The gardner and the carpenter
Introductie
Een ouder zijn gaat over het houden van kinderen. In dit boek zullen twee pardoxen worden
beschreven: paradox of love en pardox of learning. De ‘parenting model’ kan niet dealen met deze
paradoxen.
Paradox of love
- Tension between dependence and independence
Caregivers/ouders horen volle verantwoordelijkheid over hun kind te nemen maar horen dit
kind ook op te voeden zodat het kind verantwoordelijk voor zichzelf zal zijn. Onze kinderen
zullen onderdeel uitmaken van een generatie dat independant en autonomous is van de
vorige generatie.
- Tension from the specificity of our love for children
Een ouder/verzorger vind de zorg van haar eigen kind(eren) veel belangrijker dan kinderen in
het algemeen.
Paradox of learning
- Play and work
De parenting model geeft een lange lijst met wat voor activiteiten kinderen zouden moeten
doen. Er is niet veel tijd over voor kinderen om gewoon te spelen. Kinderen moeten van
‘meestal spelen’ naar ‘meestal werken’ groeien. Dit zouden ouders en verzorgers via een
geleidelijke overgang moeten leiden zodat kinderen beiden fases goed meekrijgen. Dit
verwachten we eigenlijk van school maar die blijken hier niet zo goed in te zijn.
- Tradition and innovation
De battle tussen boeken en schermen. Ouders/verzorgers geven tradities door terwijl er
steeds nieuwe bij komen. Hoe kunnen kinderen zelf innovatief zijn als ouders/verzorgers
tegelijkertijd ook juist tradities willen meegeven.
‘Childhood is designed tob e a period of variability and possibility, exploration and innovation,
learning and imagionation’- blz 15/16
Ouders/verzorgers moeten ervoor zorgen dat kinderen zich goed kunnen ontwikkelen, leren en
fantaseren (zich dingen kunnen voorstellen). En ze moeten ook tradities doorgeven en elk kind mag
innovaties bedenken. Deze verzorgers kunnen ouders, maar ook opa of oma zijn of vrienden.
We moeten proberen verder te denken dan of een bepaalde parenting techniek tot een goede of
slechte uitkomst leid. Er moet abstracter worden gekeken vanuit een meer universelere een
algemeen perspectief. We moeten begrijpen dat het verzorgen van je eigen kind niet is zoals andere
menselijke activiteiten hun modellen. Het is specialer en zou een specifiekere unieke kijk moeten
krijgen.
The child garden
Het verzorgen van kinderen is zoals het verzorgen van een tuin waarbij kinderen een tuin zijn en
ouders de tuinmannen. Een goede tuinman werkt ernaar toe om een bodem te creëren waar heel
veel verschillende en soorten met moeilijkheden op kunnen groeien. Een goede ouder zijn gaat niet
, over je kind slim, blij of wat dan ook maken. Maar je kind leren dingen te verweren en in de toekomst
met onverwachtse veranderingen te kunnen dealen.
‘so our job as a parent s not to make a particular kind of child. Instead, our job is to provide a
protected space of love, safety, and stability in which children of many unpredictable kids can
flourish. Our job is not to shape our children. Our job is not to shape our children’s minds; it’s to let
those minds explore all the possibilities that the world allows. Our job is not to tell children how to
play; it’s to give them the toys and pick the toys up again after the kids are done. We can’t make
children learn, but we can let them learn.’
Introductie
Een ouder zijn gaat over het houden van kinderen. In dit boek zullen twee pardoxen worden
beschreven: paradox of love en pardox of learning. De ‘parenting model’ kan niet dealen met deze
paradoxen.
Paradox of love
- Tension between dependence and independence
Caregivers/ouders horen volle verantwoordelijkheid over hun kind te nemen maar horen dit
kind ook op te voeden zodat het kind verantwoordelijk voor zichzelf zal zijn. Onze kinderen
zullen onderdeel uitmaken van een generatie dat independant en autonomous is van de
vorige generatie.
- Tension from the specificity of our love for children
Een ouder/verzorger vind de zorg van haar eigen kind(eren) veel belangrijker dan kinderen in
het algemeen.
Paradox of learning
- Play and work
De parenting model geeft een lange lijst met wat voor activiteiten kinderen zouden moeten
doen. Er is niet veel tijd over voor kinderen om gewoon te spelen. Kinderen moeten van
‘meestal spelen’ naar ‘meestal werken’ groeien. Dit zouden ouders en verzorgers via een
geleidelijke overgang moeten leiden zodat kinderen beiden fases goed meekrijgen. Dit
verwachten we eigenlijk van school maar die blijken hier niet zo goed in te zijn.
- Tradition and innovation
De battle tussen boeken en schermen. Ouders/verzorgers geven tradities door terwijl er
steeds nieuwe bij komen. Hoe kunnen kinderen zelf innovatief zijn als ouders/verzorgers
tegelijkertijd ook juist tradities willen meegeven.
‘Childhood is designed tob e a period of variability and possibility, exploration and innovation,
learning and imagionation’- blz 15/16
Ouders/verzorgers moeten ervoor zorgen dat kinderen zich goed kunnen ontwikkelen, leren en
fantaseren (zich dingen kunnen voorstellen). En ze moeten ook tradities doorgeven en elk kind mag
innovaties bedenken. Deze verzorgers kunnen ouders, maar ook opa of oma zijn of vrienden.
We moeten proberen verder te denken dan of een bepaalde parenting techniek tot een goede of
slechte uitkomst leid. Er moet abstracter worden gekeken vanuit een meer universelere een
algemeen perspectief. We moeten begrijpen dat het verzorgen van je eigen kind niet is zoals andere
menselijke activiteiten hun modellen. Het is specialer en zou een specifiekere unieke kijk moeten
krijgen.
The child garden
Het verzorgen van kinderen is zoals het verzorgen van een tuin waarbij kinderen een tuin zijn en
ouders de tuinmannen. Een goede tuinman werkt ernaar toe om een bodem te creëren waar heel
veel verschillende en soorten met moeilijkheden op kunnen groeien. Een goede ouder zijn gaat niet
, over je kind slim, blij of wat dan ook maken. Maar je kind leren dingen te verweren en in de toekomst
met onverwachtse veranderingen te kunnen dealen.
‘so our job as a parent s not to make a particular kind of child. Instead, our job is to provide a
protected space of love, safety, and stability in which children of many unpredictable kids can
flourish. Our job is not to shape our children. Our job is not to shape our children’s minds; it’s to let
those minds explore all the possibilities that the world allows. Our job is not to tell children how to
play; it’s to give them the toys and pick the toys up again after the kids are done. We can’t make
children learn, but we can let them learn.’
