(DELFOS, 2014) – LUISTER JE WEL NAAR MIJ?
COMMUNICATIEVOORWAARDEN MET EEN KIND
Om een juiste gesprekvoering te ondergaan met jonge kinderen kan je deze voorwaarden van
communicatie het beste gebruiken.
1. Ga op dezelfde (oog) hoogte zitten als het kind
Tussen kind en een volwassene zit vaak verschil in lengte. Lengte is een biologisch gegeven en heeft
invloed op contact. Wanneer je wil dat een kind luistert kan je het beste door je hurken heen gaan
zitten om op ooghoogte te gaan zitten van het kind. Dit bevordert het gesprek.
2. Kijk naar het kind als je tegen hem spreekt
Bij jonge kinderen is non-verbale communicatie erg belangrijk. Kijk naar het kind, om te zien of het
kind jou begrijpt. Non-verbale signalen zijn vaak betrouwbaarder dan verbale.
3. Alterneer het wel en niet maken van oogcontact met een kind terwijl je spreekt
Door middel van oogcontact wordt onderling contact gemaakt. Het maken van oogcontact is
belangrijk, maar niet altijd wenselijk. Dit heeft te maken met cultuurverschil. Er is ook een
mogelijkheid het kind te dwingen tot oogcontact. Dit kan je doen door bijvoorbeeld zijn naam te
roepen. De kinderen reageren hier bijna altijd op. Het gemis van oogcontact kan duiden op negatieve
tekens als angst of een gebrek aan concentratie.
4. Stel het kind op zijn of haar gemak
Het is belangrijk om het kind op zijn of haar gemak te stellen. Het is belangrijk om eerst het doel van
het gesprek te vertellen, zodat het kind weet waar het aan toe is. Vervolgens zijn er verschillende
mogelijkheden om het kind op zijn/haar gemak te stellen. Dit kan samengaan met een activiteit,
bijvoorbeeld: tekenen, praten over school, hobby’s, over recente aangename ervaringen, zoals
schoolreisje of een verjaardag.
5. Luister naar wat het kind zegt
Een kind heeft altijd een eigen verhaal. Het is voor het kind erg vervelend als hij niet gehoord wordt.
Dit kan leiden tot negatief gedrag en daar zit je als pedagoog niet op te wachten. Het machtsverschil
mag hier geen rol inspelen. Dit kan in sommige situaties wel zo zijn.
Kenmerken indien het kind niet gehoord wordt:
- Het kind doet alsof het je niet hoort, dit betekent ‘Oost-Indische doof’.
- Het kind concentreert zich niet op het gesprek maar op een ander activiteit.
- Het kind neemt een wachtende houding aan
- Het kind neemt niet actief deel aan het gesprek
- Het kind antwoordt kort en mat
- Het kind kijkt weg
- Het kind loopt weg
Deze kenmerken kunnen gedragingen zijn als er een gebrek aan motivatie is in een gesprek.
6. Laat met behulp van een voorbeeld zien dat wat het kind zegt, effect heeft.
De gespreksvoering met jonge kinderen is voor kinderen nog niet zo duidelijk. Zij hebben daarom
passende informatie nodig over het verloop van het gesprek. Het is daarom van belang dat je de effect
met de kinderen bespreekt en wat het effect inhoudt.
7. Vertel het kind dat het je moet zeggen wat het vindt of wil, omdat het niet weet als het kind
het je vertelt
Kinderen hebben vaak de indruk dat volwassene almachtig en alwetend zijn. Dit kan invloed hebben
op de situatie. Vaak bekrachtigt de volwassene dit door te zeggen dat het kind niets hoeft te zeggen.,
COMMUNICATIEVOORWAARDEN MET EEN KIND
Om een juiste gesprekvoering te ondergaan met jonge kinderen kan je deze voorwaarden van
communicatie het beste gebruiken.
1. Ga op dezelfde (oog) hoogte zitten als het kind
Tussen kind en een volwassene zit vaak verschil in lengte. Lengte is een biologisch gegeven en heeft
invloed op contact. Wanneer je wil dat een kind luistert kan je het beste door je hurken heen gaan
zitten om op ooghoogte te gaan zitten van het kind. Dit bevordert het gesprek.
2. Kijk naar het kind als je tegen hem spreekt
Bij jonge kinderen is non-verbale communicatie erg belangrijk. Kijk naar het kind, om te zien of het
kind jou begrijpt. Non-verbale signalen zijn vaak betrouwbaarder dan verbale.
3. Alterneer het wel en niet maken van oogcontact met een kind terwijl je spreekt
Door middel van oogcontact wordt onderling contact gemaakt. Het maken van oogcontact is
belangrijk, maar niet altijd wenselijk. Dit heeft te maken met cultuurverschil. Er is ook een
mogelijkheid het kind te dwingen tot oogcontact. Dit kan je doen door bijvoorbeeld zijn naam te
roepen. De kinderen reageren hier bijna altijd op. Het gemis van oogcontact kan duiden op negatieve
tekens als angst of een gebrek aan concentratie.
4. Stel het kind op zijn of haar gemak
Het is belangrijk om het kind op zijn of haar gemak te stellen. Het is belangrijk om eerst het doel van
het gesprek te vertellen, zodat het kind weet waar het aan toe is. Vervolgens zijn er verschillende
mogelijkheden om het kind op zijn/haar gemak te stellen. Dit kan samengaan met een activiteit,
bijvoorbeeld: tekenen, praten over school, hobby’s, over recente aangename ervaringen, zoals
schoolreisje of een verjaardag.
5. Luister naar wat het kind zegt
Een kind heeft altijd een eigen verhaal. Het is voor het kind erg vervelend als hij niet gehoord wordt.
Dit kan leiden tot negatief gedrag en daar zit je als pedagoog niet op te wachten. Het machtsverschil
mag hier geen rol inspelen. Dit kan in sommige situaties wel zo zijn.
Kenmerken indien het kind niet gehoord wordt:
- Het kind doet alsof het je niet hoort, dit betekent ‘Oost-Indische doof’.
- Het kind concentreert zich niet op het gesprek maar op een ander activiteit.
- Het kind neemt een wachtende houding aan
- Het kind neemt niet actief deel aan het gesprek
- Het kind antwoordt kort en mat
- Het kind kijkt weg
- Het kind loopt weg
Deze kenmerken kunnen gedragingen zijn als er een gebrek aan motivatie is in een gesprek.
6. Laat met behulp van een voorbeeld zien dat wat het kind zegt, effect heeft.
De gespreksvoering met jonge kinderen is voor kinderen nog niet zo duidelijk. Zij hebben daarom
passende informatie nodig over het verloop van het gesprek. Het is daarom van belang dat je de effect
met de kinderen bespreekt en wat het effect inhoudt.
7. Vertel het kind dat het je moet zeggen wat het vindt of wil, omdat het niet weet als het kind
het je vertelt
Kinderen hebben vaak de indruk dat volwassene almachtig en alwetend zijn. Dit kan invloed hebben
op de situatie. Vaak bekrachtigt de volwassene dit door te zeggen dat het kind niets hoeft te zeggen.,
