Psychodiagnostiek samenvatting de Bruyn H3 t/m H11 (2003) en H7 (1985)

Samenvatting de Bruyn (2003)
Hoofdstuk 3 – De diagnostische cyclus
Als een cliënt zich aanmeldt dan komt deze met een hulpvraag. Niet elke
hulpvraag is een diagnostische hulpvraag: zo’n vraag leidt tot het verder
diagnostisch handelen. Van de diagnostische hulpvraag maakt de
diagnosticus samen met de cliënt een meer abstractere vraagstelling die
te onderzoeken is.
De diagnostische hulpvraag (en de daaraan gekoppelde vraagstelling) kan
een aantal vormen aannemen:
 Verhelderend (VHD): hoe moet ik verwoorden wat ik ervaar?
(klachtenanalyse)
 Onderkennend (ODK) wat is er aan de hand? (probleemanalyse)
 Verklarend (VKR) waarom is dit aan de hand? (verklaringsanalyse)
 Indicerend (IDC) hoe kan ik het best geholpen worden?
(indicatieanalyse)
Het type (diagnostisch) onderzoek dat je gaat uitvoeren heeft ook dezelfde
vorm als de vraag en heeft als doel de hulpvraag te beantwoorden. Er
kunnen ook meerdere hulpvragen zijn, waarbij een combinatie van
onderzoekstypen volgt.
Bij een combinatie van hulpvragen is er nooit sprake van een willekeurige
volgorde van typen onderzoek. Er wordt gewerkt met een diagnostisch
scenario. Dit is een geordende noodzakelijke volgorde van diverse
onderzoekstypen met als doel om de cliënt ook te informeren en om
volledigheid te waarborgen. Er zijn verschillende scenario’s, afhankelijk
van aantal overgangen binnen het diagnostisch scenario:
0-scenario = alleen verhelderend onderzoek (VHD), bv. als er wordt
besloten dat verder onderzoek niet nodig is.
1-scenario = na verhelderend onderzoek over naar ander onderzoekstype
(bv. VHD  ODK)
2-scenario = na verhelderend onderzoek nog twee stappen (bv. VHD 
ODK  VKR)
3 – scenario = meest volledig met alle stappen (bv. VHD  ODK  VKR 
IDC)
Zo’n scenario is maak niet ‘rechtlijnig’ te doorlopen en wordt meestal
volledig of gedeeltelijk herhaald doorlopen en hangt af van de mate van
zekerheid van de informatie. Voor een optimaal proces is vaak een
cyclisch verloop nodig
De diagnostische cyclus:

,Het onderzoek naar de cliënt start bij zijn of haar aanmelding (Anm).
Daarna volgen:
- Klachtenanalyse (KA): ordening van de klachten die door de cliënt
herkend worden en opstellen van diagnostische hulpvraag die uit
klachten volgt.
o Uitkomst: verhelderende diagnose
- Probleemanalyse (PA): verbandlegging tussen problemen en
klachten, groeperen en benoemen van problemen (op theoretische
of empirische gronden) en het taxeren van de ernst daarvan.
o Uitkomst: onderkennende diagnose
- Verklaringsanalyse (VA): verklarende uitspraken (de hypothesen)
worden getoetst en er wordt een integratief (samenhangend) beeld
opgesteld.
o Uitkomst: verklarende diagnose
- Indicatieanalyse (IA): in overleg met de cliënt wordt een globaal
behandeldoel geformuleerd en overlegt over mogelijke typen
behandelingen.
o Uitkomst: indicerende diagnose
- Advies (Adv)
De pijlen staan beide kanten op, want als je naar een volgende stap gaat
en je komt er achter dat je toch onvoldoende info hebt verzameld bij
vorige stap dan kun je altijd even terug. De gestippelde lijnen zijn
mogelijkheden die zich in de praktijk voordoen, wanneer een diagnosticus
bv. niet te juiste hoeveelheid tijd of middelen heeft. de verklaringsanalyse
is wel heel belangrijk.
De diagnostische cyclus leidt uiteindelijk dus tot de keuze van een type
interventie en voorlopig doel. Het doel moet globaal worden beschreven,
dat betekent dat naast het doel ook het middel wordt vermeld en dat de
formulering van het doel positief is. Na de diagnostische cyclus kom je in
een nieuwe cyclus: de therapiecyclus. Deze kent de volgende stappen:
Planning (PL)  uitvoering (UV)  beoordeling
(BE)
De diagnostische (DC) en therapiecyclus (TC)
samen wordt de klinische cyclus (KC) genoemd.
De indicatieanalyse vormt de overgang tussen
de twee. Daarnaast is er nog een evaluatie van
de uitkomsten van de volledige cyclus.
Er zijn ook voorstellen gedaan voor het invullen van de
behandelingscyclus: stap 1 is verkennende behandelingsanalyse (VBA) 
voorspellen van reacties (VR)  toetsende behandeling (TB) en evaluatie
van globale doel (EGD).

, Hoofdstuk 4 – De aanmelding
De aanmelding is het startpunt van de diagnostische cyclus, niet
onderdeel van. Allereerst dient de diagnosticus na te gaan of de
aanmelding ontvankelijk is. dit houdt in dat er geen formeel-juridische
belemmeringen zijn om een vervolgtraject in te gaan.
Tegenwoordig is er steeds minder tijd voor meer zorg  finance driven vs.
quality driven. Systematisch werken helpt hierbij. Ook bij aanmelding
wordt dat gedaan. Er wordt focaal behandelt: kortdurend en heel
doelgericht
Stepped care = psycholoog zit later in traject in contact met patiënt. Is
tegenwoordig gebruikelijk. Bv. eerst huisarts, dan praktijk ondersteuner
(POH), dan basis ggz en dan naar specialistische psycholoog.
Er zijn meerdere mensen betrokken bij de aanmelding:
- Verwijzer = de persoon die de cliënt vanuit een professionele relatie
heeft gewezen op belang van hulpverlening
- Aanmelder = de persoon die de cliënt en de diagnosticus met elkaar
in verbinding brengt; deze heeft contact opgenomen met de
hulpverlener
- Opdrachtgever = de persoon die middels een wettelijk-professionele
bevoegdheid de opdracht geeft tot het uitvoeren van een
diagnostisch onderzoek. Deze persoon is verantwoordelijk voor de
betaling.
o Als een ouder of opvoeder initiatief tot aanmelding neemt, is
dit formeel gezien ook opdrachtgever.
- Cliënt = persoon op wie het onderzoek betrekking heeft
- Cliëntsysteem = groep van personen waarop het onderzoek
betrekking heeft
- Betrokkenen = persoon of organisatie die een directe of indirect
belang heeft bij het diagnostische proces van deze cliënt.
Professionele relatie = de formele positie die de betrokkenen ten opzichte
van elkaar innemen.
Samenwerkingsrelatie = de kwaliteit van het contact tussen de
diagnosticus en betrokkenen. Als dit goed is dan 1) motiveert het de cliënt