Ungar artikel: Wat is veerkracht binnen de sociale ecologie van de menselijke ontwikkeling?
Achtergrond: de ontwikkeling van Bronfenbrenner’s bio-sociaal-ecologische systeemmodel voor de
menselijke ontwikkeling loopt parallel met de vooruitgang die is geboekt met de veerkrachtstheorie
die geleidelijk is geëvolueerd van een meer individuele (micro) focus op eigenschappen tot een Multi
systematisch begrip van wederzijdse persoon-omgeving processen.
Methoden: deze beoordeling maakt gebruik van het model van Bronfenbrenner en de sociaal-
ecologische interpretatie van Ungar’s onderzoek.
Resultaten: een ecologisch model van veerkracht kan, en het is aangetoond, onderzoekers helpen bij
het conceptualiseren van de sociale en fysieke ecologieën van het kind, van zorgverleners tot
buurten, die rekening houden met proximale en distale factoren die een succesvolle ontwikkeling
onder tegenspoed voorspellen. Uit deze beoordeling kwamen 3 principes naar voren die een
biosociale en ecologische interpretatie van veerkracht informeren:
1. Equality/gelijkheid: er zin veel proximale (dichtbij gelegen) processen die kunnen leiden tot
veel verschillende, maar even levensvatbare, uitdrukkingen van menselijke ontwikkeling
i.v.m. met welzijn.
2. Differentiële impact: de aard van de risico’s waarmee kinderen worden geconfronteerd, hun
perceptie van beschikbare middelen om de risico’s te beperken en de kwaliteit v.d. bronnen
die toegankelijk zijn.
3. Contextuele en culturele moderatie: verschillende contexten en culturen bieden toegang tot
verschillende processen i.v.m. veerkracht zoals die lokaal wordt gedefinieerd.
Conclusie: zoals uit deze review blijkt, kan het gebruik van deze multi systematische sociaal-
ecologische theorie van veerkracht een dieper inzicht verschaffen in de processen die bijdragen aan
een positieve ontwikkeling onder stress. Het biedt beoefenaars en beleidsmakers ook een breder
perspectief op principes voor het onderwerp en de implementatie van effectieve interventies.
Bronfenbrenner definieerde menselijke ontwikkeling ‘als de evoluerende opvang van de persoon,
van de ecologische omgeving, en zijn relatie ermee, evenals het groei vermogen van de persoon om
eigenschappen te ontdekken, in stand te houden of te veranderen’. Die studie van veerkracht werd
beïnvloed door dit model van persoon x omgevingsinteractie en de beschrijving van de ‘proximale
processen’ die de motor van ontwikkeling zijn. Latere aanpassingen van deze ideeën dor
Bronfenbrenner en zijn collega’s resulteerde in een bio-psycho-sociaal-ecologische factoren die
ontwikkeling van kinderen aanbood (Berk, 2006).
De studie van veerkracht richt zich op de processen die verband houden met menselijke
ontwikkeling: die de beleving van het welbevinden verhogen bij individuen die geconfronteerd
worden met aanzienlijke tegenslagen. De focus kwam te liggen op de sociaal-ecologische factoren die
de ontwikkeling van welzijn onder stress bevorderen.
Definitie veerkracht: het vermogen van individuen om hun weg te vinden naar de psychologische,
sociale, culturele en fysieke hulpbronnen die hun welzijn ondersteunen. En hun capaciteit om
individueel en collectief te onderhandelen om deze middelen te versterken. De definitie benadrukt
de processen waarmee individuen en groepen de psychologische, sociale en fysieke middelen
, veiligstellen die ervoor zorgen dat menselijke ontwikkeling meer kans van slagen heeft in een context
van tegenspoed.
In deze studie wordt et onderzoek bekeken en aantoont dat et de interacties van kinderen zijn met
meerdere reciprocerende systemen, en de kwaliteit van die systemen, die verantwoordelijk zijn voor
de meeste ontwikkelingsresultaten van kinderen onder negatieve stress (hun veerkracht).
Opkomende gedachten over opvoeding versus de natuur: Baanbrekend werk is gedaan door … om
aan te tonen dat veerkracht niet kan worden voorspeld door enkele variabelen. Het opkomende
onderzoek suggereert 2 belangrijke toevoegingen aan het begrip veerkracht:
1. Hoe meer een kind wordt blootgesteld aan tegenspoed (geweld, armoede, onbekwaamheid),
hoe meer de veerkracht van het kind afhangt aan de kwaliteit van de omgeving (ipv
individuele kwaliteiten) en de middelen die beschikbaar en toegankelijk zijn om het welzijn
te ondersteunen.
2. Lerner stelt dat veerkracht een dynamisch attribuut is van de relatie tussen elk element.
Over het algemeen laat onderzoek zien dat kinderen die blootgesteld worden aan hogere niveaus
van stress eerder geneigd zijn coping-strategieën toe te passen, zoals sociale terugtrekking en
confrontatie, terwijl kinderen die worden blootgesteld aan minder stress meer geneigd zijn
adaptieve-coping-strategieën te gebruiken.
Een opkomend begrip van veerkracht
Wat adaptief is in 1 context of tijdens 1 ontwikkelingsperiode kan tijdens een andere periode
onaangepast zijn. In dit opzicht hebben we een definitie van veerkracht nodig die ecologische
processen erkent.
Een ecologische begrip van veerkracht: Ungar stelt voor om veerkracht te beoordelen als zowel de
kwaliteit van de interactie tussen kind en de omgeving,, als de competentie van elke kant van de
individuele omgeving om te voorzien wat nodig is om het welzijn te ondersteunen. Een omgeving
met voldoende middelen maakt het waarschijnlijker dat de motivatie, het temperament en speciale
kanten van het kind bijdragen aan succesvolle ontwikkelingsresultaten. De associatie tussen
individueel en contextuele factoren bleek complex te zijn. Elementen van de omgeving zoals de
lengte van uit huisplaatsing, wijkvoordeel en sociale en economische kansen waren belangrijker voor
veerkracht dan individuele kwaliteiten zoals cognitieve vaardigheden. In de interacties tussen
mishandelde kinderen en hun omgeving beperkte een krachtige combinatie van ecologische factoren
de mate van invloed van individuele factoren op de uitkomsten. Met behulp van Bronfenbrenner’s
model kunnen we meer specifieke aspecten van vergelijkbare processen op verschillende
systematische niveaus onderzoeken.
Bio-systemen en veerkracht
Erfelijke eigenschappen die een kind kunnen benadelen (bijv intelligentie) hebben min of meer
invloed in de omgeving met verschillende privileges. Slecht gefinancierde onderwijssystemen kunnen
het potentieel van kinderen voor groei en leren ongerealiseerd laten. Er is behoefte aan meerdere
systemen tegelijk op meerdere niveaus.
Micro-systemen en veerkracht
Micro-systemen vertegenwoordigen activiteiten, rollen en interpersoonlijke relaties waarbij de
ontwikkelende persoon direct betrokken is bij bepaalde fysieke en materiële kenmerk, zoals: het
gezin, schoolklas, buurt of kerk. In de bio-ecologische systemen theorie kan het menselijk lichaam
Achtergrond: de ontwikkeling van Bronfenbrenner’s bio-sociaal-ecologische systeemmodel voor de
menselijke ontwikkeling loopt parallel met de vooruitgang die is geboekt met de veerkrachtstheorie
die geleidelijk is geëvolueerd van een meer individuele (micro) focus op eigenschappen tot een Multi
systematisch begrip van wederzijdse persoon-omgeving processen.
Methoden: deze beoordeling maakt gebruik van het model van Bronfenbrenner en de sociaal-
ecologische interpretatie van Ungar’s onderzoek.
Resultaten: een ecologisch model van veerkracht kan, en het is aangetoond, onderzoekers helpen bij
het conceptualiseren van de sociale en fysieke ecologieën van het kind, van zorgverleners tot
buurten, die rekening houden met proximale en distale factoren die een succesvolle ontwikkeling
onder tegenspoed voorspellen. Uit deze beoordeling kwamen 3 principes naar voren die een
biosociale en ecologische interpretatie van veerkracht informeren:
1. Equality/gelijkheid: er zin veel proximale (dichtbij gelegen) processen die kunnen leiden tot
veel verschillende, maar even levensvatbare, uitdrukkingen van menselijke ontwikkeling
i.v.m. met welzijn.
2. Differentiële impact: de aard van de risico’s waarmee kinderen worden geconfronteerd, hun
perceptie van beschikbare middelen om de risico’s te beperken en de kwaliteit v.d. bronnen
die toegankelijk zijn.
3. Contextuele en culturele moderatie: verschillende contexten en culturen bieden toegang tot
verschillende processen i.v.m. veerkracht zoals die lokaal wordt gedefinieerd.
Conclusie: zoals uit deze review blijkt, kan het gebruik van deze multi systematische sociaal-
ecologische theorie van veerkracht een dieper inzicht verschaffen in de processen die bijdragen aan
een positieve ontwikkeling onder stress. Het biedt beoefenaars en beleidsmakers ook een breder
perspectief op principes voor het onderwerp en de implementatie van effectieve interventies.
Bronfenbrenner definieerde menselijke ontwikkeling ‘als de evoluerende opvang van de persoon,
van de ecologische omgeving, en zijn relatie ermee, evenals het groei vermogen van de persoon om
eigenschappen te ontdekken, in stand te houden of te veranderen’. Die studie van veerkracht werd
beïnvloed door dit model van persoon x omgevingsinteractie en de beschrijving van de ‘proximale
processen’ die de motor van ontwikkeling zijn. Latere aanpassingen van deze ideeën dor
Bronfenbrenner en zijn collega’s resulteerde in een bio-psycho-sociaal-ecologische factoren die
ontwikkeling van kinderen aanbood (Berk, 2006).
De studie van veerkracht richt zich op de processen die verband houden met menselijke
ontwikkeling: die de beleving van het welbevinden verhogen bij individuen die geconfronteerd
worden met aanzienlijke tegenslagen. De focus kwam te liggen op de sociaal-ecologische factoren die
de ontwikkeling van welzijn onder stress bevorderen.
Definitie veerkracht: het vermogen van individuen om hun weg te vinden naar de psychologische,
sociale, culturele en fysieke hulpbronnen die hun welzijn ondersteunen. En hun capaciteit om
individueel en collectief te onderhandelen om deze middelen te versterken. De definitie benadrukt
de processen waarmee individuen en groepen de psychologische, sociale en fysieke middelen
, veiligstellen die ervoor zorgen dat menselijke ontwikkeling meer kans van slagen heeft in een context
van tegenspoed.
In deze studie wordt et onderzoek bekeken en aantoont dat et de interacties van kinderen zijn met
meerdere reciprocerende systemen, en de kwaliteit van die systemen, die verantwoordelijk zijn voor
de meeste ontwikkelingsresultaten van kinderen onder negatieve stress (hun veerkracht).
Opkomende gedachten over opvoeding versus de natuur: Baanbrekend werk is gedaan door … om
aan te tonen dat veerkracht niet kan worden voorspeld door enkele variabelen. Het opkomende
onderzoek suggereert 2 belangrijke toevoegingen aan het begrip veerkracht:
1. Hoe meer een kind wordt blootgesteld aan tegenspoed (geweld, armoede, onbekwaamheid),
hoe meer de veerkracht van het kind afhangt aan de kwaliteit van de omgeving (ipv
individuele kwaliteiten) en de middelen die beschikbaar en toegankelijk zijn om het welzijn
te ondersteunen.
2. Lerner stelt dat veerkracht een dynamisch attribuut is van de relatie tussen elk element.
Over het algemeen laat onderzoek zien dat kinderen die blootgesteld worden aan hogere niveaus
van stress eerder geneigd zijn coping-strategieën toe te passen, zoals sociale terugtrekking en
confrontatie, terwijl kinderen die worden blootgesteld aan minder stress meer geneigd zijn
adaptieve-coping-strategieën te gebruiken.
Een opkomend begrip van veerkracht
Wat adaptief is in 1 context of tijdens 1 ontwikkelingsperiode kan tijdens een andere periode
onaangepast zijn. In dit opzicht hebben we een definitie van veerkracht nodig die ecologische
processen erkent.
Een ecologische begrip van veerkracht: Ungar stelt voor om veerkracht te beoordelen als zowel de
kwaliteit van de interactie tussen kind en de omgeving,, als de competentie van elke kant van de
individuele omgeving om te voorzien wat nodig is om het welzijn te ondersteunen. Een omgeving
met voldoende middelen maakt het waarschijnlijker dat de motivatie, het temperament en speciale
kanten van het kind bijdragen aan succesvolle ontwikkelingsresultaten. De associatie tussen
individueel en contextuele factoren bleek complex te zijn. Elementen van de omgeving zoals de
lengte van uit huisplaatsing, wijkvoordeel en sociale en economische kansen waren belangrijker voor
veerkracht dan individuele kwaliteiten zoals cognitieve vaardigheden. In de interacties tussen
mishandelde kinderen en hun omgeving beperkte een krachtige combinatie van ecologische factoren
de mate van invloed van individuele factoren op de uitkomsten. Met behulp van Bronfenbrenner’s
model kunnen we meer specifieke aspecten van vergelijkbare processen op verschillende
systematische niveaus onderzoeken.
Bio-systemen en veerkracht
Erfelijke eigenschappen die een kind kunnen benadelen (bijv intelligentie) hebben min of meer
invloed in de omgeving met verschillende privileges. Slecht gefinancierde onderwijssystemen kunnen
het potentieel van kinderen voor groei en leren ongerealiseerd laten. Er is behoefte aan meerdere
systemen tegelijk op meerdere niveaus.
Micro-systemen en veerkracht
Micro-systemen vertegenwoordigen activiteiten, rollen en interpersoonlijke relaties waarbij de
ontwikkelende persoon direct betrokken is bij bepaalde fysieke en materiële kenmerk, zoals: het
gezin, schoolklas, buurt of kerk. In de bio-ecologische systemen theorie kan het menselijk lichaam
