collateralen van lange-baan-systemen heeft een modulerende invloed op
de transmissie in de achterhoorn.
De achterhoorn is een ‘beslissingsstation’.
De poorttheorie (Engels: Gate Control Theory) is een begrip uit de pijnbestrijding. Deze
theorie postuleert dat het ruggenmerg niet alleen schadelijke prikkels doorgeeft aan het
centrale zenuwstelsel, waar pijngewaarwording plaatsvindt, maar dat datzelfde centrale
zenuwstelsel in staat is de pijnprikkel te moduleren. Dat wil zeggen dat het centrale
zenuwstelsel als het ware een poort kan open- en dichtzetten om pijn in meer of mindere mate
door te laten naar het centrale zenuwstelsel.
De A-delta- en C-vezels lopen via de perifere sensibele zenuwen naar de achterhoorn van het
ruggenmerg, waar er een selectie en beïnvloeding plaatsvindt. Hiervoor zorgen tal van
neuronen in de grijze massa van de achterhoofd.
Door deze intemeuronen komt het dat er een pijnstimulatie ofwel een pijnvermindering zal
plaatsvinden. De pijngewaarwording is geen 'rechtlijnige' functie van de sensorische input.
Er treedt namelijk een zekere mate van wisselwerking op tussen de via de dikke A-beta-vezels
aangevoerde impulsen (tast-, druk- en vibratiezin) en die in de dunne A-delta- en C-vezels
(pijn). Hierdoor wordt de impuls geleiding in de opstijgende verbindingen gewijzigd en de
pijngewaarwording beïnvloed (= poorttheorie).
Wanneer de impulsgeleiding in de aanvoerende (afferente) zenuwvezels is verstoord, ontstaat
een speciale soort pijn" deafferentiatiepijn ofwel low imput pain. Een van de bekendste
voorbeelden hiervan is fantoompijn.
1. Local stabilizers
De local stabilizers zijn de stabiliteitsspieren die je nodig hebt om de stabiliteit van de
wervelkolom te behouden.
Voor de cervicale wervelkolom zijn dit de diepe nekflexoren.
Voor de lumbale wervelkolom zijn dit de M. Transversus abdominus en de M. Multifidi.
Bewegingsdysfunctie kan zich uiten als een falen van het lokale of globale
stabiliseringssysteem. Het lokale spiersysteem omvat de diepste lagen van de segmentale
musculatuur die niet significant bijdraagt tot de “range of movement” en die translatie-rigiditeit
kan genereren.
Het global spiersysteem omvat de dynamische musculatuur die concentrische bewegingen en
excentrische bewegingen controleert.
Bewegingsdysfunctie kan lokaal voorkomen als een dysfunctie in de motorische controle van
de diepe segmentale musculatuur resulterend in een slechte controle van de neutrale
gewrichtspositie. Globaal kan de dysfunctie voorkomen als een dysbalans tussen
monoarticulaire stabiliseerspieren en biarticulaire bewegingsspieren. Dit heeft als gevolg:
abnormale “over-pull” of ‘under-pull” van de spieren rond een segment met repercussies op de
gewrichten, de myofasciale structuren en de bezenuwing.
Het Kinetic Control systeem classificeert spieren in local stabilizers en mobilizers, global
stabilizers en mobilizers.
Kinetic control gebruikt vier sleutel principes:
- controle van de neutrale gewrichtspositie door training van lokale stabilisers
- dynamische controle training van de stabiliteits-dysfunctie
- rehablitatie van de globale stabiliers door gebruik te maken van de full-range
mogelijkheden van het gewricht.
- Actieve verlengen of inhiberen van de globale mobilisers.
2. Global stabilizers
Voor de cervicale wervelkolom zijn dit
Voor de lumbale wervelkolom zijn dit de M. obliquus abdominus internus en M. obliquus
abdominus extenus
Global Stabilizers Local Stabilizers
Karakteristieken
- superficiaal; verder van het - diep; dichter bij het bewegingspunt
bewegingspunt - aanhechting aan elke vertebraal segment
- kruist meerder segmenten - controleren beweging in segmenten
- produceert beweging - groter percentage type 1 spiervezels voor
- compressieve lading met sterke spieruithoudingsvermogen
contracties
Lumbaal
- Rectus Abdominis - Transversus abdominus
- External and Internal Obliquus - Multifidus
- Quadratus Lumborum (lateral portion) - Quadratus Lumborum (deep portion)
- Erector spinea - Deep rotators
- Iliopsoas
Cervicaal
- Sternocleidomastoideus - Rectus capitis anterior
- Scalene - Rectus capitis lateralis
- Levator Scapulae - Longus colli
- Upper Trapezius
- Erector Spinea
Kisner & Colby, tabel 14.2 Stabilizing Features of muscles controlling the spine.
, 3. Local mobilizers
?
4. Global mobilizers
Voor de lumbale wervelkolom is dit de M. rectus abdominus
5. Poorttheorie
Gate-control-theorie
Er vindt neuronenschakeling in de achterhoorn plaats. In de achterhoorn vindt een echte
informatieverwerking in de zin van ‘afweging’ plaats.
1. Bepaalde C- en A-vezels zijn specifiek nociceptief, andere vezels worden ‘meegeprikkeld’
en dragen daarmee bij aan de ‘kleur’ van pijngewaarwording
2. Neuronen in de achterhoorn die geactiveerd worden door nociceptieve input kunnen ook
beïnvloed worden door activiteit in dikke, niet-nociceptieve vezels. Deze invloed kan
inhiberend zijn.
3. Ook activiteit uit collateralen van lange-baan-systemen heeft een modulerende invloed op
de transmissie in de achterhoorn.
De achterhoorn is een ‘beslissingsstation’.
De poorttheorie (Engels: Gate Control Theory) is een begrip uit de pijnbestrijding. Deze
theorie postuleert dat het ruggenmerg niet alleen schadelijke prikkels doorgeeft aan het
centrale zenuwstelsel, waar pijngewaarwording plaatsvindt, maar dat datzelfde centrale
zenuwstelsel in staat is de pijnprikkel te moduleren. Dat wil zeggen dat het centrale
zenuwstelsel als het ware een poort kan open- en dichtzetten om pijn in meer of mindere mate
door te laten naar het centrale zenuwstelsel.
De A-delta- en C-vezels lopen via de perifere sensibele zenuwen naar de achterhoorn van het
ruggenmerg, waar er een selectie en beïnvloeding plaatsvindt. Hiervoor zorgen tal van
neuronen in de grijze massa van de achterhoofd.
Door deze intemeuronen komt het dat er een pijnstimulatie ofwel een pijnvermindering zal
plaatsvinden. De pijngewaarwording is geen 'rechtlijnige' functie van de sensorische input.
Er treedt namelijk een zekere mate van wisselwerking op tussen de via de dikke A-beta-vezels
aangevoerde impulsen (tast-, druk- en vibratiezin) en die in de dunne A-delta- en C-vezels
(pijn). Hierdoor wordt de impuls geleiding in de opstijgende verbindingen gewijzigd en de
pijngewaarwording beïnvloed (= poorttheorie).
Wanneer de impulsgeleiding in de aanvoerende (afferente) zenuwvezels is verstoord, ontstaat
een speciale soort pijn" deafferentiatiepijn ofwel low imput pain. Een van de bekendste
voorbeelden hiervan is fantoompijn.
