Examen gesprekken
Inleiding:
Overal ter wereld is sprake van een snel verouderende bevolking. In Nederland zijn naar schatting
ruim 270.000 mensen met een vorm van dementie. Deze cliënten hebben zwaardere zorg nodig.
Sommigen gaan dwaalgedrag vertonen. Ze drukken niet meer op de alarmknop terwijl dat wel zou
moeten of ze drukken juist herhaaldelijk. De weg naar huis niet meer kunnen vinden, of zelfs
compleet verdwalen. Dat is een vaak voorkomend probleem onder dementerende cliënten. Onder
deze groep komen de meeste vermissingen door verdwalen voor. Controlerondes en nachtrondes
lijken dan een uitkomst, maar het is slechts een momentopname. De ziekte legt een grote druk op
zorgverleners. Dit kan slimmer en beter. Slimme sensoren zoals een gps-chip helpen verantwoord om
te gaan met de vrijheid van bewoners en tegelijkertijd verantwoord de zorg te kunnen dragen.
Stelling:
Alle dementerende ouderen moeten een gps-chip geïmplanteerd krijgen.
Standpunt:
Eens
Argument 1:
Naar mijn mening is de chip implanteren de beste optie omdat mensen met gevorderde dementie
meestal cognitief niet meer in staat om op een alarmknop te drukken als het nodig is. Een stem uit
een hals/polszender kunnen zij niet plaatsen. Daarnaast kunnen zij vergeten het horloge om te doen,
het alarm te dragen of vergeten het kledingstuk aan te doen. Een zorgverlener moet dan altijd
toezien of hij/zij dit wel bij zich draagt of het kleding stuk wel aan heeft. Als het geïmplanteerd is
dragen zij dit altijd bij zich en hoeft niemand erop toe te zien dat hij/zit dit vergeet, dit verminderd de
werkdruk van de zorgverleners.
Uit onderzoek is ook gebleken dat 50% van de gebruikers van GPS alarmering de hals- of polszender
niet of niet altijd draagt. Dit onder andere vanwege het stigma dat mensen kunnen voelen bij het
dragen van een hals- of polszender.
Tegenargument 1 (dat de docent kan noemen):
Vind je dit geen schending van privacy voor de ouderen?
Ontkrachting:
Nee, GPS (Global Positioning System) is een techniek om iemands positie op een elektronisch
kaartbeeld zichtbaar te maken en maakt hiervoor gebruik van satellieten in een baan om de aarde.
Het is daarom alleen buitenshuis te gebruiken en niet binnen een gebouw, dat maakt dat iemand nog
volledige privacy heeft in eigen huis of binnen het gebouw waar hij/zij zich bevind. Wanneer iemand
zich buitenshuis bevind kan diegene altijd gezien worden, dus welke privacy heb je al zonder een GPS
chip buitenshuis? Daarnaast biedt een GPS voor een cliënt meer vrijheid dan een gesloten deur van
de afdeling.
Anderzijds kan je jezelf afvragen of ‘ongehinderd alleen kunnen zijn’ wel zo belangrijk is voor cliënten
met cognitieve beperkingen. Willen zij wel zo graag ongehinderd alleen worden gelaten als wij
denken? Het is moeilijk om daar een algemene uitspraak over te doen. De behoefte aan privacy
verschilt van persoon tot persoon en van situatie tot situatie. Zaak is daarom om steeds goed te
kijken en cliënten echt te leren kennen. Wat de één als een inbreuk op zijn privacy ervaart, hoeft
voor de ander geen enkel probleem te vormen.
Argument 2:
De gps-chip kan de veiligheid en de verplaatsingsmogelijkheid van de cliënten vergroten en daarmee
Inleiding:
Overal ter wereld is sprake van een snel verouderende bevolking. In Nederland zijn naar schatting
ruim 270.000 mensen met een vorm van dementie. Deze cliënten hebben zwaardere zorg nodig.
Sommigen gaan dwaalgedrag vertonen. Ze drukken niet meer op de alarmknop terwijl dat wel zou
moeten of ze drukken juist herhaaldelijk. De weg naar huis niet meer kunnen vinden, of zelfs
compleet verdwalen. Dat is een vaak voorkomend probleem onder dementerende cliënten. Onder
deze groep komen de meeste vermissingen door verdwalen voor. Controlerondes en nachtrondes
lijken dan een uitkomst, maar het is slechts een momentopname. De ziekte legt een grote druk op
zorgverleners. Dit kan slimmer en beter. Slimme sensoren zoals een gps-chip helpen verantwoord om
te gaan met de vrijheid van bewoners en tegelijkertijd verantwoord de zorg te kunnen dragen.
Stelling:
Alle dementerende ouderen moeten een gps-chip geïmplanteerd krijgen.
Standpunt:
Eens
Argument 1:
Naar mijn mening is de chip implanteren de beste optie omdat mensen met gevorderde dementie
meestal cognitief niet meer in staat om op een alarmknop te drukken als het nodig is. Een stem uit
een hals/polszender kunnen zij niet plaatsen. Daarnaast kunnen zij vergeten het horloge om te doen,
het alarm te dragen of vergeten het kledingstuk aan te doen. Een zorgverlener moet dan altijd
toezien of hij/zij dit wel bij zich draagt of het kleding stuk wel aan heeft. Als het geïmplanteerd is
dragen zij dit altijd bij zich en hoeft niemand erop toe te zien dat hij/zit dit vergeet, dit verminderd de
werkdruk van de zorgverleners.
Uit onderzoek is ook gebleken dat 50% van de gebruikers van GPS alarmering de hals- of polszender
niet of niet altijd draagt. Dit onder andere vanwege het stigma dat mensen kunnen voelen bij het
dragen van een hals- of polszender.
Tegenargument 1 (dat de docent kan noemen):
Vind je dit geen schending van privacy voor de ouderen?
Ontkrachting:
Nee, GPS (Global Positioning System) is een techniek om iemands positie op een elektronisch
kaartbeeld zichtbaar te maken en maakt hiervoor gebruik van satellieten in een baan om de aarde.
Het is daarom alleen buitenshuis te gebruiken en niet binnen een gebouw, dat maakt dat iemand nog
volledige privacy heeft in eigen huis of binnen het gebouw waar hij/zij zich bevind. Wanneer iemand
zich buitenshuis bevind kan diegene altijd gezien worden, dus welke privacy heb je al zonder een GPS
chip buitenshuis? Daarnaast biedt een GPS voor een cliënt meer vrijheid dan een gesloten deur van
de afdeling.
Anderzijds kan je jezelf afvragen of ‘ongehinderd alleen kunnen zijn’ wel zo belangrijk is voor cliënten
met cognitieve beperkingen. Willen zij wel zo graag ongehinderd alleen worden gelaten als wij
denken? Het is moeilijk om daar een algemene uitspraak over te doen. De behoefte aan privacy
verschilt van persoon tot persoon en van situatie tot situatie. Zaak is daarom om steeds goed te
kijken en cliënten echt te leren kennen. Wat de één als een inbreuk op zijn privacy ervaart, hoeft
voor de ander geen enkel probleem te vormen.
Argument 2:
De gps-chip kan de veiligheid en de verplaatsingsmogelijkheid van de cliënten vergroten en daarmee
