BOEKVERSLAG NEDERLANDS
Magnus van Arjen Lubach - verslag door Luna Kanselaar (V4D)
A: Leesbeleving
In het boek herkende ik verschillende sferen, maar vooral eenzaamheid. De hoofdpersoon is vaak
alleen met zijn eigen gedachtes. Wanneer hij op reis gaat komt hij wel mensen tegen, maar
uiteindelijk is hij toch weer alleen voor het grootste gedeelte. Dit gaf een neerslachtige sfeer door
het gehele boek.
Het verhaal was goed te volgen. Het is chronologisch geschreven, met soms een flashback naar
een herinnering van eerder.
Wat mij verraste waren de acties van de hoofdpersoon. Wanneer hij gedumpt is door zijn vriendin,
worden er opeens verdachte afschriften gevonden vanaf zijn creditcard. De afschriften komen uit
Zweden, vanuit een pretpark. In plaats van zijn creditcard te laten blokkeren en door te gaan met
zijn leven, zegt de hoofdpersoon tegen zijn bank dat de afschriften bij hem vandaan komen en
vliegt hij naar Zweden. Dit laatste om op zoek te gaan naar de dief. Ook het doorzettingsvermogen
om deze dief te vinden was een element dat mij verraste.
Er zijn twee uitspraken die mij zijn opgevallen, omdat ik ze mooi geschreven vond. Ook in de
context vond ik ze een goede toevoeging aan het verhaal want de uitspraken maakte de situatie
gedetailleerder .
Als eerste ‘iemand waarmee je een tijd en een planeet deelt’ en de tweede uitspraak is ‘er was van
alles maar tijd was er niet’.
B: Analyse van het boek
Het genre van dit boek zou ik beschrijven als een romantisch reisverhaal. Merlijn (de
hoofdpersoon) gaat in het begin van het boek op reis naar Zweden. Het gehele boek is Merlijn
onderweg, wat dit verhaal een reisverhaal maakt.
Eenmaal in Zweden aangekomen ontmoet hij de dief die zijn creditcard gebruikt en vlak daarna
ontmoet hij ook de dochter van de dief, Cecilia. Ze is veel jonger dan dat hij is maar Merlijn wordt
meteen verliefd op haar. Zijn liefde voor de vriendin die het eerder in het boek uitgemaakt heeft
(Caro), blijft een terugkomend thema. Er komen veel flashbacks van herinneringen met Caro voor
in het boek. Wanneer hij Cecilia ontmoet merk je dat Merlijn verliefd op haar wordt terwijl hij nog
bezig is met het verwerken van zijn break-up met Caro. De combinatie van zijn eerste liefde Caro
en zijn tweede liefde Cecilia maken dit boek tot een romantisch verhaal.
Magnus is geschreven vanuit het ik-perspectief. Door de ogen van Merlijn maak je het verhaal dus
mee. Het effect hiervan is dat je zijn ontwikkeling als persoon meemaakt en ook zijn
gedachtegang. Zijn ontwikkeling als persoon zie je duidelijk terug in het begin van het verhaal,
waarin Merlijn beseft dat hij al een tijd in een bubbel leeft. Zonder aandacht voor zijn vrienden,
creatieve werk en met een saaie relatie, zoals Caro dat zelf beschrijft in het boek.
Doordat je zijn gedachtegang kan lezen, is het makkelijker te begrijpen waarom hij bepaalde
dingen doet. Hij slaat de singersongwriter Ted Robin, hij spuugt zijn beste vriend in het gezicht,
scheert zijn haren af en vertrekt plots naar Zweden. Dit zijn dingen die enorm willekeurig lijken,
maar doordat je mee kunt denken met hem is het een stukje makkelijker te begrijpen waarom hij
dat doet. Waarom hij zo gedreven is om op reis te gaan, om de dief te vinden en ook welke
herinneringen hij heeft met Caro.
Er is heel duidelijk een hoofdpersonage in het boek en dit is Merlijn. Er wordt alleen vanuit zijn
perspectief geschreven. Sinds zijn zeventiende is hij al hopeloos verliefd op Caro en hij is jaloers
op andere jongens die ook met haar omgaan. Meerdere personages in het boek omschrijven hem
als grappig. Van zichzelf is hij niet heel avontuurlijk en afreizen naar Zweden in zijn eentje vond hij
dan ook erg spannend. Hij is nuchter maar wel emotioneel. Verder heeft hij epilepsie en daardoor
geen rijbewijs. Zijn jeugd heeft hij als lastig ervaren, omdat hij als jongetje vaak naar het
ziekenhuis moest voor onderzoeken en ook zijn epilepsie-aanvallen hebben een grote rol gespeeld
in zijn jeugd.
Magnus van Arjen Lubach - verslag door Luna Kanselaar (V4D)
A: Leesbeleving
In het boek herkende ik verschillende sferen, maar vooral eenzaamheid. De hoofdpersoon is vaak
alleen met zijn eigen gedachtes. Wanneer hij op reis gaat komt hij wel mensen tegen, maar
uiteindelijk is hij toch weer alleen voor het grootste gedeelte. Dit gaf een neerslachtige sfeer door
het gehele boek.
Het verhaal was goed te volgen. Het is chronologisch geschreven, met soms een flashback naar
een herinnering van eerder.
Wat mij verraste waren de acties van de hoofdpersoon. Wanneer hij gedumpt is door zijn vriendin,
worden er opeens verdachte afschriften gevonden vanaf zijn creditcard. De afschriften komen uit
Zweden, vanuit een pretpark. In plaats van zijn creditcard te laten blokkeren en door te gaan met
zijn leven, zegt de hoofdpersoon tegen zijn bank dat de afschriften bij hem vandaan komen en
vliegt hij naar Zweden. Dit laatste om op zoek te gaan naar de dief. Ook het doorzettingsvermogen
om deze dief te vinden was een element dat mij verraste.
Er zijn twee uitspraken die mij zijn opgevallen, omdat ik ze mooi geschreven vond. Ook in de
context vond ik ze een goede toevoeging aan het verhaal want de uitspraken maakte de situatie
gedetailleerder .
Als eerste ‘iemand waarmee je een tijd en een planeet deelt’ en de tweede uitspraak is ‘er was van
alles maar tijd was er niet’.
B: Analyse van het boek
Het genre van dit boek zou ik beschrijven als een romantisch reisverhaal. Merlijn (de
hoofdpersoon) gaat in het begin van het boek op reis naar Zweden. Het gehele boek is Merlijn
onderweg, wat dit verhaal een reisverhaal maakt.
Eenmaal in Zweden aangekomen ontmoet hij de dief die zijn creditcard gebruikt en vlak daarna
ontmoet hij ook de dochter van de dief, Cecilia. Ze is veel jonger dan dat hij is maar Merlijn wordt
meteen verliefd op haar. Zijn liefde voor de vriendin die het eerder in het boek uitgemaakt heeft
(Caro), blijft een terugkomend thema. Er komen veel flashbacks van herinneringen met Caro voor
in het boek. Wanneer hij Cecilia ontmoet merk je dat Merlijn verliefd op haar wordt terwijl hij nog
bezig is met het verwerken van zijn break-up met Caro. De combinatie van zijn eerste liefde Caro
en zijn tweede liefde Cecilia maken dit boek tot een romantisch verhaal.
Magnus is geschreven vanuit het ik-perspectief. Door de ogen van Merlijn maak je het verhaal dus
mee. Het effect hiervan is dat je zijn ontwikkeling als persoon meemaakt en ook zijn
gedachtegang. Zijn ontwikkeling als persoon zie je duidelijk terug in het begin van het verhaal,
waarin Merlijn beseft dat hij al een tijd in een bubbel leeft. Zonder aandacht voor zijn vrienden,
creatieve werk en met een saaie relatie, zoals Caro dat zelf beschrijft in het boek.
Doordat je zijn gedachtegang kan lezen, is het makkelijker te begrijpen waarom hij bepaalde
dingen doet. Hij slaat de singersongwriter Ted Robin, hij spuugt zijn beste vriend in het gezicht,
scheert zijn haren af en vertrekt plots naar Zweden. Dit zijn dingen die enorm willekeurig lijken,
maar doordat je mee kunt denken met hem is het een stukje makkelijker te begrijpen waarom hij
dat doet. Waarom hij zo gedreven is om op reis te gaan, om de dief te vinden en ook welke
herinneringen hij heeft met Caro.
Er is heel duidelijk een hoofdpersonage in het boek en dit is Merlijn. Er wordt alleen vanuit zijn
perspectief geschreven. Sinds zijn zeventiende is hij al hopeloos verliefd op Caro en hij is jaloers
op andere jongens die ook met haar omgaan. Meerdere personages in het boek omschrijven hem
als grappig. Van zichzelf is hij niet heel avontuurlijk en afreizen naar Zweden in zijn eentje vond hij
dan ook erg spannend. Hij is nuchter maar wel emotioneel. Verder heeft hij epilepsie en daardoor
geen rijbewijs. Zijn jeugd heeft hij als lastig ervaren, omdat hij als jongetje vaak naar het
ziekenhuis moest voor onderzoeken en ook zijn epilepsie-aanvallen hebben een grote rol gespeeld
in zijn jeugd.
