Hoorcollege 6B – Bewijsmiddelen
Vraag 1.
Volgens het voorontwerp modernisering bewijsrecht moeten partijen al hun bewijzen voor de
procedure (preprocessueel) naar voren te brengen. Daarmee samenhangend zouden de
mogelijkheden om tijdens de procedure bewijs te leveren beperkt moeten worden.
Hoe ziet u die ontwikkeling in het licht van de jurisprudentie over het bewijsaanbod (in hoger
beroep)?
Hoger beroep: bewijsaanbod moet specifiek zijn. (Zie Arrest Bewijsaanbod in hoger beroep).
De vraag is: is daar nog wel ruimte voor als je alle feiten van tevoren (voor de procedure)
moet hebben verzameld?
Gevolg wetsvoorstel: je bent als een dolle bewijs aan het verzamelen, maar weet niet wat
nou het stuitende punt is dat de rechter zo belangrijk vindt. Hierover mag je volgens het
nieuwe bewijsrecht dan dus geen bewijs meer indienen tijdens de procedure.
In andere gevallen weet je nog niet wat voor soort voorwaarde voldaan moet zijn. Tijdens de
procedure komt dit op. Ook hier verlies je weer de kans om alsnog specifiek bewijs te
zoeken.
De gedachte erachter is om een zaak zo snel mogelijk te doen, en ook zo efficiënt te laten
verlopen. Partijen moeten niet teveel een herkansingsmogelijkheid krijgen. Deze benadering
spreekt van Mierlo wel aan, maar om nou zo ver te gaan om gaandeweg, als een punt in de
procedure helderder wordt, niks meer te mogen inbrengen, dat gaat erg ver.
Het hoger beroep is juist een nieuwe kans. Dan moet het hier toch mogelijk blijven om nieuw
bewijs in te dienen? Met het oog op het specifiteitsvereiste zal het niet snel voorkomen dat
dit totaal nieuw bewijs is.
Achtergrond: dit soort voorstellen worden geschreven door rechters. Je ziet een tendens
van: het zo ver mogelijk weghouden van overbodige informatie bij de rechter. Het hoger
beroep wordt hiermee niet meer helemaal een tweede kans. Als je het in eerste aanleg dus
niet goed hebt gedaan, dan wordt het hiermee niet meer een vanzelfsprekendheid dat je dit
nog kunt herstellen in hoger beroep.
‘Het de rechter niet teveel belasten met allerlei procedurele hickups’ lijkt dus de tendens
achter dit wetsvoorstel te zijn. De rechters worden namelijk al met teveel taken belast, voor
veel te weinig geld.
Maar, dit gaat wel uit van het ‘negatieve’ van advocaten. Deze gooien er niet met de pet
naar. Ze doen hun uiterste best de zaak zo goed mogelijk voor te brengen, en krijgen
hiermee niet de kans een goede zaak voort te brengen. (Daarnaast zijn zij ook veelal
afhankelijk wat de cliënt, en wat deze wel of niet boven tafel brengt.)
Vraag 2.
Is het gebruik van de schriftelijke getuigenverklaring in procedures zinvol?
Arrest Eiser/Waterland
Appel arbeidszaak. Kernvraag: Is de directeur die weggaat, een bad leaver ja of nee? Was
het terecht dat hij ontslagen werd of had hij gewoon pech?
Vraag 1.
Volgens het voorontwerp modernisering bewijsrecht moeten partijen al hun bewijzen voor de
procedure (preprocessueel) naar voren te brengen. Daarmee samenhangend zouden de
mogelijkheden om tijdens de procedure bewijs te leveren beperkt moeten worden.
Hoe ziet u die ontwikkeling in het licht van de jurisprudentie over het bewijsaanbod (in hoger
beroep)?
Hoger beroep: bewijsaanbod moet specifiek zijn. (Zie Arrest Bewijsaanbod in hoger beroep).
De vraag is: is daar nog wel ruimte voor als je alle feiten van tevoren (voor de procedure)
moet hebben verzameld?
Gevolg wetsvoorstel: je bent als een dolle bewijs aan het verzamelen, maar weet niet wat
nou het stuitende punt is dat de rechter zo belangrijk vindt. Hierover mag je volgens het
nieuwe bewijsrecht dan dus geen bewijs meer indienen tijdens de procedure.
In andere gevallen weet je nog niet wat voor soort voorwaarde voldaan moet zijn. Tijdens de
procedure komt dit op. Ook hier verlies je weer de kans om alsnog specifiek bewijs te
zoeken.
De gedachte erachter is om een zaak zo snel mogelijk te doen, en ook zo efficiënt te laten
verlopen. Partijen moeten niet teveel een herkansingsmogelijkheid krijgen. Deze benadering
spreekt van Mierlo wel aan, maar om nou zo ver te gaan om gaandeweg, als een punt in de
procedure helderder wordt, niks meer te mogen inbrengen, dat gaat erg ver.
Het hoger beroep is juist een nieuwe kans. Dan moet het hier toch mogelijk blijven om nieuw
bewijs in te dienen? Met het oog op het specifiteitsvereiste zal het niet snel voorkomen dat
dit totaal nieuw bewijs is.
Achtergrond: dit soort voorstellen worden geschreven door rechters. Je ziet een tendens
van: het zo ver mogelijk weghouden van overbodige informatie bij de rechter. Het hoger
beroep wordt hiermee niet meer helemaal een tweede kans. Als je het in eerste aanleg dus
niet goed hebt gedaan, dan wordt het hiermee niet meer een vanzelfsprekendheid dat je dit
nog kunt herstellen in hoger beroep.
‘Het de rechter niet teveel belasten met allerlei procedurele hickups’ lijkt dus de tendens
achter dit wetsvoorstel te zijn. De rechters worden namelijk al met teveel taken belast, voor
veel te weinig geld.
Maar, dit gaat wel uit van het ‘negatieve’ van advocaten. Deze gooien er niet met de pet
naar. Ze doen hun uiterste best de zaak zo goed mogelijk voor te brengen, en krijgen
hiermee niet de kans een goede zaak voort te brengen. (Daarnaast zijn zij ook veelal
afhankelijk wat de cliënt, en wat deze wel of niet boven tafel brengt.)
Vraag 2.
Is het gebruik van de schriftelijke getuigenverklaring in procedures zinvol?
Arrest Eiser/Waterland
Appel arbeidszaak. Kernvraag: Is de directeur die weggaat, een bad leaver ja of nee? Was
het terecht dat hij ontslagen werd of had hij gewoon pech?
