333
PROFESSIONALITEIT &
GOEDE ZORG
TOETS 03: SPEECH
Naam:
Studentnummer:
Toetscode: VP-PRAK2VT2-20
Toetsgelegenheid: 1ste kans
Datum inleveren: 24-06-2024
, In mijn essay ga ik het hebben over een mevrouw die mijn interesse in het onderwerp van
goede zorg aanzienlijk heeft vergroot. Deze mevrouw, 72 jaar oud, woont op de gesloten
PG- afdeling van een verpleeghuis. Vroeger heeft ze maatschappelijk werk gedaan, maar
sinds haar pensionering is bij haar dementie vastgesteld, de fronto-temporale dementie.
Door de progressieve achteruitgang van haar gezondheid werd het noodzakelijk om haar
op te nemen in de instelling. Haar gedrag werd steeds moeilijker te hanteren; ze
vertoonde zowel verbaal als fysiek agressief gedrag en liep voortdurend rond, waardoor
ze niet meer veilig was voor zichzelf en haar omgeving.
Uit de rapportages blijkt dat mevrouw sinds haar opname in de instelling rustiger is
geworden, deels omdat de gesloten afdeling haar veiligheid en bewegingsvrijheid kan
waarborgen. Mevrouw lijdt naast dementie ook aan cardiovasculaire aandoeningen,
heeft val- en mobiliteitsproblemen en een hematologische stoornis.
Mevrouw heeft niet al te brede sociale kring. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen, een
zoon en een dochter. De zoon is niet echt betrokken bij haar zorg. Hij komt haar eens in
de zoveel tijd bezoeken. Haar eerste contact persoon is haar echtgenoot en hij is ook de
persoon aan wie ze waarde hecht. Dat is te merken als hij op bezoek komt, ze begint dan
te glimlachen terwijl de zorgverleners moeilijk oogcontact met haar kunnen maken.
Door haar fronto-temporale dementie kan mevrouw niet altijd aangeven wat ze wilt. Het
is wel zo belangrijk dat mevrouw kan doen wat ze wil; anders wordt ze tegenwerkend en
kan ze fysiek agressief reageren. Ook wordt er bij mevrouw gebruik gemaakt van plastic
bekers en borden, omdat mevrouw hiermee kan gaan gooien. Wat gevaarlijk is voor
haarzelf en voor het zorgpersoneel. Mevrouw kan af en toe aangeven wat ze wil en niet
wilt, maar vaak lukt het niet om te communiceren.
Kort geleden is mevrouw op haar knieën gevallen en heeft hierbij een gebroken heup
opgelopen. Ze heeft nu een rolstoel waarin ze in de woonkamer zit, en een rollator
waarmee ze het lopen opnieuw kan oefenen. Mevrouw zit in een vergevorderd stadium
van dementie, waardoor ze zelf niet meer kan aangeven wat haar perspectief is. In
tegenstelling tot haar echtgenoot die erg betrokken is en haar dagelijks bezoekt, wil hij
dat alles wat mogelijk is wordt gedaan voor haar herstel, terwijl de zorgverleners van
mening zijn dat mevrouw oud is en het onwaarschijnlijk is dat ze ooit weer zelfstandig
kan lopen. De echtgenoot wil zelfs een externe fysiotherapeut inschakelen om haar te
helpen weer te lopen. Dit omdat de fysiotherapeut van instelling zelf maar twee keer per
week in het huis aanwezig is en per client zo’n 20 minuten tijd besteed. Aangezien
mevrouw door haar ziekte soms tegenwerkend kan zijn, mist ze de kans om te lopen.
Zonder fysiotherapeut mag ze alleen lopen met drie personen: twee aan haar zijde en
een zorgverlener achter haar met de rolstoel. Dit is vaak niet haalbaar is door werkdruk
of personeelstekort.
Mevrouw heb ik leren kennen door haar over lange periode te verzorgen, dagelijks te
observeren en te ondersteunen tijdens het lopen. Naar mijn mening is goede zorg voor
PROFESSIONALITEIT &
GOEDE ZORG
TOETS 03: SPEECH
Naam:
Studentnummer:
Toetscode: VP-PRAK2VT2-20
Toetsgelegenheid: 1ste kans
Datum inleveren: 24-06-2024
, In mijn essay ga ik het hebben over een mevrouw die mijn interesse in het onderwerp van
goede zorg aanzienlijk heeft vergroot. Deze mevrouw, 72 jaar oud, woont op de gesloten
PG- afdeling van een verpleeghuis. Vroeger heeft ze maatschappelijk werk gedaan, maar
sinds haar pensionering is bij haar dementie vastgesteld, de fronto-temporale dementie.
Door de progressieve achteruitgang van haar gezondheid werd het noodzakelijk om haar
op te nemen in de instelling. Haar gedrag werd steeds moeilijker te hanteren; ze
vertoonde zowel verbaal als fysiek agressief gedrag en liep voortdurend rond, waardoor
ze niet meer veilig was voor zichzelf en haar omgeving.
Uit de rapportages blijkt dat mevrouw sinds haar opname in de instelling rustiger is
geworden, deels omdat de gesloten afdeling haar veiligheid en bewegingsvrijheid kan
waarborgen. Mevrouw lijdt naast dementie ook aan cardiovasculaire aandoeningen,
heeft val- en mobiliteitsproblemen en een hematologische stoornis.
Mevrouw heeft niet al te brede sociale kring. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen, een
zoon en een dochter. De zoon is niet echt betrokken bij haar zorg. Hij komt haar eens in
de zoveel tijd bezoeken. Haar eerste contact persoon is haar echtgenoot en hij is ook de
persoon aan wie ze waarde hecht. Dat is te merken als hij op bezoek komt, ze begint dan
te glimlachen terwijl de zorgverleners moeilijk oogcontact met haar kunnen maken.
Door haar fronto-temporale dementie kan mevrouw niet altijd aangeven wat ze wilt. Het
is wel zo belangrijk dat mevrouw kan doen wat ze wil; anders wordt ze tegenwerkend en
kan ze fysiek agressief reageren. Ook wordt er bij mevrouw gebruik gemaakt van plastic
bekers en borden, omdat mevrouw hiermee kan gaan gooien. Wat gevaarlijk is voor
haarzelf en voor het zorgpersoneel. Mevrouw kan af en toe aangeven wat ze wil en niet
wilt, maar vaak lukt het niet om te communiceren.
Kort geleden is mevrouw op haar knieën gevallen en heeft hierbij een gebroken heup
opgelopen. Ze heeft nu een rolstoel waarin ze in de woonkamer zit, en een rollator
waarmee ze het lopen opnieuw kan oefenen. Mevrouw zit in een vergevorderd stadium
van dementie, waardoor ze zelf niet meer kan aangeven wat haar perspectief is. In
tegenstelling tot haar echtgenoot die erg betrokken is en haar dagelijks bezoekt, wil hij
dat alles wat mogelijk is wordt gedaan voor haar herstel, terwijl de zorgverleners van
mening zijn dat mevrouw oud is en het onwaarschijnlijk is dat ze ooit weer zelfstandig
kan lopen. De echtgenoot wil zelfs een externe fysiotherapeut inschakelen om haar te
helpen weer te lopen. Dit omdat de fysiotherapeut van instelling zelf maar twee keer per
week in het huis aanwezig is en per client zo’n 20 minuten tijd besteed. Aangezien
mevrouw door haar ziekte soms tegenwerkend kan zijn, mist ze de kans om te lopen.
Zonder fysiotherapeut mag ze alleen lopen met drie personen: twee aan haar zijde en
een zorgverlener achter haar met de rolstoel. Dit is vaak niet haalbaar is door werkdruk
of personeelstekort.
Mevrouw heb ik leren kennen door haar over lange periode te verzorgen, dagelijks te
observeren en te ondersteunen tijdens het lopen. Naar mijn mening is goede zorg voor
