Principles of Corporate Finance 14e ed.
Hoofdstuk 28
Een bedrijf, dat internationaal handelt en een valutarisico heeft, krijgt vaak te maken met de
termijncontracten. In een termijncontract staat de termijnkoers. Wat is een termijncontract
en de termijnkoers?
Een termijncontract, ook wel future genoemd, is een overeenkomst tussen twee partijen om
in de toekomst een goed te kopen of te verkopen tegen een vooraf vastgestelde prijs. Dit
type contract biedt hedgers een belangrijk instrument om het risico te minimaliseren door
de prijzen van grondstoffen, valuta’s en andere effecten veilig te stellen. Termijncontracten
worden in veel sectoren gebruikt om verliezen als gevolg van prijsschommelingen te
beperken, en bieden voorspelbaarheid en zekerheid over de termijnprijzen van diverse
activa.
Wisselkoersen
Spotwisselkoersen zijn de prijzen van vreemde valuta voor onmiddellijke levering.
Termijnwisselkoersen zijn de prijzen die vandaag zijn overeengekomen voor de levering van
een valuta op de toekomstdatum. De Amerikaanse dollar is doorgaans de basis voor een
wisselkoersnotering. Met andere woorden: een handelaar zal het aantal eenheden van de
vreemde valuta vermelden dat voor één dollar kan worden gekocht. De Euro, het Britse
pond en de Australische en Nieuw-Zeelandse dollars zijn uitzonderingen. Bijvoorbeeld,
dealers zullen het aantal Amerikaanse dollars vermelden dat u voor één euro kunt kopen.∙
Valuta's, rentetarieven en inflatie
De internationale financiële manager moet het hoofd bieden aan verschillende valuta's,
rentetarieven en inflatiecijfers. Om orde in de chaos te scheppen, heeft de manager een
model nodig van hoe ze met elkaar verbonden zijn:
4 theorieën, basis relaties
1. Rentepariteits-theorie (De IRP-theorie) stelt een verband tussen de wisselkoers en
rentetarieven van twee landen.
Volgens de theorie is het renteverschil tussen twee landen gelijk aan het verschil
tussen de termijn- en spot wisselkoersen
1 + buitenlandse rente / 1 + binnenlandse rente = forward wisselkoers/ spot wisselkoers
Op de internationale markten zorgt arbitrage ervoor dat de pariteit in het algemeen
geldt. Er zijn twee manieren om zich in te dekken (hedgen) tegen valutarisico: Eén
daarvan is het afsluiten van termijndekking; de andere is lenen of uitlenen in het
buitenland. Rentepariteit vertelt ons dat de kosten van de twee methoden hetzelfde
moeten zijn.
1
, 2. De verwachtingstheorie van de wisselkoersen stelt dat de termijnkoers gelijk is aan
de verwachte spotkoers: Het procentuele verschil tussen de termijnkoers en de
huidige contante koers is gelijk aan
de verwachte wijziging van de contante koers; dwz.
Forward (termijn) wisselkoers / huidige contante wisselkoers =
verwachte toekomstige contante wisselkoers / huidige contante wisselkoers
In de praktijk lijken termijnrentes risicopremies te omvatten, maar voor elke valuta geldt
dat deze premie ongeveer even waarschijnlijk negatief als positief is.
3. Relatieve koopkrachtpariteitstheorie stelt dat de reële wisselkoers constant is, zodat
de verwachte verandering in de spotwisselkoers wordt gecompenseerd door de
verwachte verandering in inflatietarief:
1 + verwachte buitenlandse inflatie / 1 + verwachte binnenlandse inflatie =
verwachte spotwisselkoers / huidige spot wisselkoers
Op de korte termijn kunnen de reële wisselkoersen sterk fluctueren.
Koopkrachtpariteitstheorie vertelt ons dat de prijzen van goederen in verschillende landen
gelijk zijn wanneer ze worden gemeten in termen van hetzelfde valuta.
Bijvoorbeeld: dollarprijs van een product in de VS = peso-prijs van het goed in
Mexico / aantal peso's per dollar.
Hieruit volgt dat de verwachte verandering van de contante koers gelijk is aan de verwachte
inflatie differentiaal.
Meestal blijft de koopkrachtpariteit stabiel maar soms zijn er producten die dat niet doen;
•meestal zijn het diensten die niet naar een andere plaats kunnen worden gebracht, zoals de
vergoeding voor taxiservice, een knipbeurt, enz. Dat ze, hoewel ze op de ene plaats veel
goedkoper zijn, niet naar een andere plaats kunnen worden gebracht om duurder te worden
verkocht.
• Of het product zelf is goedkoop maar de transport- of transferkosten zijn te duur. Daarom
is het geen goed idee om het product goedkoop te kopen, het érg duur naar een ander land
te brengen om het uiteindelijk daar te verkopen.
Overgewaardeerde valuta: Valuta waarvan de koopkracht in het buitenland hoger is dan de
koopkracht in het eigen land. Een populaire toepassing van dit principe is de Big Mac index.
Daar gaat men de prijzen van deze hamburger wereldwijd met elkaar vergelijken en zo
bepalen of de lokale munt goedkoop of duur is.
Als een valuta overgewaardeerd is zal het land met de overgewaardeerde valuta merken dat
de export onder druk komt te staan. Immers dit land is voor zijn handelspartners duurder
geworden.
2
Hoofdstuk 28
Een bedrijf, dat internationaal handelt en een valutarisico heeft, krijgt vaak te maken met de
termijncontracten. In een termijncontract staat de termijnkoers. Wat is een termijncontract
en de termijnkoers?
Een termijncontract, ook wel future genoemd, is een overeenkomst tussen twee partijen om
in de toekomst een goed te kopen of te verkopen tegen een vooraf vastgestelde prijs. Dit
type contract biedt hedgers een belangrijk instrument om het risico te minimaliseren door
de prijzen van grondstoffen, valuta’s en andere effecten veilig te stellen. Termijncontracten
worden in veel sectoren gebruikt om verliezen als gevolg van prijsschommelingen te
beperken, en bieden voorspelbaarheid en zekerheid over de termijnprijzen van diverse
activa.
Wisselkoersen
Spotwisselkoersen zijn de prijzen van vreemde valuta voor onmiddellijke levering.
Termijnwisselkoersen zijn de prijzen die vandaag zijn overeengekomen voor de levering van
een valuta op de toekomstdatum. De Amerikaanse dollar is doorgaans de basis voor een
wisselkoersnotering. Met andere woorden: een handelaar zal het aantal eenheden van de
vreemde valuta vermelden dat voor één dollar kan worden gekocht. De Euro, het Britse
pond en de Australische en Nieuw-Zeelandse dollars zijn uitzonderingen. Bijvoorbeeld,
dealers zullen het aantal Amerikaanse dollars vermelden dat u voor één euro kunt kopen.∙
Valuta's, rentetarieven en inflatie
De internationale financiële manager moet het hoofd bieden aan verschillende valuta's,
rentetarieven en inflatiecijfers. Om orde in de chaos te scheppen, heeft de manager een
model nodig van hoe ze met elkaar verbonden zijn:
4 theorieën, basis relaties
1. Rentepariteits-theorie (De IRP-theorie) stelt een verband tussen de wisselkoers en
rentetarieven van twee landen.
Volgens de theorie is het renteverschil tussen twee landen gelijk aan het verschil
tussen de termijn- en spot wisselkoersen
1 + buitenlandse rente / 1 + binnenlandse rente = forward wisselkoers/ spot wisselkoers
Op de internationale markten zorgt arbitrage ervoor dat de pariteit in het algemeen
geldt. Er zijn twee manieren om zich in te dekken (hedgen) tegen valutarisico: Eén
daarvan is het afsluiten van termijndekking; de andere is lenen of uitlenen in het
buitenland. Rentepariteit vertelt ons dat de kosten van de twee methoden hetzelfde
moeten zijn.
1
, 2. De verwachtingstheorie van de wisselkoersen stelt dat de termijnkoers gelijk is aan
de verwachte spotkoers: Het procentuele verschil tussen de termijnkoers en de
huidige contante koers is gelijk aan
de verwachte wijziging van de contante koers; dwz.
Forward (termijn) wisselkoers / huidige contante wisselkoers =
verwachte toekomstige contante wisselkoers / huidige contante wisselkoers
In de praktijk lijken termijnrentes risicopremies te omvatten, maar voor elke valuta geldt
dat deze premie ongeveer even waarschijnlijk negatief als positief is.
3. Relatieve koopkrachtpariteitstheorie stelt dat de reële wisselkoers constant is, zodat
de verwachte verandering in de spotwisselkoers wordt gecompenseerd door de
verwachte verandering in inflatietarief:
1 + verwachte buitenlandse inflatie / 1 + verwachte binnenlandse inflatie =
verwachte spotwisselkoers / huidige spot wisselkoers
Op de korte termijn kunnen de reële wisselkoersen sterk fluctueren.
Koopkrachtpariteitstheorie vertelt ons dat de prijzen van goederen in verschillende landen
gelijk zijn wanneer ze worden gemeten in termen van hetzelfde valuta.
Bijvoorbeeld: dollarprijs van een product in de VS = peso-prijs van het goed in
Mexico / aantal peso's per dollar.
Hieruit volgt dat de verwachte verandering van de contante koers gelijk is aan de verwachte
inflatie differentiaal.
Meestal blijft de koopkrachtpariteit stabiel maar soms zijn er producten die dat niet doen;
•meestal zijn het diensten die niet naar een andere plaats kunnen worden gebracht, zoals de
vergoeding voor taxiservice, een knipbeurt, enz. Dat ze, hoewel ze op de ene plaats veel
goedkoper zijn, niet naar een andere plaats kunnen worden gebracht om duurder te worden
verkocht.
• Of het product zelf is goedkoop maar de transport- of transferkosten zijn te duur. Daarom
is het geen goed idee om het product goedkoop te kopen, het érg duur naar een ander land
te brengen om het uiteindelijk daar te verkopen.
Overgewaardeerde valuta: Valuta waarvan de koopkracht in het buitenland hoger is dan de
koopkracht in het eigen land. Een populaire toepassing van dit principe is de Big Mac index.
Daar gaat men de prijzen van deze hamburger wereldwijd met elkaar vergelijken en zo
bepalen of de lokale munt goedkoop of duur is.
Als een valuta overgewaardeerd is zal het land met de overgewaardeerde valuta merken dat
de export onder druk komt te staan. Immers dit land is voor zijn handelspartners duurder
geworden.
2
