De onzichtbare prijs van MDMA
Een literatuuronderzoek naar de watervervuiling ten gevolge van de productie van MDMA
NAAM
Criminologie, Vrije Universiteit van Amsterdam
Aard, omvang en schade van criminaliteit
DOCENT
DATUM
WOORDENAANTAL
, Inleiding
Op maandagochtend 22 mei 2023 werden er 381 jerrycans met resten van chemicaliën
aangetroffen, waarvan zeker vier jerrycans waren opengebarsten in een sloot in Brabant (De Bekker &
Kagie, 2023). Dit is een voorbeeld van de problematische praktijken van drugsafvaldumpingen in
Nederland. In 2022 zijn er in Nederland 153 dumpingen ontdekt, afkomstig uit het productieproces
van synthetische drugs (Politie, 2023).
De illegale productie van MDMA zorgt voor een grote hoeveelheid chemisch afval, dat vaak
in het milieu beland (Van Amsterdam, 2020). Volgens het European Drug Report 2023 van de
European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction (EMCDDA) is 3,4-
Methylenedioxymethamphetamine (MDMA) een synthetische drug die chemisch verwant is aan
amfetaminen. Meestal wordt het afval in het milieu gedumpt in gesloten containers, maar het afval
wordt soms ook direct geloosd in riolen (Emke, 2018). Deze rioollozingen leiden tot grotere schades,
omdat het enerzijds direct in het milieu wordt gebracht en anderzijds de schade vaak langere tijd niet
wordt ontdekt (Van Leerdam et al., 2022). In dit paper zal er wegens deze redenen specifiek worden
ingegaan op de watervervuiling. Daarnaast ligt de focus in dit paper op Nederland, omdat er wordt
gesuggereerd dat de productie van MDMA het meest geconcentreerd is in en rondom Nederland
(EMCDDA, 2023).
Dit literatuuronderzoek kan belangrijke inzichten bieden in de watervervuiling ten gevolge
van de MDMA-productie. Deze inzichten stellen wetenschappers in staat om te begrijpen welke
maatregelen nodig zijn om deze milieueffecten tegen te gaan. Daarnaast is het illegaal dumpen of
lozen van drugsafval strafbaar en deze criminele activiteiten moeten worden aangepakt. De
bevindingen uit het onderzoek kunnen overheidsinstanties helpen bij het ontwikkelen van effectieve
strategieën om de georganiseerde criminaliteit achter de MDMA-productie aan te pakken.
De onderzoeksvraag luidt: ‘Hoe draagt de productie van MDMA bij aan de watervervuiling in
Nederland?’. In de eerste paragraaf zal worden besproken wat de problemen zijn van het drugsafval.
In de tweede paragraaf zal worden ingegaan op welke stoffen er vrijkomen bij de productie van
MDMA. In de derde paragraaf zal worden besproken hoe deze stoffen in het water belanden en wat de
gevolgen hiervan zijn. Tot slot eindigt het literatuuronderzoek met een conclusie, gevolgd door een
literatuurlijst.
1. Problemen drugsafval
Volgens het Trimbos Instituut en WODC (2023) levert het dumpen van drugsafval twee
problemen op. Ten eerste veroorzaakt drugsafval milieuvervuiling, waaronder watervervuiling. Bij het
ontdekken van een dumping moet het zo snel mogelijk worden opgeruimd om de milieuschade te
beperken. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij provincies en gemeenten (Tweede Kamer der
Staten-Generaal, 2019). Volgens Schoenmakers et al. (2016) kost het opruimen en verwerken van
drugsafval ongeveer 12.500 euro per incident.
Een literatuuronderzoek naar de watervervuiling ten gevolge van de productie van MDMA
NAAM
Criminologie, Vrije Universiteit van Amsterdam
Aard, omvang en schade van criminaliteit
DOCENT
DATUM
WOORDENAANTAL
, Inleiding
Op maandagochtend 22 mei 2023 werden er 381 jerrycans met resten van chemicaliën
aangetroffen, waarvan zeker vier jerrycans waren opengebarsten in een sloot in Brabant (De Bekker &
Kagie, 2023). Dit is een voorbeeld van de problematische praktijken van drugsafvaldumpingen in
Nederland. In 2022 zijn er in Nederland 153 dumpingen ontdekt, afkomstig uit het productieproces
van synthetische drugs (Politie, 2023).
De illegale productie van MDMA zorgt voor een grote hoeveelheid chemisch afval, dat vaak
in het milieu beland (Van Amsterdam, 2020). Volgens het European Drug Report 2023 van de
European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction (EMCDDA) is 3,4-
Methylenedioxymethamphetamine (MDMA) een synthetische drug die chemisch verwant is aan
amfetaminen. Meestal wordt het afval in het milieu gedumpt in gesloten containers, maar het afval
wordt soms ook direct geloosd in riolen (Emke, 2018). Deze rioollozingen leiden tot grotere schades,
omdat het enerzijds direct in het milieu wordt gebracht en anderzijds de schade vaak langere tijd niet
wordt ontdekt (Van Leerdam et al., 2022). In dit paper zal er wegens deze redenen specifiek worden
ingegaan op de watervervuiling. Daarnaast ligt de focus in dit paper op Nederland, omdat er wordt
gesuggereerd dat de productie van MDMA het meest geconcentreerd is in en rondom Nederland
(EMCDDA, 2023).
Dit literatuuronderzoek kan belangrijke inzichten bieden in de watervervuiling ten gevolge
van de MDMA-productie. Deze inzichten stellen wetenschappers in staat om te begrijpen welke
maatregelen nodig zijn om deze milieueffecten tegen te gaan. Daarnaast is het illegaal dumpen of
lozen van drugsafval strafbaar en deze criminele activiteiten moeten worden aangepakt. De
bevindingen uit het onderzoek kunnen overheidsinstanties helpen bij het ontwikkelen van effectieve
strategieën om de georganiseerde criminaliteit achter de MDMA-productie aan te pakken.
De onderzoeksvraag luidt: ‘Hoe draagt de productie van MDMA bij aan de watervervuiling in
Nederland?’. In de eerste paragraaf zal worden besproken wat de problemen zijn van het drugsafval.
In de tweede paragraaf zal worden ingegaan op welke stoffen er vrijkomen bij de productie van
MDMA. In de derde paragraaf zal worden besproken hoe deze stoffen in het water belanden en wat de
gevolgen hiervan zijn. Tot slot eindigt het literatuuronderzoek met een conclusie, gevolgd door een
literatuurlijst.
1. Problemen drugsafval
Volgens het Trimbos Instituut en WODC (2023) levert het dumpen van drugsafval twee
problemen op. Ten eerste veroorzaakt drugsafval milieuvervuiling, waaronder watervervuiling. Bij het
ontdekken van een dumping moet het zo snel mogelijk worden opgeruimd om de milieuschade te
beperken. De verantwoordelijkheid daarvoor ligt bij provincies en gemeenten (Tweede Kamer der
Staten-Generaal, 2019). Volgens Schoenmakers et al. (2016) kost het opruimen en verwerken van
drugsafval ongeveer 12.500 euro per incident.
