Disclaimer
IK gebruik soms afkortingen. Ze spreken denk ik wel voor zich, maar voor
de duidelijk zet ik ze hier even neer:
OO= opvoedondersteuning
M= Marokkaans
T= Turks
A= Antilliaans
S=Surinaams
NL= Nederlands
Probleem 1
LD.1 Wat is het model van Harkness en Super?
Pels 2009
Bronfenbrenner plaats het kind in cirkels die het gezin en de meso-en
macrosystemen er omheen representeren. Super en Harkness
onderscheiden in hun developmental niche het gezinssysteem in 3 met
elkaar samenhangende subsystemen, die elk weer ingebed zijn in de
wijdere culturele en ecologische context: de denkbeelden en doelen van
opvoeders, hun praktijken en de settingen of leefomgeving waarin hun
kids verkeren. Elk subsysteem heeft een eigen wisselwerking met de
wijdere culturele en ecologische context en kan daarom min of meer
onafhankelijk van de andere 2 aan verandering onderhevig zijn. De 3
subsystemen fungeren als een gecoördineerd geheel; in geval van
dissonantie treden mechanismen op die tot herstel van evenwicht en
culturele consistentie leiden. Als via 1 van de subsystemen een
verandering komt, zal op den duur sprake zijn van aanpassing van 1 of
meer subsystemen.
1
,Eerste subsysteem= parental ethnotheories: de waarden,
opvoedingsdoelen en culturele denkbeelden van opvoeders en de wijze
waarop zij de opvoeding beleven.
Opvoedingspraktijken-en gedrag, zowel intentioneel als niet
intentioneel vormen het 2e subsysteem. Opvoedingsgedrag wordt
vaak onderscheiden in 3 dimensies: ondersteuning, controle en toezicht.
Ondersteuning verwijst naar gedrag dat kids veiligheid en warmte biedt,
waarin opvoeders hen begripvol en responsief bejegenen en begeleiden.
Controle, de wijze waarop opvoeders het gedrag van kids reguleren, wordt
onderscheiden naar 2 dimensies. Autoritaire controle (waarschuwen,
dreigen, straffen). Autoritatieve controle (uitleg, redeneren, maken
afspraken). Onder toezicht wordt supervisie verstaan over wat kids doen,
waar en met wie.
Het derde subsysteem is de (materiële en sociale kenmerken van
de) directe leefomgeving binnen en buiten het gezin waarin het
leven van kids zich voltrekt.
Super 1986
Antropologische perspectieven op de menselijke ontwikkeling
Cultuur verblijft in de individuele geest: een theorie van cultuur moet
daarom gaan over hoe het daar komt en hoe het er functioneert.
Model voor psycho-cultureel onderzoek van John Whiting over de
relaties tussen culturele omgeving en gedrag van individuen daarbinnen.
Psychologie en de omgeving
Bronfenbrenner de omgeving van een kind is niet een rechtstreekse
setting waarin het subject leeft. Ook daarbuiten heeft invloed op het kind
en de ontwikkeling binnen die setting.
De developmental niche
Dit concept komt voort uit de psychologie en antropologie. De modellen
uit deze disciplines houden namelijk geen rekening met de culturele
structurering terwijl dit misschien wel het meest belangrijke aspect is van
de menselijke ecologie. Antropologische aanpakken hebben alleen
gefocust op het eindproduct in de volwassenheid en niet op
ontwikkelingsprocessen door het leven heen.
De developmental niche is een theoretisch raamwerk voor het bestuderen
van culturele regulatie van de micro omgeving van het kind en het
probeert deze omgeving te beschrijven vanuit het oogpunt van het kind
om ontwikkelingsprocessen en verwerving van cultuur te begrijpen.
De niche heeft 3 subsystemen die samenwerken als een groter systeem
en elke werkt voorwaardelijk met andere kenmerken van de cultuur. De
drie componenten zijn:
1) De fysieke en sociale settingen waarin het kind leeft: de
settingen van het dagelijkse leven. De mensen die voorkomen in
deze settingen bepalen de soort interacties die het kind heeft.
Bijvoorbeeld waar het kind slaapt. Fysieke omgeving zoals wiegen,
stoelen e.d. en sociale omgeving is de verzorgers en metgezellen.
2
, De fysieke en sociale settingen bevatten waarden,
opvoedingsdoelen en culturele denkbeelden van opvoeders en de
wijze waarop zij de opvoeding beleven. Deze settingen verschillen
dus per cultuur. Bijvoorbeeld het verschil in slaappatroon: In
Kenya slapen baby’s bij hun moeder en worden ze niet alleen
gelaten gedurende de dag. In Amerika slapen baby’s op een eigen
kamer in hun eigen bed, ook gedurende de dag.
2) Cultureel bepaalde gewoonten van verzorging en opvoeding:
ouders passen de gewoonten van verzorging aan, aan de
ecologische en culturele settingen waarin ze leven. Gewoonten zijn
sequenties van gedragingen die zo vaak gebruikt worden door leden
van de gemeenschap en zo erg geïntegreerd worden in een grotere
cultuur dat ze geen individuele rationalisatie nodig hebben. Worden
gezien als een redelijk of natuurlijke zaak om te doen. Het zijn
gemeenschapsbrede oplossingen voor terugkerende problemen bij
opvoeden. Het is niet alleen routine in dagelijks leven maar ook
zeldzame, complexe en geïnstitutionaliseerde mechanismen zoals
besnijding rituelen en het sturen van kids naar school. Gewoonten
van verzorging kan gezien worden als gedragsstrategieën voor het
omgaan met kinderen van bepaalde leeftijden in de context van
bepaalde omgeving beperkingen. Bijvoorbeeld: dragen van kids op
de rug wordt in meerdere samenlevingen gedaan, maar in Kenya
was het in de eerste paar maanden zeldzaam.
3) De psychologie van de verzorgers: de meeste gewoonten
worden zonder kritiek geaccepteerd, maar er zijn ook overtuigingen
en waarden die gereguleerd worden door de cultuur en die de
ontwikkeling van het kind reguleren dit is de psychologie van de
verzorgers. De psychologie van de verzorgers bevat ethnotheorieën
over het gedrag en de ontwikkeling van kids en de affectieve
oriëntaties die ouders brengen met hun ervaring van opvoeden.
Belangrijks onder de etnotheorieën zijn overtuigingen over de aard
en behoeften van kids, ouderlijke en gemeenschap doelen voor
opvoeden en overtuigingen van de verzorger over effectieve
opvoedtechnieken. De psychologie van verzorgers organiseert
ouderlijke strategieën van opvoeden op zowel een directe als meer
lange termijn manier.
Deze 3 systemen delen een gemeenschappelijke functie van het mediëren
van de individuele ontwikkelingservaring binnen een grotere cultuur. De
drie componenten van de niche vormen de culturele context van de
ontwikkeling van het kind.
Drie uitvloeisels
1) De drie componenten van de niche opereren op een gecoördineerde
manier.
2) Elk component interacteert anders met andere kenmerken van een
grotere ecologie
3) Het organisme en de niche zijn mutueel aangepast
De niche als een systeem
De 3 componenten opereren als een systeem met homeostatische
3
, mechanismen die harmonie onder hen bevordert. De settingen,
gewoonten en psychologie van de verzorger schikken allemaal naar
dezelfde acquisitie en socialisatie. Door zulke versterkende patronen heeft
cultuur de sterkste directe invloed. Coördinatie in subsystemen van niche
is ook duidelijk wanneer een succesvolle transitie plaatsvindt in de
cultureel gedefinieerde ontwikkelingsstatus.
Subsystemen van de niche en externe systemen
Elk van de 3 subsystemen is ingebed in andere aspecten van de
menselijke ecologie de niche is een open systeem. Klimaat kan invloed
hebben op hoe baby’s gedragen worden. De connecties zijn het meest
duidelijk wanneer er veranderingen plaatsvinden. Bijvoorbeeld de kids in
Kenya die opeens wel naar school moeten. Als er een verandering
plaatsvindt in 1 van de subsystemen is de initiële culturele reactie
waarschijnlijk conservatief en de andere 2 subsystemen veranderen
waarschijnlijk niet. Uiteindelijk wanneer de consequenties van
veranderingen groeien en invloed hebben op het systeem, zal homeostase
ervoor zorgen dat de 3 subsystemen weer in harmonie komen. Ouders
gaan bijvoorbeeld het belang inzien van onderwijs en laten ze niet zo hard
meer werken op het land.
Wederzijdse aanpassing
Kinderen passen zich aan hun omgeving aan, maar de omgeving past zich
ook aan het kind aan co-evolutie. Organisme en niche onderling
aangepast.
Niches in ontwikkeling
De developmental niche van een kind blijft niet lang constant.
Conclusie
De 3 subsystemen functioneren met verschillende relaties tot andere
kenmerken van de grotere cultuur en omgeving en vormen dus
onafhankelijke routes van onevenwicht en innovatie in het opvoeden van
verschillende cohorten kids. Homeostatische mechanismen proberen de 3
subsystemen in harmonie te houden met elkaar en passend bij het
ontwikkelingsniveau van het kind.
Niche is een metafoor waarin het kind en de cultuur gezien worden als
wederzijds interactieve systemen.
LD.2 Welke invloed heeft cultuur op opvoeding?
- jongens/meisjes
- religie
- gewoontes (invloed normen en waarden op opvoeding)
- verklaringen voor verschillen in opvoeding
Bucx 2015
Op dit moment bestaat bijna 15% (1 op de 7) van alle gezinnen uit 1 of 2
ouders met een niet-westerse achtergrond. Dit onderzoek heeft gebruik
gemaakt van kwantitatief materiaal. Ook een aantal kwalitatieve bronnen
gebruikt. De Turks-Nederlandse ouders vormen de grootste groep, gevolgd
door Marokkaans-Nederlandse, Surinaams-Nederlandse en Antilliaans-
4
IK gebruik soms afkortingen. Ze spreken denk ik wel voor zich, maar voor
de duidelijk zet ik ze hier even neer:
OO= opvoedondersteuning
M= Marokkaans
T= Turks
A= Antilliaans
S=Surinaams
NL= Nederlands
Probleem 1
LD.1 Wat is het model van Harkness en Super?
Pels 2009
Bronfenbrenner plaats het kind in cirkels die het gezin en de meso-en
macrosystemen er omheen representeren. Super en Harkness
onderscheiden in hun developmental niche het gezinssysteem in 3 met
elkaar samenhangende subsystemen, die elk weer ingebed zijn in de
wijdere culturele en ecologische context: de denkbeelden en doelen van
opvoeders, hun praktijken en de settingen of leefomgeving waarin hun
kids verkeren. Elk subsysteem heeft een eigen wisselwerking met de
wijdere culturele en ecologische context en kan daarom min of meer
onafhankelijk van de andere 2 aan verandering onderhevig zijn. De 3
subsystemen fungeren als een gecoördineerd geheel; in geval van
dissonantie treden mechanismen op die tot herstel van evenwicht en
culturele consistentie leiden. Als via 1 van de subsystemen een
verandering komt, zal op den duur sprake zijn van aanpassing van 1 of
meer subsystemen.
1
,Eerste subsysteem= parental ethnotheories: de waarden,
opvoedingsdoelen en culturele denkbeelden van opvoeders en de wijze
waarop zij de opvoeding beleven.
Opvoedingspraktijken-en gedrag, zowel intentioneel als niet
intentioneel vormen het 2e subsysteem. Opvoedingsgedrag wordt
vaak onderscheiden in 3 dimensies: ondersteuning, controle en toezicht.
Ondersteuning verwijst naar gedrag dat kids veiligheid en warmte biedt,
waarin opvoeders hen begripvol en responsief bejegenen en begeleiden.
Controle, de wijze waarop opvoeders het gedrag van kids reguleren, wordt
onderscheiden naar 2 dimensies. Autoritaire controle (waarschuwen,
dreigen, straffen). Autoritatieve controle (uitleg, redeneren, maken
afspraken). Onder toezicht wordt supervisie verstaan over wat kids doen,
waar en met wie.
Het derde subsysteem is de (materiële en sociale kenmerken van
de) directe leefomgeving binnen en buiten het gezin waarin het
leven van kids zich voltrekt.
Super 1986
Antropologische perspectieven op de menselijke ontwikkeling
Cultuur verblijft in de individuele geest: een theorie van cultuur moet
daarom gaan over hoe het daar komt en hoe het er functioneert.
Model voor psycho-cultureel onderzoek van John Whiting over de
relaties tussen culturele omgeving en gedrag van individuen daarbinnen.
Psychologie en de omgeving
Bronfenbrenner de omgeving van een kind is niet een rechtstreekse
setting waarin het subject leeft. Ook daarbuiten heeft invloed op het kind
en de ontwikkeling binnen die setting.
De developmental niche
Dit concept komt voort uit de psychologie en antropologie. De modellen
uit deze disciplines houden namelijk geen rekening met de culturele
structurering terwijl dit misschien wel het meest belangrijke aspect is van
de menselijke ecologie. Antropologische aanpakken hebben alleen
gefocust op het eindproduct in de volwassenheid en niet op
ontwikkelingsprocessen door het leven heen.
De developmental niche is een theoretisch raamwerk voor het bestuderen
van culturele regulatie van de micro omgeving van het kind en het
probeert deze omgeving te beschrijven vanuit het oogpunt van het kind
om ontwikkelingsprocessen en verwerving van cultuur te begrijpen.
De niche heeft 3 subsystemen die samenwerken als een groter systeem
en elke werkt voorwaardelijk met andere kenmerken van de cultuur. De
drie componenten zijn:
1) De fysieke en sociale settingen waarin het kind leeft: de
settingen van het dagelijkse leven. De mensen die voorkomen in
deze settingen bepalen de soort interacties die het kind heeft.
Bijvoorbeeld waar het kind slaapt. Fysieke omgeving zoals wiegen,
stoelen e.d. en sociale omgeving is de verzorgers en metgezellen.
2
, De fysieke en sociale settingen bevatten waarden,
opvoedingsdoelen en culturele denkbeelden van opvoeders en de
wijze waarop zij de opvoeding beleven. Deze settingen verschillen
dus per cultuur. Bijvoorbeeld het verschil in slaappatroon: In
Kenya slapen baby’s bij hun moeder en worden ze niet alleen
gelaten gedurende de dag. In Amerika slapen baby’s op een eigen
kamer in hun eigen bed, ook gedurende de dag.
2) Cultureel bepaalde gewoonten van verzorging en opvoeding:
ouders passen de gewoonten van verzorging aan, aan de
ecologische en culturele settingen waarin ze leven. Gewoonten zijn
sequenties van gedragingen die zo vaak gebruikt worden door leden
van de gemeenschap en zo erg geïntegreerd worden in een grotere
cultuur dat ze geen individuele rationalisatie nodig hebben. Worden
gezien als een redelijk of natuurlijke zaak om te doen. Het zijn
gemeenschapsbrede oplossingen voor terugkerende problemen bij
opvoeden. Het is niet alleen routine in dagelijks leven maar ook
zeldzame, complexe en geïnstitutionaliseerde mechanismen zoals
besnijding rituelen en het sturen van kids naar school. Gewoonten
van verzorging kan gezien worden als gedragsstrategieën voor het
omgaan met kinderen van bepaalde leeftijden in de context van
bepaalde omgeving beperkingen. Bijvoorbeeld: dragen van kids op
de rug wordt in meerdere samenlevingen gedaan, maar in Kenya
was het in de eerste paar maanden zeldzaam.
3) De psychologie van de verzorgers: de meeste gewoonten
worden zonder kritiek geaccepteerd, maar er zijn ook overtuigingen
en waarden die gereguleerd worden door de cultuur en die de
ontwikkeling van het kind reguleren dit is de psychologie van de
verzorgers. De psychologie van de verzorgers bevat ethnotheorieën
over het gedrag en de ontwikkeling van kids en de affectieve
oriëntaties die ouders brengen met hun ervaring van opvoeden.
Belangrijks onder de etnotheorieën zijn overtuigingen over de aard
en behoeften van kids, ouderlijke en gemeenschap doelen voor
opvoeden en overtuigingen van de verzorger over effectieve
opvoedtechnieken. De psychologie van verzorgers organiseert
ouderlijke strategieën van opvoeden op zowel een directe als meer
lange termijn manier.
Deze 3 systemen delen een gemeenschappelijke functie van het mediëren
van de individuele ontwikkelingservaring binnen een grotere cultuur. De
drie componenten van de niche vormen de culturele context van de
ontwikkeling van het kind.
Drie uitvloeisels
1) De drie componenten van de niche opereren op een gecoördineerde
manier.
2) Elk component interacteert anders met andere kenmerken van een
grotere ecologie
3) Het organisme en de niche zijn mutueel aangepast
De niche als een systeem
De 3 componenten opereren als een systeem met homeostatische
3
, mechanismen die harmonie onder hen bevordert. De settingen,
gewoonten en psychologie van de verzorger schikken allemaal naar
dezelfde acquisitie en socialisatie. Door zulke versterkende patronen heeft
cultuur de sterkste directe invloed. Coördinatie in subsystemen van niche
is ook duidelijk wanneer een succesvolle transitie plaatsvindt in de
cultureel gedefinieerde ontwikkelingsstatus.
Subsystemen van de niche en externe systemen
Elk van de 3 subsystemen is ingebed in andere aspecten van de
menselijke ecologie de niche is een open systeem. Klimaat kan invloed
hebben op hoe baby’s gedragen worden. De connecties zijn het meest
duidelijk wanneer er veranderingen plaatsvinden. Bijvoorbeeld de kids in
Kenya die opeens wel naar school moeten. Als er een verandering
plaatsvindt in 1 van de subsystemen is de initiële culturele reactie
waarschijnlijk conservatief en de andere 2 subsystemen veranderen
waarschijnlijk niet. Uiteindelijk wanneer de consequenties van
veranderingen groeien en invloed hebben op het systeem, zal homeostase
ervoor zorgen dat de 3 subsystemen weer in harmonie komen. Ouders
gaan bijvoorbeeld het belang inzien van onderwijs en laten ze niet zo hard
meer werken op het land.
Wederzijdse aanpassing
Kinderen passen zich aan hun omgeving aan, maar de omgeving past zich
ook aan het kind aan co-evolutie. Organisme en niche onderling
aangepast.
Niches in ontwikkeling
De developmental niche van een kind blijft niet lang constant.
Conclusie
De 3 subsystemen functioneren met verschillende relaties tot andere
kenmerken van de grotere cultuur en omgeving en vormen dus
onafhankelijke routes van onevenwicht en innovatie in het opvoeden van
verschillende cohorten kids. Homeostatische mechanismen proberen de 3
subsystemen in harmonie te houden met elkaar en passend bij het
ontwikkelingsniveau van het kind.
Niche is een metafoor waarin het kind en de cultuur gezien worden als
wederzijds interactieve systemen.
LD.2 Welke invloed heeft cultuur op opvoeding?
- jongens/meisjes
- religie
- gewoontes (invloed normen en waarden op opvoeding)
- verklaringen voor verschillen in opvoeding
Bucx 2015
Op dit moment bestaat bijna 15% (1 op de 7) van alle gezinnen uit 1 of 2
ouders met een niet-westerse achtergrond. Dit onderzoek heeft gebruik
gemaakt van kwantitatief materiaal. Ook een aantal kwalitatieve bronnen
gebruikt. De Turks-Nederlandse ouders vormen de grootste groep, gevolgd
door Marokkaans-Nederlandse, Surinaams-Nederlandse en Antilliaans-
4
