Project 2
DeHart, G. B., Sroufe, A. L., & Cooper, R. G. (2004). Child development: its nature and
course (5th ed.). Boston: McGraw-Hill. Hoofdstuk 11 over cognitieve ontwikkeling in de
midden kindertijd.
Piaget geeft aan dat kinderen rond 7 jaar van het preoperationele denken over gaan naar het
meer geavanceerde concreet operationeel denken.
Het concept van conservatie (hoeveelheid blijft hetzelfde ondanks
oppervlakkige veranderingen) wordt in de midden kindertijd deels
geleerd. Jongere kinderen worden hierin nog beperkt door centratie
(focus op een object of gebeurtenis, waardoor andere relevante
dimensies niet worden gezien) en het verschijning-werkelijkheid
probleem (ToM).
Rond 10 jaar hebben de meeste kinderen een begrip van
conservatie van fysieke kwantiteiten, zoals nummer, lengte, gebied,
gewicht en verplaatste vloeistoffen.
Om het concept van conservatie te begrijpen moeten kinderen het verschil leren tussen
contingente waarheid en noodzakelijke waarheid. Contingente waarheid hangt af van
empirische observaties (water valt uit de lucht, dus het regent) en noodzakelijke waarheid is
gebaseerd op logisch denken naast de observaties (rij is niet langer geworden ondanks dat hij
recht is geworden).
Door het ontwikkelen van de noodzakelijke waarheid overkomen kinderen het
verschijning-werkelijkheid probleem (ToM). In de midden kindertijd is dit nog wel
gelimiteerd tot concrete karakteristieken, zoals aantal mensen in de rij of volume water in een
bak.
Piaget geloofde dat het begrip van conservatie zich ontwikkelde door het ontwikkelen
van logisch redeneren. Echter geeft de informatieverwerkingstheorie een andere
verklaring, door verandering van regels / mentale procedures.
In de midden kindertijd worden de classificatie vaardigheden ook verder ontwikkelt. Zo
ontwikkelt het kind de hiërarchische classificatie en de matrix classificatie.
Hiërarchische classificatie is een classificeringssysteem waarin items gecategoriseerd
worden door het gebruik van een hiërarchie. Piaget gaf aan dat dit systeem de toevoeging van
klassen inhoudt, wat concreet operationeel is. Rond 6 jarige leeftijd hebben kinderen nog
moeite met feit dat een item in twee verschillende categorieën kan horen.
, Hiërarchische classificatie is bij 8 jarige kinderen
gebaseerd op de contingentie (niet noodzakelijke)
waarheid. Hij weet dat er bloemen zijn dan rozen omdat
hij het ziet. Het abstracte begrip van de classificatie
wordt pas rond 11 jarige leeftijd bereikt. Wanneer er een
collectief woord wordt gebruikt (bv. Bos) zijn kinderen
eerder in staat goed te antwoorden.
De mentale werking betrokken bij het vormen van de matrix classificatie
is de vermenigvuldiging van de klassen (bv. Diameter en lengte bij de
schroeven). Dit valt net als de hiërarchische classificatie onder het
concreet operationeel denken.
In de vroege kindertijd zien kinderen maar een dimensie.
Tijdens de overgang van de vroege kindertijd naar de midden kindertijd
worden de objecten eerst op een dimensie gelegd maar vervolgens wordt
ook de andere dimensie gezien. Rond 8/9 jarige leeftijd kunnen kinderen
beide dimensies tegelijk categoriseren.
Een belangrijke reden voor het verbeterde aandachtsvermogen is de ontwikkeling van
geavanceerde en effectieve strategieën voor het besturen en behouden van aandacht. Aandacht
stoornissen worden meestal opgemerkt en gediagnosticeerd in de midden kindertijd.
Het framework van Flavell met betrekking tot de ontwikkeling van het geheugen omvat vier
factoren:
1. Geheugen capaciteit (sensorisch geheugen (SG), KTG en LTG).
De capaciteit van het SG en het KTG blijft door ontwikkelen in de midden kindertijd.
De vergroting van de capaciteit wordt verklaard door de verhoging in snelheid en
efficiëntie van de informatieverwerking. Als deze factoren verhogen vindt er ook een
uitbreiding in functionele capaciteit plaats. Dit kan het gevolg zijn van neurologische
ontwikkelingen (bv. Myelinisatie) en door oefening.
Hoe ouder het kind wordt hoe meer informatie van het SG wordt overgedragen
naar het KTG. Dit is zeer waarschijnlijk het gevolg van een verhoging in snelheid van
de informatieverwerking.
2. Kennis
Hoeveelheid kennis in het LTG vergroot in de midden kindertijd. Kennis van een
specifiek domein wordt opgeslagen in een organisatorisch kader. Dit kader maakt het
makkelijker voor kinderen om gevolgtrekkingen te maken, welke helpen het
onderwerp nog beter te begrijpen en nieuwe informatie op te nemen. Deze
gevolgtrekking wordt ook wel het constructieve geheugen genoemd.
Als kinderen nieuwe informatie kunnen integreren in al bestaande
organisatorische kaders kunnen ze de informatie beter onthouden. Kinderen in de
midden kindertijd zijn beter in het integreren van informatie van verschillende
zintuigen, kunnen data sneller integreren en zijn minder afgeleid door irrelevante
informatie. Rond 11 jarige leeftijd lijkt het constructieve geheugen op dat van een
volwassene.
3. Geheugen strategieën
, Strategieën die gebruikt worden zijn oefening (herhaling), organisatie en uitwerking
(betekenisvolle connectie maken). 7-10 jarigen beginnen geheugen strategieën te
gebruiken, vanaf 10 jaar gebruiken ze deze consistent en effectief.
Er zijn drie typen tekortkomingen in het gebruik van geheugen bij kinderen. 1)
Bemiddelingstekorten, ondanks suggestie van ouders. 2) productietekortkomingen,
niet spontaan maar als gevolg van instructie. 3) utilisatietekortkomingen, wel spontaan
maar niet ten voordele van hun geheugen. Deze tekortkomingen worden opgelost
naarmate het kind ouder wordt.
Organisatie en uitwerking ontwikkelen zich later dan het oefenen, omdat deze
meer geheugen en verwerkingsmiddelen nodig hebben.
4. Metageheugen (kennis over geheugen en geheugenprocessen)
Naarmate het kind ouder wordt vergroot de kennis
over het metageheugen en welke geheugenprocessen
het kan gebruiken.
Leerervaringen dragen bij aan de cognitieve ontwikkeling. Er
zijn twee soorten leerervaringen:
1. Didactische leerervaringen (bv. Leraar / ouder)
Scaffolding is een techniek gebruikt door leraren (en ouders) waarbij de leraar het
kind observeert en begeleiding, hints en advies geeft.
2. Coöperatieve leerervaringen (bv. Leeftijdsgenootjes)
Kan met leeftijdsgenootjes met minder kennis op bepaalde gebieden. Door te
discussiëren over het onderwerp krijgen beide kinderen een nieuw inzicht.
Naarmate kinderen ouder worden, kunnen ze beter dingen aan andere kinderen leren, deels
omdat ze begrijpen wat de andere kinderen denken. Effectieve didactische en coöperatieve
leerervaringen beginnen te vormen in de midden kindertijd.
Piagets theorie van cognitieve ontwikkeling is meer gericht op coöperatieve
leerervaringen. Aan de hand van interactie met leeftijdsgenoten verwerken kinderen het in
hun eigen kennis systeem. Terwijl wanneer een ouder een theorie geeft, zal het kind dit
aannemen als correct als gevolg van status.
Vygotsky’s theorie van cognitieve ontwikkeling gaat uit van meer didactische
leerervaringen. Kinderen kunnen beter leren van mensen welke ervaren zijn in de gebieden.
De eerste moderne intelligentie test (Stanford-Binet), was ontwikkelt voor kinderen tussen 3
en 18 jaar. De score van deze test omvatte het concept van mentale leeftijd (MA), een maat
voor het niveau van de intellectuele ontwikkeling van een kind. Mentale leeftijd (MA) /
werkelijke leeftijd (CA) x 100 = IQ.
Volgens Spearman hing de prestatie van een intellectuele taak niet alleen af van het
algemene redeneervermogen maar ook van de kennis, vaardigheden en bekwaamheden op het
specifieke onderdeel.
De intelligentietests waar tegenwoordig gebruik van wordt gemaakt, houden rekening
met beide perspectieven. Door een algemene score te geven, maar deze score ook op te
splitsen in een verbale en een non-verbale score.
Er zijn twee soorten intelligentie, welke zich onafhankelijk van elkaar kunnen ontwikkelen
- Academische intelligentie (school of standaard IQ tests).
- Praktische intelligentie (succesvolle prestaties in natuurlijke, elke dag, niet school
settingen).
DeHart, G. B., Sroufe, A. L., & Cooper, R. G. (2004). Child development: its nature and
course (5th ed.). Boston: McGraw-Hill. Hoofdstuk 11 over cognitieve ontwikkeling in de
midden kindertijd.
Piaget geeft aan dat kinderen rond 7 jaar van het preoperationele denken over gaan naar het
meer geavanceerde concreet operationeel denken.
Het concept van conservatie (hoeveelheid blijft hetzelfde ondanks
oppervlakkige veranderingen) wordt in de midden kindertijd deels
geleerd. Jongere kinderen worden hierin nog beperkt door centratie
(focus op een object of gebeurtenis, waardoor andere relevante
dimensies niet worden gezien) en het verschijning-werkelijkheid
probleem (ToM).
Rond 10 jaar hebben de meeste kinderen een begrip van
conservatie van fysieke kwantiteiten, zoals nummer, lengte, gebied,
gewicht en verplaatste vloeistoffen.
Om het concept van conservatie te begrijpen moeten kinderen het verschil leren tussen
contingente waarheid en noodzakelijke waarheid. Contingente waarheid hangt af van
empirische observaties (water valt uit de lucht, dus het regent) en noodzakelijke waarheid is
gebaseerd op logisch denken naast de observaties (rij is niet langer geworden ondanks dat hij
recht is geworden).
Door het ontwikkelen van de noodzakelijke waarheid overkomen kinderen het
verschijning-werkelijkheid probleem (ToM). In de midden kindertijd is dit nog wel
gelimiteerd tot concrete karakteristieken, zoals aantal mensen in de rij of volume water in een
bak.
Piaget geloofde dat het begrip van conservatie zich ontwikkelde door het ontwikkelen
van logisch redeneren. Echter geeft de informatieverwerkingstheorie een andere
verklaring, door verandering van regels / mentale procedures.
In de midden kindertijd worden de classificatie vaardigheden ook verder ontwikkelt. Zo
ontwikkelt het kind de hiërarchische classificatie en de matrix classificatie.
Hiërarchische classificatie is een classificeringssysteem waarin items gecategoriseerd
worden door het gebruik van een hiërarchie. Piaget gaf aan dat dit systeem de toevoeging van
klassen inhoudt, wat concreet operationeel is. Rond 6 jarige leeftijd hebben kinderen nog
moeite met feit dat een item in twee verschillende categorieën kan horen.
, Hiërarchische classificatie is bij 8 jarige kinderen
gebaseerd op de contingentie (niet noodzakelijke)
waarheid. Hij weet dat er bloemen zijn dan rozen omdat
hij het ziet. Het abstracte begrip van de classificatie
wordt pas rond 11 jarige leeftijd bereikt. Wanneer er een
collectief woord wordt gebruikt (bv. Bos) zijn kinderen
eerder in staat goed te antwoorden.
De mentale werking betrokken bij het vormen van de matrix classificatie
is de vermenigvuldiging van de klassen (bv. Diameter en lengte bij de
schroeven). Dit valt net als de hiërarchische classificatie onder het
concreet operationeel denken.
In de vroege kindertijd zien kinderen maar een dimensie.
Tijdens de overgang van de vroege kindertijd naar de midden kindertijd
worden de objecten eerst op een dimensie gelegd maar vervolgens wordt
ook de andere dimensie gezien. Rond 8/9 jarige leeftijd kunnen kinderen
beide dimensies tegelijk categoriseren.
Een belangrijke reden voor het verbeterde aandachtsvermogen is de ontwikkeling van
geavanceerde en effectieve strategieën voor het besturen en behouden van aandacht. Aandacht
stoornissen worden meestal opgemerkt en gediagnosticeerd in de midden kindertijd.
Het framework van Flavell met betrekking tot de ontwikkeling van het geheugen omvat vier
factoren:
1. Geheugen capaciteit (sensorisch geheugen (SG), KTG en LTG).
De capaciteit van het SG en het KTG blijft door ontwikkelen in de midden kindertijd.
De vergroting van de capaciteit wordt verklaard door de verhoging in snelheid en
efficiëntie van de informatieverwerking. Als deze factoren verhogen vindt er ook een
uitbreiding in functionele capaciteit plaats. Dit kan het gevolg zijn van neurologische
ontwikkelingen (bv. Myelinisatie) en door oefening.
Hoe ouder het kind wordt hoe meer informatie van het SG wordt overgedragen
naar het KTG. Dit is zeer waarschijnlijk het gevolg van een verhoging in snelheid van
de informatieverwerking.
2. Kennis
Hoeveelheid kennis in het LTG vergroot in de midden kindertijd. Kennis van een
specifiek domein wordt opgeslagen in een organisatorisch kader. Dit kader maakt het
makkelijker voor kinderen om gevolgtrekkingen te maken, welke helpen het
onderwerp nog beter te begrijpen en nieuwe informatie op te nemen. Deze
gevolgtrekking wordt ook wel het constructieve geheugen genoemd.
Als kinderen nieuwe informatie kunnen integreren in al bestaande
organisatorische kaders kunnen ze de informatie beter onthouden. Kinderen in de
midden kindertijd zijn beter in het integreren van informatie van verschillende
zintuigen, kunnen data sneller integreren en zijn minder afgeleid door irrelevante
informatie. Rond 11 jarige leeftijd lijkt het constructieve geheugen op dat van een
volwassene.
3. Geheugen strategieën
, Strategieën die gebruikt worden zijn oefening (herhaling), organisatie en uitwerking
(betekenisvolle connectie maken). 7-10 jarigen beginnen geheugen strategieën te
gebruiken, vanaf 10 jaar gebruiken ze deze consistent en effectief.
Er zijn drie typen tekortkomingen in het gebruik van geheugen bij kinderen. 1)
Bemiddelingstekorten, ondanks suggestie van ouders. 2) productietekortkomingen,
niet spontaan maar als gevolg van instructie. 3) utilisatietekortkomingen, wel spontaan
maar niet ten voordele van hun geheugen. Deze tekortkomingen worden opgelost
naarmate het kind ouder wordt.
Organisatie en uitwerking ontwikkelen zich later dan het oefenen, omdat deze
meer geheugen en verwerkingsmiddelen nodig hebben.
4. Metageheugen (kennis over geheugen en geheugenprocessen)
Naarmate het kind ouder wordt vergroot de kennis
over het metageheugen en welke geheugenprocessen
het kan gebruiken.
Leerervaringen dragen bij aan de cognitieve ontwikkeling. Er
zijn twee soorten leerervaringen:
1. Didactische leerervaringen (bv. Leraar / ouder)
Scaffolding is een techniek gebruikt door leraren (en ouders) waarbij de leraar het
kind observeert en begeleiding, hints en advies geeft.
2. Coöperatieve leerervaringen (bv. Leeftijdsgenootjes)
Kan met leeftijdsgenootjes met minder kennis op bepaalde gebieden. Door te
discussiëren over het onderwerp krijgen beide kinderen een nieuw inzicht.
Naarmate kinderen ouder worden, kunnen ze beter dingen aan andere kinderen leren, deels
omdat ze begrijpen wat de andere kinderen denken. Effectieve didactische en coöperatieve
leerervaringen beginnen te vormen in de midden kindertijd.
Piagets theorie van cognitieve ontwikkeling is meer gericht op coöperatieve
leerervaringen. Aan de hand van interactie met leeftijdsgenoten verwerken kinderen het in
hun eigen kennis systeem. Terwijl wanneer een ouder een theorie geeft, zal het kind dit
aannemen als correct als gevolg van status.
Vygotsky’s theorie van cognitieve ontwikkeling gaat uit van meer didactische
leerervaringen. Kinderen kunnen beter leren van mensen welke ervaren zijn in de gebieden.
De eerste moderne intelligentie test (Stanford-Binet), was ontwikkelt voor kinderen tussen 3
en 18 jaar. De score van deze test omvatte het concept van mentale leeftijd (MA), een maat
voor het niveau van de intellectuele ontwikkeling van een kind. Mentale leeftijd (MA) /
werkelijke leeftijd (CA) x 100 = IQ.
Volgens Spearman hing de prestatie van een intellectuele taak niet alleen af van het
algemene redeneervermogen maar ook van de kennis, vaardigheden en bekwaamheden op het
specifieke onderdeel.
De intelligentietests waar tegenwoordig gebruik van wordt gemaakt, houden rekening
met beide perspectieven. Door een algemene score te geven, maar deze score ook op te
splitsen in een verbale en een non-verbale score.
Er zijn twee soorten intelligentie, welke zich onafhankelijk van elkaar kunnen ontwikkelen
- Academische intelligentie (school of standaard IQ tests).
- Praktische intelligentie (succesvolle prestaties in natuurlijke, elke dag, niet school
settingen).
