Samenvatting Criminalistiek 2019-2020
Universiteit Leiden, Master Forensische Criminologie
W37. Inleiding ...................................................................................... 2
Chapter 1: Introduction .......................................................................................................... 2
W38. Bewijsevaluatie......................................................................... 10
Criminalistiek is terugredeneren, Logisch correct redeneren in forensische rapportages en in
de rechtszaal. ........................................................................................................................ 10
Towards a uniform framework for reporting opinions in forensic science casework .......... 13
Chapter 2: Interpreting scientific evidence .......................................................................... 18
Chapter 3: The alternative hypothesis .................................................................................. 23
W40. Zaak gerelateerd & kritiek ..................................................... 32
Evidence evaluation: A response to the court of appeal judgment in R v T. ....................... 33
Is science different for lawyers? ........................................................................................... 34
CSI: Reality .......................................................................................................................... 36
Forensic Science: Oxymoron? ............................................................................................. 39
The CSI Effect: Popular Fiction about Forensic Science Affects the Public’s Expectations
about Real Forensic Science ................................................................................................ 39
Chapter 4: What Questions Can the Expert Deal With? ...................................................... 42
Chapter 5: Explaining the Strength of Evidence .................................................................. 46
W42. DNA ........................................................................................... 54
Can Jury Trial Innovations Improve Juror Understanding of DNA Evidence? ................... 54
W43. Contextuele bias ....................................................................... 58
Standards for the formulation of evaluative forensic science expert opinion ...................... 59
Why experts make errors ...................................................................................................... 61
Contextual information renders experts vulnerable to making erroneous identifications.... 62
Minimizing contextual bias in forensic casework ................................................................ 64
Chapter 6: The Case as a Whole .......................................................................................... 71
Chapter 9: Errors of Thinking .............................................................................................. 78
1
,W37. Inleiding
Hoorcollege 1.1 Definities
Forensic science is the application of scientific principles and technological practices for the
purpose of justice in the study and resolution of criminal, civil and regulatory issues.
Of…
Forensic science is a systematic endeavour to describe how events of legal concern have
happened based on observation, hypothesis formation, and experiment.
Criminalistics is that profession and scientific discipline directed to the recognition,
identification, individualization, and evaluation of physical evidence by application of the physical
and natural sciences to law-sciences matters.
Of…
Criminalistics is that professional occupation concerned with the scientific analysis and
examination of physical evidence, its interpretation, and its presentation in court.
Criminalistiek is het natuurwetenschappelijke deel van de forensische wetenschappen.
Forensische wetenschap omvat ook disciplines die niet natuurwetenschappelijk zijn, zoals
rechtspsychologie en die niet op waarheidsvinding gericht zijn zoals forensische psychiatrie.
CHAPTER 1: INTRODUCTION
Robertson, B. (2016)
Forensisch wetenschappelijk bewijs kan ons helpen om te stellen:
a. Dat een bepaald persoon op een bepaalde plaats was op een bepaald tijdstip;
b. Dat een bepaald persoon een bepaalde activiteit heeft uitgevoerd;
c. Dat iets gedaan is met een bepaald instrument;
d. Dat er een bepaalde relatie bestaat tussen twee mensen.
DRIE PRINCIPES
Hoorcollege 1.2 Klassieke principes in de forensische wetenschap
1. Locard’s Exchange Principle/Transfer Principle
‘Every contact leaves a trace’. Het kan een verkeerde interpretatie zijn geweest van wat
hij heeft gezegd, want, ook every contact whipes a trace. Het principe gaat ervan uit dat
wanneer er contact is, er een spoor is achtergebleven. Maar dit is niet altijd zo. En dat is
ook niet wat Locard eigenlijk gezegd heeft. Hij stelde dat wanneer er contact is geweest,
er een spoor van de dader naar het PD is en van de PD naar de dader.
2. Divisibility of Matter
‘Matter divides into smaller components when sufficient force is applied. The component
parts will acquire characteristics created by the process of division itself and retain
2
, physico-chemical properties of the larger piece.’ Als je iets in tweeën verdeeld, dan
verwacht je het gevolg van de deling terug te vinden op de scheurrand en je verwacht dat
de twee delen dezelfde chemische eigenschappen hebben. Maar, daar niet je niet veel
verder mee.
3. Principe van uniciteit
‘Nature never repeats itself. According to an old axiom, nature never reproduces herself
exactly.’ Alles wat in de natuur voorkomt is uniek. De vraag is of je hier ook iets mee
kunt.
4. Individualisatie principe
‘Dit kan geen toeval zijn’. Bepaling van de unieke gemeenschappelijke bron van het
bekende en onbekende materiaal (referentie en spoor).
‘’When any two items have characteristics in common of such number and significance
as to preclude their simultaneous occurrence by chance, and there are no inexplicable
differences, then it may be concluded that they are the same, or from the same source’’.
Traditioneel gezien zijn er drie principes voor forensische wetenschap:
1. Locard’s principe: een dader zal ofwel markeringen of sporen achterlaten op de plaats
delict (PD), of sporen dragen van de PD. Volgens Locard moeten we altijd overwegen
of sporen van het slachtoffer of de PD gevonden kunnen worden op de verdachte en of
de sporen van de verdachte gevonden kunnen worden op de PD of het slachtoffer.
2. Principe van individualiteit: twee objecten kunnen niet te onderscheiden zijn maar
geen twee objecten zijn identiek. Twee vingerafdrukken zijn bijvoorbeeld niet te
onderscheiden, maar zijn niet identiek. De vraag is of twee markeringen dezelfde bron
hebben, en hoeveel onze observatie erbij helpt om deze vraag te beantwoorden.
3. Principe van individualisatie: als er genoeg gelijkenissen zijn tussen twee objecten op
toeval uit te sluiten, moeten de objecten van dezelfde bron komen. Dit principe moet
echter niet meegenomen worden door forensische wetenschappers, omdat de
mogelijkheid van toeval nooit helemaal uitgesloten kan worden.
Het voordeel van dit principe is dat door klassenkenmerken snel veel mensen kunnen
worden uitgesloten.
Hoorcollege 1.2 Traditionele individualisatie
1. Vergelijk spoor met referentiemateriaal
2. Zoek naar overeenkomsten en verschillen
3. Bepaald of de verschillen verklaard kunnen worden, dus niet in strijd zijn met een
gemeenschappelijke oorsprong
4. Bepaald of overeenkomsten voldoende zijn om van een individualisering te spreken.
3
, Maar wat is voldoende? Om zekere conclusies te kunnen trekken over een gemeenschappelijke
bron moeten we alle andere kandidaten hebben onderzocht en ook hebben uitgesloten. We kunnen
nooit de unieke gemeenschappelijke oorsprong bepalen zonder alle kandidaten te onderzoeken.
INDIVIDUALISATIE CONCLUSIES
- Dactyloscopie
Categorisch (ja of nee)
- DNA
Probalistisch en kwantitatief
- Anderen
Probalistisch en verbaal
DREYFUS, BERTILLON EN POINCARÉ
Hoorcollege 1.2 Dr. Dieter Buhmann
De forensisch patholoog Dr. Dieter Buhmann heeft een nieuwe methode voor de identificatie van
personen ontwikkeld. Lange tijd werkte de wetenschapper in afzondering – maar sinds hij het
bewijs vond dat de Iraakse dictator Saddam Hussein gebruik maakt van dubbelgangers, is hij
wereldwijd bekend.
‘’De methode is zo eenvoudig en efficiënt, dat het me verbaast dat niemand dit eerder heeft
bedacht.’’ Buhmann maakte punten op een foto en legde die puntpatronen over elkaar. Een ander
persoon dan de persoon in kwestie zelf zou niet overeenkomen met het puntenpatroon. Buhmann
bedacht dit echter niet als eerste. Daarnaast is ook de hoek van de foto van belang om rekening
mee te houden.
Hoorcollege 1.2 Alphonse Bertillon
Antropometrie of Bertillonage. Alpohnse bedacht dat identificatie kon plaatsvinden door
bepaalde lichaamsdelen te meten; omdat niemand dezelfde metingen zou hebben als een ander.
Bijvoorbeeld de lichaamslengte en breedte van de schedel, de grootte van het rechteroor en de
linkervoet. In 1883 maakte hij de eerste identificatie van een recidivist door vergelijking van
metingen met eerder opgenomen antropometrische gegevens.
In 1894 werd Alfred Dreyfus veroordeeld voor spionage en het doorgeven van informatie aan
Duitsland. Alphonse Bertillon analyseerde het handschrift van Dreyfus om zijn schuld te
kunnen bewijzen. Bertillon bedacht het systeem van Bertillonage. Bertillonage vereiste het
nemen van foto’s en het vastleggen van metingen van botkenmerken die niet veranderen na de
adolescentie. Later werden hier vingerafdrukken aan toegevoegd. De basis van het systeem was
dat het onwaarschijnlijk zou zijn dat twee mensen dezelfde metingen zouden hebben over de
gehele reeks van kenmerken.
4
Universiteit Leiden, Master Forensische Criminologie
W37. Inleiding ...................................................................................... 2
Chapter 1: Introduction .......................................................................................................... 2
W38. Bewijsevaluatie......................................................................... 10
Criminalistiek is terugredeneren, Logisch correct redeneren in forensische rapportages en in
de rechtszaal. ........................................................................................................................ 10
Towards a uniform framework for reporting opinions in forensic science casework .......... 13
Chapter 2: Interpreting scientific evidence .......................................................................... 18
Chapter 3: The alternative hypothesis .................................................................................. 23
W40. Zaak gerelateerd & kritiek ..................................................... 32
Evidence evaluation: A response to the court of appeal judgment in R v T. ....................... 33
Is science different for lawyers? ........................................................................................... 34
CSI: Reality .......................................................................................................................... 36
Forensic Science: Oxymoron? ............................................................................................. 39
The CSI Effect: Popular Fiction about Forensic Science Affects the Public’s Expectations
about Real Forensic Science ................................................................................................ 39
Chapter 4: What Questions Can the Expert Deal With? ...................................................... 42
Chapter 5: Explaining the Strength of Evidence .................................................................. 46
W42. DNA ........................................................................................... 54
Can Jury Trial Innovations Improve Juror Understanding of DNA Evidence? ................... 54
W43. Contextuele bias ....................................................................... 58
Standards for the formulation of evaluative forensic science expert opinion ...................... 59
Why experts make errors ...................................................................................................... 61
Contextual information renders experts vulnerable to making erroneous identifications.... 62
Minimizing contextual bias in forensic casework ................................................................ 64
Chapter 6: The Case as a Whole .......................................................................................... 71
Chapter 9: Errors of Thinking .............................................................................................. 78
1
,W37. Inleiding
Hoorcollege 1.1 Definities
Forensic science is the application of scientific principles and technological practices for the
purpose of justice in the study and resolution of criminal, civil and regulatory issues.
Of…
Forensic science is a systematic endeavour to describe how events of legal concern have
happened based on observation, hypothesis formation, and experiment.
Criminalistics is that profession and scientific discipline directed to the recognition,
identification, individualization, and evaluation of physical evidence by application of the physical
and natural sciences to law-sciences matters.
Of…
Criminalistics is that professional occupation concerned with the scientific analysis and
examination of physical evidence, its interpretation, and its presentation in court.
Criminalistiek is het natuurwetenschappelijke deel van de forensische wetenschappen.
Forensische wetenschap omvat ook disciplines die niet natuurwetenschappelijk zijn, zoals
rechtspsychologie en die niet op waarheidsvinding gericht zijn zoals forensische psychiatrie.
CHAPTER 1: INTRODUCTION
Robertson, B. (2016)
Forensisch wetenschappelijk bewijs kan ons helpen om te stellen:
a. Dat een bepaald persoon op een bepaalde plaats was op een bepaald tijdstip;
b. Dat een bepaald persoon een bepaalde activiteit heeft uitgevoerd;
c. Dat iets gedaan is met een bepaald instrument;
d. Dat er een bepaalde relatie bestaat tussen twee mensen.
DRIE PRINCIPES
Hoorcollege 1.2 Klassieke principes in de forensische wetenschap
1. Locard’s Exchange Principle/Transfer Principle
‘Every contact leaves a trace’. Het kan een verkeerde interpretatie zijn geweest van wat
hij heeft gezegd, want, ook every contact whipes a trace. Het principe gaat ervan uit dat
wanneer er contact is, er een spoor is achtergebleven. Maar dit is niet altijd zo. En dat is
ook niet wat Locard eigenlijk gezegd heeft. Hij stelde dat wanneer er contact is geweest,
er een spoor van de dader naar het PD is en van de PD naar de dader.
2. Divisibility of Matter
‘Matter divides into smaller components when sufficient force is applied. The component
parts will acquire characteristics created by the process of division itself and retain
2
, physico-chemical properties of the larger piece.’ Als je iets in tweeën verdeeld, dan
verwacht je het gevolg van de deling terug te vinden op de scheurrand en je verwacht dat
de twee delen dezelfde chemische eigenschappen hebben. Maar, daar niet je niet veel
verder mee.
3. Principe van uniciteit
‘Nature never repeats itself. According to an old axiom, nature never reproduces herself
exactly.’ Alles wat in de natuur voorkomt is uniek. De vraag is of je hier ook iets mee
kunt.
4. Individualisatie principe
‘Dit kan geen toeval zijn’. Bepaling van de unieke gemeenschappelijke bron van het
bekende en onbekende materiaal (referentie en spoor).
‘’When any two items have characteristics in common of such number and significance
as to preclude their simultaneous occurrence by chance, and there are no inexplicable
differences, then it may be concluded that they are the same, or from the same source’’.
Traditioneel gezien zijn er drie principes voor forensische wetenschap:
1. Locard’s principe: een dader zal ofwel markeringen of sporen achterlaten op de plaats
delict (PD), of sporen dragen van de PD. Volgens Locard moeten we altijd overwegen
of sporen van het slachtoffer of de PD gevonden kunnen worden op de verdachte en of
de sporen van de verdachte gevonden kunnen worden op de PD of het slachtoffer.
2. Principe van individualiteit: twee objecten kunnen niet te onderscheiden zijn maar
geen twee objecten zijn identiek. Twee vingerafdrukken zijn bijvoorbeeld niet te
onderscheiden, maar zijn niet identiek. De vraag is of twee markeringen dezelfde bron
hebben, en hoeveel onze observatie erbij helpt om deze vraag te beantwoorden.
3. Principe van individualisatie: als er genoeg gelijkenissen zijn tussen twee objecten op
toeval uit te sluiten, moeten de objecten van dezelfde bron komen. Dit principe moet
echter niet meegenomen worden door forensische wetenschappers, omdat de
mogelijkheid van toeval nooit helemaal uitgesloten kan worden.
Het voordeel van dit principe is dat door klassenkenmerken snel veel mensen kunnen
worden uitgesloten.
Hoorcollege 1.2 Traditionele individualisatie
1. Vergelijk spoor met referentiemateriaal
2. Zoek naar overeenkomsten en verschillen
3. Bepaald of de verschillen verklaard kunnen worden, dus niet in strijd zijn met een
gemeenschappelijke oorsprong
4. Bepaald of overeenkomsten voldoende zijn om van een individualisering te spreken.
3
, Maar wat is voldoende? Om zekere conclusies te kunnen trekken over een gemeenschappelijke
bron moeten we alle andere kandidaten hebben onderzocht en ook hebben uitgesloten. We kunnen
nooit de unieke gemeenschappelijke oorsprong bepalen zonder alle kandidaten te onderzoeken.
INDIVIDUALISATIE CONCLUSIES
- Dactyloscopie
Categorisch (ja of nee)
- DNA
Probalistisch en kwantitatief
- Anderen
Probalistisch en verbaal
DREYFUS, BERTILLON EN POINCARÉ
Hoorcollege 1.2 Dr. Dieter Buhmann
De forensisch patholoog Dr. Dieter Buhmann heeft een nieuwe methode voor de identificatie van
personen ontwikkeld. Lange tijd werkte de wetenschapper in afzondering – maar sinds hij het
bewijs vond dat de Iraakse dictator Saddam Hussein gebruik maakt van dubbelgangers, is hij
wereldwijd bekend.
‘’De methode is zo eenvoudig en efficiënt, dat het me verbaast dat niemand dit eerder heeft
bedacht.’’ Buhmann maakte punten op een foto en legde die puntpatronen over elkaar. Een ander
persoon dan de persoon in kwestie zelf zou niet overeenkomen met het puntenpatroon. Buhmann
bedacht dit echter niet als eerste. Daarnaast is ook de hoek van de foto van belang om rekening
mee te houden.
Hoorcollege 1.2 Alphonse Bertillon
Antropometrie of Bertillonage. Alpohnse bedacht dat identificatie kon plaatsvinden door
bepaalde lichaamsdelen te meten; omdat niemand dezelfde metingen zou hebben als een ander.
Bijvoorbeeld de lichaamslengte en breedte van de schedel, de grootte van het rechteroor en de
linkervoet. In 1883 maakte hij de eerste identificatie van een recidivist door vergelijking van
metingen met eerder opgenomen antropometrische gegevens.
In 1894 werd Alfred Dreyfus veroordeeld voor spionage en het doorgeven van informatie aan
Duitsland. Alphonse Bertillon analyseerde het handschrift van Dreyfus om zijn schuld te
kunnen bewijzen. Bertillon bedacht het systeem van Bertillonage. Bertillonage vereiste het
nemen van foto’s en het vastleggen van metingen van botkenmerken die niet veranderen na de
adolescentie. Later werden hier vingerafdrukken aan toegevoegd. De basis van het systeem was
dat het onwaarschijnlijk zou zijn dat twee mensen dezelfde metingen zouden hebben over de
gehele reeks van kenmerken.
4
