De onderste luchtwegen
De onderste luchtwegen worden gescheiden van de bovenste luchtwegen door de stembanden.
De onderste luchtwegen bestaan uit de:
trachea (luchtpijp);
hoofdbronchi;
bronchi en bronchioli;
alveoli (longblaasjes).
Het eerste deel van de onderste luchtwegen bestaat uit één
structuur, de trachea (luchtpijp). De trachea splitst zich eerst
in een linker en een rechter hoofdbronchus. Deze splitsen
zich ook weer, waarna uiteindelijk een systeem van steeds
meer en kleinere vertakkingen ontstaat. Uiteindelijk komt
elke vertakking uit op een alveoli (longblaasje). Door het
enorme aantal vertakkingen bestaan de longen van een
volwassen mens uit miljoenen alveoli.
De bovenste luchtwegen
De bovenste luchtwegen bestaan uit de:
neusholte
mondholte
farynx (keelholte)
(strottenhoofd)
De bovenste luchtwegen vormen de verbinding tussen de
buitenwereld en de onderste luchtwegen. Ook zorgen de
bovenste luchtwegen voor optimalisatie van de ingeademde
lucht door:
opwarming
bevochtiging
zuivering (afweer tegen stof en vuil)
Het optimaliseren van de ingeademde lucht is vooral belangrijk voor de onderste luchtwegen.
Deze worden zo beschermd tegen afkoeling en uitdroging.
Andere functies van de bovenste luchtwegen zijn:
slikken
vormen van de stem
Om deze taken te kunnen uitvoeren, zijn de bovenste luchtwegen voorzien van speciaal epitheel
(laag van dekcellen) met cilia (trilhaartjes), slijmbekercellen en afweercellen (o.a. lymfoïde cellen
en macrofagen).
Longvliezen en diafragma
Longvliezen
Zowel de linker- als de rechterlong worden omgeven door een
eigen longvlies (pleura). Deze longvliezen bestaan uit:
pleura visceralis (longvlies), dat vastgegroeid zit aan
het longweefsel;
, pleura parietalis (borstvlies), dat vergroeid is met de borstwand, het middenrif
(diafragma) en de structuren in het mediastinum, zoals het pericard (hartzakje).
Tussen de twee pleurabladen bevindt zich de pleuraholte. Deze is gevuld met een dun laagje
vocht. Tussen de pleurabladen bevindt zich dus geen lucht; er heerst een vacuüm. Hierdoor
kunnen de pleurabladen wel langs elkaar glijden, maar kunnen ze niet van elkaar afgetrokken
worden. De longen bewegen hierdoor mee met de structuren waar de pleura parietalis mee
vergroeid is. Indien deze onderdruk wegvalt (bijvoorbeeld door een beschadiging van de
pleurabladen), worden de pleura visceralis en de pleura parietalis van elkaar gescheiden en
klapt de long door zijn elasticiteit in. Dit noemt men een pneumothorax (klaplong).
Diafragma
Het diafragma (middenrif) is een platte, koepelvormige spier die de thorax (borstkas) van het
abdomen (buikholte) scheidt. Het middelste deel van het diafragma ligt horizontaal. Aan de
buitenzijde loopt het diafragma steeds steiler naar beneden richting de buik. De longen
(waarover de pleura visceralis ligt) lopen niet zo diep mee met het diafragma. Hierdoor komt de
pariëtale pleura hier tegen zichzelf aan te liggen in een plooi: de pleurasinus.
De plaats waar de pleura visceralis overgaat in de pleura parietalis, bevindt zich ter plaatse van
de longhilus. De longhilus is de plaats waar de hoofdbronchi, bloedvaten, lymfevaten en
zenuwen de longen binnenkomen.
De trachea
De trachea (luchtpijp) ligt ventraal (aan de voorzijde) van de oesofagus
(slokdarm) en bestaat uit vijftien tot twintig hoefijzervormige
kraakbeenringen. De achterzijde van de trachea bevat geen kraakbeen,
maar bestaat uit elastisch bindweefsel en glad spierweefsel.
De kraakbeenringen geven de trachea stevigheid en voorkomen dat de
trachea bij drukveranderingen tijdens de ademhaling collabeert (ineen valt).
Door de soepele achterzijde van de trachea ontstaat meer bewegingsvrijheid
voor de oesofagus (slokdarm), die achter de trachea ligt.
De hoofdbronchi
De trachea splitst zich in twee hoofdbronchi
(enkelvoud: ‘hoofdbronchus’). De hoofdbronchi
worden ook wel primaire bronchi genoemd. De
splitsing van de luchtpijp vindt net boven het hart
plaats, achter de aorta (lichaamsslagader) en
andere grote bloedvaten. De plek waar de trachea
overgaat in de linker en de rechter
hoofdbronchus heet de bifurcatie. De bifurcatie
bevindt zich in de thorax (borstkas), maar nog
buiten de longen. De plek waar een
hoofdbronchus de long binnentreedt, wordt de
longhilus genoemd.
Het lumen (de binnenkant) van de trachea en de
hoofdbronchi wordt bedekt met trilhaarepitheel
met slijmcellen en sereuze (vocht afscheidende) kliertjes. Door het wegvangen van stof, vuil en
ziektekiemen, voorkomt dit epitheel verontreiniging van de luchtwegen.
, De rechter en de linker hoofdbronchus zijn niet symmetrisch:
De linker hoofdbronchus verloopt meer horizontaal, en staat hierdoor in een scherpere
hoek met de trachea.
De rechter hoofdbronchus verloopt relatief schuin naar beneden, en staat hierdoor in
een minder scherpe hoek met de trachea.
Hierdoor zal bij een verslikking van bijvoorbeeld voedsel (aspiratie) de voedselprop vaker in de
rechterlong terechtkomen.
De bronchi en bronchioli
In de longen splitsen de hoofdbronchi zich op in lobulaire bronchi (lob = longkwab). Deze
lobulaire bronchi worden ook wel secundaire bronchi genoemd.
De rechter hoofdbronchus splitst in drie lobulaire bronchi (aangezien de rechterlong
drie longkwabben heeft).
De linker hoofdbronchus splitst in twee lobulaire bronchi (aangezien de linkerlong
slechts twee longkwabben heeft).
De lobulaire bronchi vertakken zich verder in segmentale bronchi, die ook wel tertiaire bronchi
worden genoemd. Deze segmentale bronchi vertakken zich ook meerdere keren en monden
uiteindelijk uit in de kleinste vertakkingen: de bronchioli. Naarmate de bronchiën in kleinere
uitlopers vertakken, neemt hun kraakbeengehalte af, terwijl het aandeel van glad spierweefsel
juist toeneemt.
De alveoli
De terminale bronchioli vormen de kleinste vertakkingen
van de luchtwegen en monden uit in longtrechtertjes die
tientallen ballonachtige zakjes omvatten: de alveoli
(longblaasjes). Deze alveoli hebben een zeer dunne wand
die bestaat uit slechts één cellaag plaveiselepitheel en een
basaalmembraan.
De alveoli worden omgeven door een dicht netwerk van
hele dunne bloedvaten: de alveolaire capillairen. Ook deze
bloedvaten hebben een erg dunne wand. Door deze
dunne wand kunnen gassen als zuurstof en
koolstofdioxide gemakkelijk vanuit ingeademde lucht naar
het bloed diffunderen en andersom. Gasuitwisseling
tussen de longen en het bloed vindt plaats in de terminale
bronchioli en de alveoli.
Het grootste deel van de borstholte wordt gevuld door de
longen. De apex pulmones (longtoppen) bevinden zich
achter de claviculae (sleutelbeenderen). De longbasis rust
op het diafragma (het middenrif). De voor- en achterzijde
van de longen grenzen aan de binnenzijde van de
thoraxwand. In het midden grenzen de longen aan het
mediastinum (de ruimte waarin zich onder andere het
hart, de bloedvaten en de slokdarm bevinden).
De onderste luchtwegen worden gescheiden van de bovenste luchtwegen door de stembanden.
De onderste luchtwegen bestaan uit de:
trachea (luchtpijp);
hoofdbronchi;
bronchi en bronchioli;
alveoli (longblaasjes).
Het eerste deel van de onderste luchtwegen bestaat uit één
structuur, de trachea (luchtpijp). De trachea splitst zich eerst
in een linker en een rechter hoofdbronchus. Deze splitsen
zich ook weer, waarna uiteindelijk een systeem van steeds
meer en kleinere vertakkingen ontstaat. Uiteindelijk komt
elke vertakking uit op een alveoli (longblaasje). Door het
enorme aantal vertakkingen bestaan de longen van een
volwassen mens uit miljoenen alveoli.
De bovenste luchtwegen
De bovenste luchtwegen bestaan uit de:
neusholte
mondholte
farynx (keelholte)
(strottenhoofd)
De bovenste luchtwegen vormen de verbinding tussen de
buitenwereld en de onderste luchtwegen. Ook zorgen de
bovenste luchtwegen voor optimalisatie van de ingeademde
lucht door:
opwarming
bevochtiging
zuivering (afweer tegen stof en vuil)
Het optimaliseren van de ingeademde lucht is vooral belangrijk voor de onderste luchtwegen.
Deze worden zo beschermd tegen afkoeling en uitdroging.
Andere functies van de bovenste luchtwegen zijn:
slikken
vormen van de stem
Om deze taken te kunnen uitvoeren, zijn de bovenste luchtwegen voorzien van speciaal epitheel
(laag van dekcellen) met cilia (trilhaartjes), slijmbekercellen en afweercellen (o.a. lymfoïde cellen
en macrofagen).
Longvliezen en diafragma
Longvliezen
Zowel de linker- als de rechterlong worden omgeven door een
eigen longvlies (pleura). Deze longvliezen bestaan uit:
pleura visceralis (longvlies), dat vastgegroeid zit aan
het longweefsel;
, pleura parietalis (borstvlies), dat vergroeid is met de borstwand, het middenrif
(diafragma) en de structuren in het mediastinum, zoals het pericard (hartzakje).
Tussen de twee pleurabladen bevindt zich de pleuraholte. Deze is gevuld met een dun laagje
vocht. Tussen de pleurabladen bevindt zich dus geen lucht; er heerst een vacuüm. Hierdoor
kunnen de pleurabladen wel langs elkaar glijden, maar kunnen ze niet van elkaar afgetrokken
worden. De longen bewegen hierdoor mee met de structuren waar de pleura parietalis mee
vergroeid is. Indien deze onderdruk wegvalt (bijvoorbeeld door een beschadiging van de
pleurabladen), worden de pleura visceralis en de pleura parietalis van elkaar gescheiden en
klapt de long door zijn elasticiteit in. Dit noemt men een pneumothorax (klaplong).
Diafragma
Het diafragma (middenrif) is een platte, koepelvormige spier die de thorax (borstkas) van het
abdomen (buikholte) scheidt. Het middelste deel van het diafragma ligt horizontaal. Aan de
buitenzijde loopt het diafragma steeds steiler naar beneden richting de buik. De longen
(waarover de pleura visceralis ligt) lopen niet zo diep mee met het diafragma. Hierdoor komt de
pariëtale pleura hier tegen zichzelf aan te liggen in een plooi: de pleurasinus.
De plaats waar de pleura visceralis overgaat in de pleura parietalis, bevindt zich ter plaatse van
de longhilus. De longhilus is de plaats waar de hoofdbronchi, bloedvaten, lymfevaten en
zenuwen de longen binnenkomen.
De trachea
De trachea (luchtpijp) ligt ventraal (aan de voorzijde) van de oesofagus
(slokdarm) en bestaat uit vijftien tot twintig hoefijzervormige
kraakbeenringen. De achterzijde van de trachea bevat geen kraakbeen,
maar bestaat uit elastisch bindweefsel en glad spierweefsel.
De kraakbeenringen geven de trachea stevigheid en voorkomen dat de
trachea bij drukveranderingen tijdens de ademhaling collabeert (ineen valt).
Door de soepele achterzijde van de trachea ontstaat meer bewegingsvrijheid
voor de oesofagus (slokdarm), die achter de trachea ligt.
De hoofdbronchi
De trachea splitst zich in twee hoofdbronchi
(enkelvoud: ‘hoofdbronchus’). De hoofdbronchi
worden ook wel primaire bronchi genoemd. De
splitsing van de luchtpijp vindt net boven het hart
plaats, achter de aorta (lichaamsslagader) en
andere grote bloedvaten. De plek waar de trachea
overgaat in de linker en de rechter
hoofdbronchus heet de bifurcatie. De bifurcatie
bevindt zich in de thorax (borstkas), maar nog
buiten de longen. De plek waar een
hoofdbronchus de long binnentreedt, wordt de
longhilus genoemd.
Het lumen (de binnenkant) van de trachea en de
hoofdbronchi wordt bedekt met trilhaarepitheel
met slijmcellen en sereuze (vocht afscheidende) kliertjes. Door het wegvangen van stof, vuil en
ziektekiemen, voorkomt dit epitheel verontreiniging van de luchtwegen.
, De rechter en de linker hoofdbronchus zijn niet symmetrisch:
De linker hoofdbronchus verloopt meer horizontaal, en staat hierdoor in een scherpere
hoek met de trachea.
De rechter hoofdbronchus verloopt relatief schuin naar beneden, en staat hierdoor in
een minder scherpe hoek met de trachea.
Hierdoor zal bij een verslikking van bijvoorbeeld voedsel (aspiratie) de voedselprop vaker in de
rechterlong terechtkomen.
De bronchi en bronchioli
In de longen splitsen de hoofdbronchi zich op in lobulaire bronchi (lob = longkwab). Deze
lobulaire bronchi worden ook wel secundaire bronchi genoemd.
De rechter hoofdbronchus splitst in drie lobulaire bronchi (aangezien de rechterlong
drie longkwabben heeft).
De linker hoofdbronchus splitst in twee lobulaire bronchi (aangezien de linkerlong
slechts twee longkwabben heeft).
De lobulaire bronchi vertakken zich verder in segmentale bronchi, die ook wel tertiaire bronchi
worden genoemd. Deze segmentale bronchi vertakken zich ook meerdere keren en monden
uiteindelijk uit in de kleinste vertakkingen: de bronchioli. Naarmate de bronchiën in kleinere
uitlopers vertakken, neemt hun kraakbeengehalte af, terwijl het aandeel van glad spierweefsel
juist toeneemt.
De alveoli
De terminale bronchioli vormen de kleinste vertakkingen
van de luchtwegen en monden uit in longtrechtertjes die
tientallen ballonachtige zakjes omvatten: de alveoli
(longblaasjes). Deze alveoli hebben een zeer dunne wand
die bestaat uit slechts één cellaag plaveiselepitheel en een
basaalmembraan.
De alveoli worden omgeven door een dicht netwerk van
hele dunne bloedvaten: de alveolaire capillairen. Ook deze
bloedvaten hebben een erg dunne wand. Door deze
dunne wand kunnen gassen als zuurstof en
koolstofdioxide gemakkelijk vanuit ingeademde lucht naar
het bloed diffunderen en andersom. Gasuitwisseling
tussen de longen en het bloed vindt plaats in de terminale
bronchioli en de alveoli.
Het grootste deel van de borstholte wordt gevuld door de
longen. De apex pulmones (longtoppen) bevinden zich
achter de claviculae (sleutelbeenderen). De longbasis rust
op het diafragma (het middenrif). De voor- en achterzijde
van de longen grenzen aan de binnenzijde van de
thoraxwand. In het midden grenzen de longen aan het
mediastinum (de ruimte waarin zich onder andere het
hart, de bloedvaten en de slokdarm bevinden).
