IJstijd
Meneer Dillard verblijft in een luxueus viersterrenhotel in Amsterdam-Oost, genaamd Hotel Arena.
Hoewel het hotel niet volledig naar zijn smaak is, waardeert hij de schoonheid van de serveersters.
Een van de bijzondere aspecten van het hotel is de huiskat, Zieck 3, die Dillard graag gezelschap
houdt op zijn kamer. Zijn beste gezelschap had hij echter met Marie, die nu uit zijn leven is
verdwenen. Het idee dat zij haar leven zonder hem leidt, kwetst hem. Hij bestelt nu meerdere glazen
wodka, die door het bedienend personeel naar zijn kamer worden gebracht. Het liefst blijft Dillard
binnen, omdat hij zegt alles te hebben wat hij nodig heeft: een witte, schone en overzichtelijke
kamer. Hij heeft net iets te veel pepermuntjes van de receptie gegeten als de telefoon naast zijn bed
rinkelt. Hij hoopt dat het eindelijk de langverwachte garnalenkroketjes zijn, waar hij al vaak om heeft
gevraagd in plaats van de geiten- en rundvleeskroketjes die het hotel aanbiedt. Pablo Ricardo, de
telefonist, verbindt direct door als hij hoort dat er een vrouw voor meneer Dillard belt. Het blijkt
Monica te zijn, maar Dillard kent haar niet. Ze zegt echter wel van hem te hebben gehoord. Dillard
vermoedt dat ze over zijn grootvader heeft gelezen, Jimmy D.D.J. Dillard, een Amerikaanse soldaat
die Nederland bevrijdde en waarover een artikel in het Parool stond. In de laatste weken verdiept
Dillard zich in Russische en Amerikaanse literatuur en kijkt hij naar nagespeelde achtervolgingen. Zijn
vader, die een uitkering ontvangt van defensie, overwintert samen met zijn grootvader op Hawaï.
Dillard heeft weinig contact met zijn moeder, die in Laren een huis kocht voor zijn grootvader.
Monica vertelt dat ze van uitgeverij Gibraltar is en vraagt of Dillard een boek over zijn leven wil
schrijven. Dillard is verbaasd en vraagt zich af waarom zij zijn verhaal interessant zou vinden. Na haar
uitnodiging om de volgende dag af te spreken in een koffietentje, voelt hij zich nog steeds niet
bejubeld.
Als Dillard acht jaar is, wacht hij 's nachts tot de oppas, Miranda, terugkeert van de ouderavond. Ze
had een eierwekker gezet en beloofd op tijd terug te zijn. James’ vader is op dat moment in Bosnië
en zijn moeder is druk met haar werk. Hoewel school voor James niet belangrijk lijkt, vindt zijn vader
dat je het echte leven pas leert door te leven. Miranda legt James uit dat het normaal is dat hij in de
tegenwoordige tijd praat. Toch voelt haar geruststelling leeg aan. Miranda’s vriend Remco heeft een
bakstenenbedrijf en James blijft via foto's in contact met hem. Hij heeft een pony die hij niet
verzorgt en studeerde af op A Clockwork Orange. Hij had twee vrienden met wie hij de liefde voor
hiphop deelde, maar blijft toch onrustig door de gedachten aan Marie.
James bezoekt een praatgroep in De Pijp voor mensen die zich eenzaam voelen. Tijdens de
voorstelronde luistert hij naar Leo, die als glazenwasser het gevoel heeft onzichtbaar te zijn. Na Leo’s
verhaal zegt James onverwachts dat hij niets te zeggen heeft, en besluit hij weg te lopen. Buiten
onweer het, en hij rookt een sigaret onder een afdakje. Daar ontmoet hij Marie, die op een gestolen
fiets komt aanrijden. Samen besluiten ze iets te drinken, hoewel ze aanvankelijk wat afhoudend
reageert op zijn uitnodiging om naar het Amstel Hotel te gaan. Terwijl ze samen door het
Sarphatipark lopen, vertelt Marie over haar vader, een freelancefilosoof, en haar moeder, die
astroloog is. Ze wenst een koffiedate en in een café bestellen ze koffie en een Texels biertje. Marie,
die leeft op koffie, vertelt dat ze in een studentenhuis woont waar veel mensen een eind aan hun
leven maken.
Wanneer James Monica ontmoet, realiseert hij zich dat hij een relatie met haar wil om Marie te
vergeten. Monica vraagt opnieuw of hij een boek over zichzelf wil schrijven. James twijfelt en
overweegt twee opties: of hij zegt nee en ziet haar nooit meer, of hij werkt mee aan het boek en zet
iets in gang dat zijn leven verandert. Hij besluit voor het laatste te kiezen, geïnspireerd door zijn
vriend Joep, die altijd zegt te kiezen voor de optie die je niet meer kunt terugdraaien.
Meneer Dillard verblijft in een luxueus viersterrenhotel in Amsterdam-Oost, genaamd Hotel Arena.
Hoewel het hotel niet volledig naar zijn smaak is, waardeert hij de schoonheid van de serveersters.
Een van de bijzondere aspecten van het hotel is de huiskat, Zieck 3, die Dillard graag gezelschap
houdt op zijn kamer. Zijn beste gezelschap had hij echter met Marie, die nu uit zijn leven is
verdwenen. Het idee dat zij haar leven zonder hem leidt, kwetst hem. Hij bestelt nu meerdere glazen
wodka, die door het bedienend personeel naar zijn kamer worden gebracht. Het liefst blijft Dillard
binnen, omdat hij zegt alles te hebben wat hij nodig heeft: een witte, schone en overzichtelijke
kamer. Hij heeft net iets te veel pepermuntjes van de receptie gegeten als de telefoon naast zijn bed
rinkelt. Hij hoopt dat het eindelijk de langverwachte garnalenkroketjes zijn, waar hij al vaak om heeft
gevraagd in plaats van de geiten- en rundvleeskroketjes die het hotel aanbiedt. Pablo Ricardo, de
telefonist, verbindt direct door als hij hoort dat er een vrouw voor meneer Dillard belt. Het blijkt
Monica te zijn, maar Dillard kent haar niet. Ze zegt echter wel van hem te hebben gehoord. Dillard
vermoedt dat ze over zijn grootvader heeft gelezen, Jimmy D.D.J. Dillard, een Amerikaanse soldaat
die Nederland bevrijdde en waarover een artikel in het Parool stond. In de laatste weken verdiept
Dillard zich in Russische en Amerikaanse literatuur en kijkt hij naar nagespeelde achtervolgingen. Zijn
vader, die een uitkering ontvangt van defensie, overwintert samen met zijn grootvader op Hawaï.
Dillard heeft weinig contact met zijn moeder, die in Laren een huis kocht voor zijn grootvader.
Monica vertelt dat ze van uitgeverij Gibraltar is en vraagt of Dillard een boek over zijn leven wil
schrijven. Dillard is verbaasd en vraagt zich af waarom zij zijn verhaal interessant zou vinden. Na haar
uitnodiging om de volgende dag af te spreken in een koffietentje, voelt hij zich nog steeds niet
bejubeld.
Als Dillard acht jaar is, wacht hij 's nachts tot de oppas, Miranda, terugkeert van de ouderavond. Ze
had een eierwekker gezet en beloofd op tijd terug te zijn. James’ vader is op dat moment in Bosnië
en zijn moeder is druk met haar werk. Hoewel school voor James niet belangrijk lijkt, vindt zijn vader
dat je het echte leven pas leert door te leven. Miranda legt James uit dat het normaal is dat hij in de
tegenwoordige tijd praat. Toch voelt haar geruststelling leeg aan. Miranda’s vriend Remco heeft een
bakstenenbedrijf en James blijft via foto's in contact met hem. Hij heeft een pony die hij niet
verzorgt en studeerde af op A Clockwork Orange. Hij had twee vrienden met wie hij de liefde voor
hiphop deelde, maar blijft toch onrustig door de gedachten aan Marie.
James bezoekt een praatgroep in De Pijp voor mensen die zich eenzaam voelen. Tijdens de
voorstelronde luistert hij naar Leo, die als glazenwasser het gevoel heeft onzichtbaar te zijn. Na Leo’s
verhaal zegt James onverwachts dat hij niets te zeggen heeft, en besluit hij weg te lopen. Buiten
onweer het, en hij rookt een sigaret onder een afdakje. Daar ontmoet hij Marie, die op een gestolen
fiets komt aanrijden. Samen besluiten ze iets te drinken, hoewel ze aanvankelijk wat afhoudend
reageert op zijn uitnodiging om naar het Amstel Hotel te gaan. Terwijl ze samen door het
Sarphatipark lopen, vertelt Marie over haar vader, een freelancefilosoof, en haar moeder, die
astroloog is. Ze wenst een koffiedate en in een café bestellen ze koffie en een Texels biertje. Marie,
die leeft op koffie, vertelt dat ze in een studentenhuis woont waar veel mensen een eind aan hun
leven maken.
Wanneer James Monica ontmoet, realiseert hij zich dat hij een relatie met haar wil om Marie te
vergeten. Monica vraagt opnieuw of hij een boek over zichzelf wil schrijven. James twijfelt en
overweegt twee opties: of hij zegt nee en ziet haar nooit meer, of hij werkt mee aan het boek en zet
iets in gang dat zijn leven verandert. Hij besluit voor het laatste te kiezen, geïnspireerd door zijn
vriend Joep, die altijd zegt te kiezen voor de optie die je niet meer kunt terugdraaien.
