2.2.1 Assessment
, Toelichting en onderbouwing keuzes die gedrag
beïnvloeden
Toelichting en onderbouwing
Ik heb de situatie uitgevraagd om zo uiteindelijk de meest passende interventie te kunnen vinden
voor de wensen en behoeften van de cliënt. Eerst wilde ik de cognitief gedragstherapeutische
benadering toepassen. Deze was ik aan het introduceren, maar de interventie leek voor mij toch niet
helemaal aan te sluiten bij de wensen en behoeften van de cliënt doordat de cliënt al helpende
stappen had gezet sinds haar vorige plaatsing waar ze weggestuurd is. Je hoort me ook zeggen:’ … je
zei nu ook dat je wat anders doet om het niet te laten gebeuren’ en de cliënt bijvoorbeeld: ‘negeren
helpt goed’. Hierdoor had ik het idee dat de cognitief gedragstherapeutische benadering niet
helemaal goed aansloot (Weerman, 2013).
Ik ben op dan al aan het kijken voor een andere beter passende/ meer volledige interventie om toe te
passen. Ik vraag nog door op het gevoel terwijl ik hier mentaal mee bezig ben. Doorvragend op het
gevoel blijkt dit niet een bepaald helpend gevoel. Toen ik vroeg of ze een idee had hoe ze er het best
vanaf zou kunnen komen gaf de cliënt aan dat het veroorzaakt werd door het op de deur bonken van
haar huisgenoten. Toen ging de deur van motiverende gespreksvoering voor mij open als een beter
aansluitende interventie (Weerman, 2013; Van der Veen, 2021).
De deur van motiverende gespreksvoering ging direct weer dicht toen de cliënt aangaf al een keer in
gesprek te zijn geweest met haar huisgenoten en daarbij ook al had gezegd wat ze heeft willen
zeggen. Het probleem duidelijk nog niet opgelost ging mijn hoofd naar het motiveren van een tweede
gesprek, maar de cliënt leek al voldoende gemotiveerd voor een tweede gesprek (dit kwam voor mijn
gevoel ook door de tijd en de acteur die mij wilde helpen) (Weerman, 2013). Dan hoor je me ook
zeggen: ‘ehm even kijken’. Ik ben aan het bedenken hoe ik in hemelsnaam nu nog een volledige,
passende, interventie kan laten zien om voldoende een interventie te hebben uitgevoerd in het
assessment. Ik moet gaan voor hetgeen wat ik al deze tijd achter de hand heb gehouden, namelijk
een speedrun oplossingsgericht werken.
Zoals aangegeven was ik aan het zoeken naar de meest passende interventiemethode om uiteindelijk
uit te komen bij oplossingsgericht werken. Aangezien de tijd moest ik snel keuzes maken hoe ik in de
korte tijd beschikbaar het oplossingsgericht werken het best kon laten zien. Dit heb ik gedaan door
een schaalvraag te stellen, perspectief te geven bij de uiterste punten van de schaal, te vragen hoe
een hoger cijfer eruit zou zien, en wat een eerste stap is om naar dit cijfer toe te werken. Had ik meer
tijd gehad had ik de schaalvraag volledig gemaakt door te vragen waarom het geen lager cijfer was.
Ook had ik als de tijd het had toegelaten nog een uitzonderingsvraag gesteld (Spierts et al., 2019;
Weerman, 2013).
Door het aflopen van de tijd moest ik het gesprek wel echt gaan afronden op dat moment. Dit heb ik
gedaan door een korte samenvatting met daarin ook het laten zien van meerzijdige partijdigheid.
Vervolgens aangegeven dat dit alles een goede basis is voor een vervolggesprek met z’n vieren.
Hierbij benoemd dat ik erbij zou zitten wat de cliënt had aangegeven als prettig te ervaren bij een
gesprek met haar huisgenoten. Hierna afgesloten met de vraag of de cliënt nog iets had willen
bespreken waar we in dit gesprek niet aan zijn toegekomen zodat dit meegenomen kon worden naar
een volgend gesprek.
, Toelichting en onderbouwing keuzes die gedrag
beïnvloeden
Toelichting en onderbouwing
Ik heb de situatie uitgevraagd om zo uiteindelijk de meest passende interventie te kunnen vinden
voor de wensen en behoeften van de cliënt. Eerst wilde ik de cognitief gedragstherapeutische
benadering toepassen. Deze was ik aan het introduceren, maar de interventie leek voor mij toch niet
helemaal aan te sluiten bij de wensen en behoeften van de cliënt doordat de cliënt al helpende
stappen had gezet sinds haar vorige plaatsing waar ze weggestuurd is. Je hoort me ook zeggen:’ … je
zei nu ook dat je wat anders doet om het niet te laten gebeuren’ en de cliënt bijvoorbeeld: ‘negeren
helpt goed’. Hierdoor had ik het idee dat de cognitief gedragstherapeutische benadering niet
helemaal goed aansloot (Weerman, 2013).
Ik ben op dan al aan het kijken voor een andere beter passende/ meer volledige interventie om toe te
passen. Ik vraag nog door op het gevoel terwijl ik hier mentaal mee bezig ben. Doorvragend op het
gevoel blijkt dit niet een bepaald helpend gevoel. Toen ik vroeg of ze een idee had hoe ze er het best
vanaf zou kunnen komen gaf de cliënt aan dat het veroorzaakt werd door het op de deur bonken van
haar huisgenoten. Toen ging de deur van motiverende gespreksvoering voor mij open als een beter
aansluitende interventie (Weerman, 2013; Van der Veen, 2021).
De deur van motiverende gespreksvoering ging direct weer dicht toen de cliënt aangaf al een keer in
gesprek te zijn geweest met haar huisgenoten en daarbij ook al had gezegd wat ze heeft willen
zeggen. Het probleem duidelijk nog niet opgelost ging mijn hoofd naar het motiveren van een tweede
gesprek, maar de cliënt leek al voldoende gemotiveerd voor een tweede gesprek (dit kwam voor mijn
gevoel ook door de tijd en de acteur die mij wilde helpen) (Weerman, 2013). Dan hoor je me ook
zeggen: ‘ehm even kijken’. Ik ben aan het bedenken hoe ik in hemelsnaam nu nog een volledige,
passende, interventie kan laten zien om voldoende een interventie te hebben uitgevoerd in het
assessment. Ik moet gaan voor hetgeen wat ik al deze tijd achter de hand heb gehouden, namelijk
een speedrun oplossingsgericht werken.
Zoals aangegeven was ik aan het zoeken naar de meest passende interventiemethode om uiteindelijk
uit te komen bij oplossingsgericht werken. Aangezien de tijd moest ik snel keuzes maken hoe ik in de
korte tijd beschikbaar het oplossingsgericht werken het best kon laten zien. Dit heb ik gedaan door
een schaalvraag te stellen, perspectief te geven bij de uiterste punten van de schaal, te vragen hoe
een hoger cijfer eruit zou zien, en wat een eerste stap is om naar dit cijfer toe te werken. Had ik meer
tijd gehad had ik de schaalvraag volledig gemaakt door te vragen waarom het geen lager cijfer was.
Ook had ik als de tijd het had toegelaten nog een uitzonderingsvraag gesteld (Spierts et al., 2019;
Weerman, 2013).
Door het aflopen van de tijd moest ik het gesprek wel echt gaan afronden op dat moment. Dit heb ik
gedaan door een korte samenvatting met daarin ook het laten zien van meerzijdige partijdigheid.
Vervolgens aangegeven dat dit alles een goede basis is voor een vervolggesprek met z’n vieren.
Hierbij benoemd dat ik erbij zou zitten wat de cliënt had aangegeven als prettig te ervaren bij een
gesprek met haar huisgenoten. Hierna afgesloten met de vraag of de cliënt nog iets had willen
bespreken waar we in dit gesprek niet aan zijn toegekomen zodat dit meegenomen kon worden naar
een volgend gesprek.
