Maatschappijwetenschappen hoofdstuk 1: De samenleving en ik
Een naam geven aan je kind heeft te maken met je referentiekader: het geheel van
kennis, ervaringen, ideeën en overtuigingen. De ouders worden beïnvloed door
familie, hun omgeving en de tijd waarin ze leven. Iemands voornaam hoort bij
iemand en maakt onderdeel uit van de identiteit (heeft te maken met
beelden/ideeën).
3 aspecten van identiteit:
Persoonlijk → het zelfbeeld (later vaak beïnvloedbaar) en het beeld wat je
uitdraagt.
Sociaal → het deel van je identiteit dat past bij een groep (groepsidentificatie)
Collectief → het beeld dat mensen hebben van anderen (blijvend kenmerkend)
met verwachtingen van gedragingen.
Die beelden en verwachtingen kunnen tot spanningen leiden. Zoals bij
moslims/terroristen. De persoonlijke identiteit botst met de collectieve. Dat kan ook
gebeuren wanneer nieuwkomers zich volledig aan moeten passen en hun
persoonlijke identiteit achterlaten (assimilatie).
Bij studies van natuurkunde en wiskunde staan natuurwetten centraal. Hierbij
verwacht je geen uitzonderingen. Bij onderzoek naar menselijk gedrag verwacht je
dat juist wel.
Het woord kans is bij onderzoek doen belangrijk → de waarschijnlijkheid dat een
gebeurtenis zal optreden. De kans dat iets gebeurt, hangt af van iets anders. Er zijn
verbanden tussen variabelen, een kenmerk van een actor of samenleving.
→ we kunnen bij dit soort onderzoek alleen van waarschijnlijkheid spreken.
Gedrag aanleren of aangeleerd krijgen noem je socialisatie. Overal waar je komt
gelden andere regels. Het wordt ook het proces van leren samenleven genoemd.
Het bestaat uit 2 delen:
Het proces van overdracht: mensen brengen de cultuur van een groep of
samenleving over aan nieuwkomers. Ze proberen nieuwkomers zich hetzelfde te
laten gedragen. Mensen die een cultuur overdragen (actoren) noem je
socialisatoren.
Het proces van verwerving: mensen (nieuwkomers) maken zich de cultuur
eigen (internalisatie/internaliseren), ze nemen de waarden en normen over.
Socialisatie vindt plaats waar mensen met elkaar omgaan.
3 socialisatie vormen:
Primair → tussen mensen die direct met elkaar verbonden zijn
(gezin/vrienden/peergroup). De mensen hebben een persoonlijke en emotionele
band en socialisatie vindt plaats in een informele sfeer.
Secundair → de ‘’sociale kleren’’. Socialisatie vindt plaats in een formele sfeer
(school, kerk, werk). Collectieve rituelen horen erbij.
Tertiair → vindt plaats door anonieme socialisatoren, geen directe band.
Socialisatie gebeurt impliciet, zonder dat mensen er bewust van zijn. Door
literatuur, (sociale) media of de overheid.
Een bijzondere vorm is politieke socialisatie. Ieder land heeft een politieke cultuur
met eigen regels en tradities.
Een naam geven aan je kind heeft te maken met je referentiekader: het geheel van
kennis, ervaringen, ideeën en overtuigingen. De ouders worden beïnvloed door
familie, hun omgeving en de tijd waarin ze leven. Iemands voornaam hoort bij
iemand en maakt onderdeel uit van de identiteit (heeft te maken met
beelden/ideeën).
3 aspecten van identiteit:
Persoonlijk → het zelfbeeld (later vaak beïnvloedbaar) en het beeld wat je
uitdraagt.
Sociaal → het deel van je identiteit dat past bij een groep (groepsidentificatie)
Collectief → het beeld dat mensen hebben van anderen (blijvend kenmerkend)
met verwachtingen van gedragingen.
Die beelden en verwachtingen kunnen tot spanningen leiden. Zoals bij
moslims/terroristen. De persoonlijke identiteit botst met de collectieve. Dat kan ook
gebeuren wanneer nieuwkomers zich volledig aan moeten passen en hun
persoonlijke identiteit achterlaten (assimilatie).
Bij studies van natuurkunde en wiskunde staan natuurwetten centraal. Hierbij
verwacht je geen uitzonderingen. Bij onderzoek naar menselijk gedrag verwacht je
dat juist wel.
Het woord kans is bij onderzoek doen belangrijk → de waarschijnlijkheid dat een
gebeurtenis zal optreden. De kans dat iets gebeurt, hangt af van iets anders. Er zijn
verbanden tussen variabelen, een kenmerk van een actor of samenleving.
→ we kunnen bij dit soort onderzoek alleen van waarschijnlijkheid spreken.
Gedrag aanleren of aangeleerd krijgen noem je socialisatie. Overal waar je komt
gelden andere regels. Het wordt ook het proces van leren samenleven genoemd.
Het bestaat uit 2 delen:
Het proces van overdracht: mensen brengen de cultuur van een groep of
samenleving over aan nieuwkomers. Ze proberen nieuwkomers zich hetzelfde te
laten gedragen. Mensen die een cultuur overdragen (actoren) noem je
socialisatoren.
Het proces van verwerving: mensen (nieuwkomers) maken zich de cultuur
eigen (internalisatie/internaliseren), ze nemen de waarden en normen over.
Socialisatie vindt plaats waar mensen met elkaar omgaan.
3 socialisatie vormen:
Primair → tussen mensen die direct met elkaar verbonden zijn
(gezin/vrienden/peergroup). De mensen hebben een persoonlijke en emotionele
band en socialisatie vindt plaats in een informele sfeer.
Secundair → de ‘’sociale kleren’’. Socialisatie vindt plaats in een formele sfeer
(school, kerk, werk). Collectieve rituelen horen erbij.
Tertiair → vindt plaats door anonieme socialisatoren, geen directe band.
Socialisatie gebeurt impliciet, zonder dat mensen er bewust van zijn. Door
literatuur, (sociale) media of de overheid.
Een bijzondere vorm is politieke socialisatie. Ieder land heeft een politieke cultuur
met eigen regels en tradities.
