Participatie gesprek
Op 5 februari 2019 ben ik bij mevrouw Kuijper thuis geweest. Deze afspraak hadden wij
gemaakt, omdat mw Kuijper mij belde om de hulp die zij kreeg in het huishouden op te
zeggen. Nu ken ik mw Kuijper, ik weet hoe haar thuissituatie is, dus dit leek mij geen
goed idee. Daarom spraken wij af dat ik bij haar thuis zou komen om te overleggen wat
haar redenen zijn om de hulp op te zeggen.
Mevrouw Kuijper haar thuissituatie is als volgt; zij woont in een eengezinswoning, met 2
verdiepingen. Je kunt naar binnen lopen door een voorgemaakt paadje, die leidt naar de
eettafel en naar de bank. Het huis staat verder compleet vol met spullen en vooral
administratie. Overal liggen stapels enveloppen en papieren, de keuken staat vol met
bakjes en keukenspullen, de huiskamer, slaapkamers en hal staan vol met spullen en
papieren.
Mevrouw Kuijper begint te vertellen, dat zij de hulp wil stopzetten omdat zij niet
overweg kan met de hulp die bij haar komt. Volgens haar luistert ze niet en doet ze niet
wat zij moet doen. Ik blijf even stil in de hoop dat mw Kuijper verder verteld, dit doet ze
dan ook. De hulp die bij haar komt maakt alleen maar de paadjes schoon, en het
keukenblad, verde doet ze weinig volgens mw Kuijper. Dit lijkt mij een goed moment om
in te haken. Mevrouw Kuijper, hoe zou u graag zien dat de hulp te werk gaat, wat zou u
ideale situatie in huis zijn?
Mevrouw Kuijper geeft al snel aan dat zij alle administratie in huis niet meer kan
bijhouden en opruimen en dat het haar boven het hoofd groeit. Dit is eigenlijk precies
wat ik wil horen, om voorzichtig over extra hulp te beginnen. Ik vertel haar dat ik
opzoek kan gaan naar een extra hulpmoment, waarin iemand samen met haar de
administratie gaat uitzoeken en opbergen. Mevrouw Kuijper geeft daarop aan dat zij
geen familie, vrienden of kennissen heeft om dit met haar te doen. Uit haar toon van
spreken maak ik gelijk op dat mw zich ook eenzaam voelt en misschien wel naar meer
opzoek is dan alleen hulp om haar huis op orde te krijgen. Ik vraag haar wat haar
dagelijkse routine is, wat haar bezighoudt. Ze geeft aan pas rond 13.00 uit bed te komen,
omdat ze reden ziet om op te staan. Verder zit zij dagelijks alleen in huis, ze heeft geen
hobby’s en ziet door de chaos in huis niet meer waar ze zou moeten beginnen om haar
huis op orde te krijgen. Eens in de week gaat zij boodschappen doen, met de auto. Mobiel
is zij dus zeker nog wel, al gaat het wat moeizaam. Dit gegeven is wel belangrijk bij het
zoeken naar een fijne dagbesteding voor mevrouw, aangezien zij iets verder kan reizen
omdat zij nog auto rijdt. Dit vergroot de participatiemogelijkheid.
Ik vraag mw Kuijper zich in te beelden dat het huis opgeruimd, schoon en netjes is. Hoe
voelt zij zich hierbij? Mevrouw Kuijper geeft aan dat zij een opluchting zou voelen, meer
energie zou hebben en een zin in het leven terug zou voelen komen. Ik vraag haar waar
zij vroeger van genoot, waren er dingen die zij graag deed? Zijn er dingen die ze nu ook
Op 5 februari 2019 ben ik bij mevrouw Kuijper thuis geweest. Deze afspraak hadden wij
gemaakt, omdat mw Kuijper mij belde om de hulp die zij kreeg in het huishouden op te
zeggen. Nu ken ik mw Kuijper, ik weet hoe haar thuissituatie is, dus dit leek mij geen
goed idee. Daarom spraken wij af dat ik bij haar thuis zou komen om te overleggen wat
haar redenen zijn om de hulp op te zeggen.
Mevrouw Kuijper haar thuissituatie is als volgt; zij woont in een eengezinswoning, met 2
verdiepingen. Je kunt naar binnen lopen door een voorgemaakt paadje, die leidt naar de
eettafel en naar de bank. Het huis staat verder compleet vol met spullen en vooral
administratie. Overal liggen stapels enveloppen en papieren, de keuken staat vol met
bakjes en keukenspullen, de huiskamer, slaapkamers en hal staan vol met spullen en
papieren.
Mevrouw Kuijper begint te vertellen, dat zij de hulp wil stopzetten omdat zij niet
overweg kan met de hulp die bij haar komt. Volgens haar luistert ze niet en doet ze niet
wat zij moet doen. Ik blijf even stil in de hoop dat mw Kuijper verder verteld, dit doet ze
dan ook. De hulp die bij haar komt maakt alleen maar de paadjes schoon, en het
keukenblad, verde doet ze weinig volgens mw Kuijper. Dit lijkt mij een goed moment om
in te haken. Mevrouw Kuijper, hoe zou u graag zien dat de hulp te werk gaat, wat zou u
ideale situatie in huis zijn?
Mevrouw Kuijper geeft al snel aan dat zij alle administratie in huis niet meer kan
bijhouden en opruimen en dat het haar boven het hoofd groeit. Dit is eigenlijk precies
wat ik wil horen, om voorzichtig over extra hulp te beginnen. Ik vertel haar dat ik
opzoek kan gaan naar een extra hulpmoment, waarin iemand samen met haar de
administratie gaat uitzoeken en opbergen. Mevrouw Kuijper geeft daarop aan dat zij
geen familie, vrienden of kennissen heeft om dit met haar te doen. Uit haar toon van
spreken maak ik gelijk op dat mw zich ook eenzaam voelt en misschien wel naar meer
opzoek is dan alleen hulp om haar huis op orde te krijgen. Ik vraag haar wat haar
dagelijkse routine is, wat haar bezighoudt. Ze geeft aan pas rond 13.00 uit bed te komen,
omdat ze reden ziet om op te staan. Verder zit zij dagelijks alleen in huis, ze heeft geen
hobby’s en ziet door de chaos in huis niet meer waar ze zou moeten beginnen om haar
huis op orde te krijgen. Eens in de week gaat zij boodschappen doen, met de auto. Mobiel
is zij dus zeker nog wel, al gaat het wat moeizaam. Dit gegeven is wel belangrijk bij het
zoeken naar een fijne dagbesteding voor mevrouw, aangezien zij iets verder kan reizen
omdat zij nog auto rijdt. Dit vergroot de participatiemogelijkheid.
Ik vraag mw Kuijper zich in te beelden dat het huis opgeruimd, schoon en netjes is. Hoe
voelt zij zich hierbij? Mevrouw Kuijper geeft aan dat zij een opluchting zou voelen, meer
energie zou hebben en een zin in het leven terug zou voelen komen. Ik vraag haar waar
zij vroeger van genoot, waren er dingen die zij graag deed? Zijn er dingen die ze nu ook
