Probleem 1
Probleem 1.1
Hoofdstuk 6 DeHart: infant social and emotional development (203-214)
Ontwikkeling in de tweede 6 maanden
Door cognitieve ontwikkelen kunnen kinderen specifieke mensen als onafhankelijke
entiteiten zien die handelen en waarop gehandeld kan worden. Tussen 6-12 maanden richt
de baby zich meer op de specifieke verzorgers waardoor er een specifieke hechting ontstaat.
Er vinden dus grote emotionele veranderingen in deze periode plaats.
Emotionele ontwikkeling
Veranderingen:
Verschillende specifieke emoties ontstaan
Emotionele reacties worden onmiddellijk in plaats van opgebouwd over een
bepaalde tijd
De klassieke gezichtsuitdrukkingen van emoties vertonen zich regelmatig
Aan het eind van het eerste jaar kunnen kinderen zich eerdere ervaringen herinneren,
uitkomsten anticiperen en zichzelf bewust gedragen. Hun emotionele reacties zijn gericht op
de omgeving met betekenis.
Emotionele reacties op vreemden: tussen 7-10 maanden ontstaat stranger distress, wat
zich meestal 2-3 maanden aanhoudt en soms houdt het aan tot in het 2e jaar. Nieuwe
situaties kunnen zorgen voor angst of een andere emotie, afhankelijk van hoe veilig de baby
zich voelt in een bepaalde context. 4 maanden oude baby’s laten dit niet zien.
Emotieregulatie en coping: emotieregulatie vaardigheden ontwikkelen zich in de tweede 6
maanden en coping mechanismes worden subtiel, flexibel en bruikbaar. Ze kunnen
doelbewust een signaal geven aan de verzorger. Regulatie van emotie is vaak dyadic
regulation: emotieregulatie verzorgd door het kind en de ouder samen. Rond deze tijd zijn
de paden tussen de cerebrale cortex en het limbisch systeem ontwikkelt.
Formatie van hechting
Hechting: emotionele band tussen kind en verzorger. Bij een goede hechting voelt het kind
zich veilig wanneer de verzorger in de buurt is. Rond 12 maanden trekt het kind specifiek
alleen maar naar de verzorger toe.
Hallmarks van hechting: een teken dat hechting begint is separation distress: rond dezelfde
tijd als dat ze stranger distress ervaren huilen ze wanneer hun verzorger ze tijdelijk alleen
laat. Rond dezelfde tijd ontstaat greeting reactions: positieve reacties wanneer de verzorger
weer verschijnt. Een laatste teken van hechting is secure-base behavior: ontdekkingsgedrag
in bijzijn van de verzorger. Blijven controleren of de verzorger nog in de buurt is.
Basis van hechting: hechting is verschillend van bonding: reactie van de ouder naar het
pasgeboren kind. Hechting is meer een tweezijdige relatie van ouder en kind. Wanneer
kinderen binnen het eerste jaar geadopteerd worden is er net zo’n grote kans op goede
hechting als met de biologische ouders. Sommigen zeggen dat de band sterker is met de
moeder door voeding, anderen plaatsen meer aandacht op de relatie tussen moeder en kind
en weer anderen zeggen dat het een natuurlijke reactie is. Uit onderzoeken is gebleken dat
voeding hier weinig mee te maken heeft.
1
,Uitleggen individuele verschillen in vroege sociale en emotionele ontwikkeling
Waarom verschil tussen baby’s: zou kunnenkomen door de kwaliteit van de verzorging of
het temperament/genetica van het kind.
Hechting framework: wanneer er geen mogelijkheid is tot een interactie met een specifieke
verzorger zal er een gebrek in hechting zijn, zoals bij opgenomen kinderen. De kwaliteit van
de hechting zou samenhangen met de kwaliteit van de zorg. Bij een zekere hechting weet
het kind dat de ouder beschikbaar is wanneer het kind deze nodig heeft en vertrouwen
ontstaat. Wanneer zorg afwezig is of slecht van kwaliteit of wanneer de ouder het kind
afwijst ontstaat er vaak een onzekere of angstige hechting.
Patronen van hechting: wordt gemeten in de strange situation. Hechtingsstijlen:
Zekere hechting: de meeste kinderen ontwikkelen dit (60-70%). Hierbij is er een
goede balans tussenspelen en ontdekken en aan de andere kans de wens om dichtbij
de moeder te zijn. Er wordt duidelijk onderscheid gemaakt tussen de moeder en de
vreemdeling.
Angstige hechting: kunnen de moeder niet gebruiken als zekere basis voor
ontdekking. Een soort hiervan is anxious-resistant: trekken heel snel naar de moeder
toe en reageren vaak erg voorzichtig op de vreemdeling. Ze zijn vaak erg verdrietig
wanneer de moeder weggaat en kunnen niet goed getroost worden als ze terug
komt. Neiging tot nabijheid en weerstand voor contact worden allebei laten zien.
Andere soort is anxious-avoidant: kunnen zich goed scheiden van de moeder en zijn
niet voorzichtig wanneer de vreemdeling binnenkomt. Ze huilen meestal niet als de
moeder weggaat en vermijden de moeder wanneer ze terugkomt.
Disorganized-disoriented: vaak laten de kinderen angst en verwarring zien en het
gedrag kan tegenstrijdigheden bevatten, zoals aandacht zoeken van de verzorger
maar hem/haar tegelijkertijd niet aankijken.
Kwaliteit van verzorging en zekerheid van hechting: sensitieve verzorging is gelinkt aan een
zekere hechting, dit is meer voorspellend voor hechting dan gedrag vroeg in het leven van
het kind. Niet sensitieve verzorging heeft te maken met verschillende types angstige
hechting. Bij anxious-avoidant is de verzorger vaak onverschillig en emotioneel niet
bereikbaar of wijst de baby af wanneer hij/zij nabijheid zoekt. Bij anxious-resistant is de
verzorger vaak inconsistent. Hierbij is ook armoede en fysieke verwaarlozing betrokken. Bij
disorganized hechting is de opvoeding beangstigend of verwarrend.
Context verzorging: drie factoren: hoeveelheid stress in het leven van de verzorgen, sociale
support en ontwikkelingsgeschiedenis ouder.
Levensstress en sociale support: makkelijker om om te gaan met moeilijkheden wanneer
iemand je steunt. Ook ervaar je minder financiële druk en is de kwaliteit van opvoeding
beter.
Ontwikkelingsgeschiedenis ouders: de eigen opvoeding heeft invloed op de kwaliteit van de
opvoeding en hechting.
Hechting kind en latere ontwikkeling: verschillende patronen van hechting reflexteren
verschillende verwachtingen van kinderen (internal working models) over de sociale wereld.
Dit voorspelt ook hoe goed kinderen later functioneren.
2
, Hoofdstuk 8 DeHart: toddler social and emotional development (278-285)
Ouder-toddler relaties
In elke levensfase van het kind moeten ouders hun eigen gedrag aanpassen aan de
benodigdheden van het kind. Tussen 1-2.5 is er een verhoogd level van woede wat ouders
ervaren naar hun kind toe, vooral wanneer ouders al veel stress ervaren. Tijdens de toddler
periode ervaren ouders twee grote taken:
3
Probleem 1.1
Hoofdstuk 6 DeHart: infant social and emotional development (203-214)
Ontwikkeling in de tweede 6 maanden
Door cognitieve ontwikkelen kunnen kinderen specifieke mensen als onafhankelijke
entiteiten zien die handelen en waarop gehandeld kan worden. Tussen 6-12 maanden richt
de baby zich meer op de specifieke verzorgers waardoor er een specifieke hechting ontstaat.
Er vinden dus grote emotionele veranderingen in deze periode plaats.
Emotionele ontwikkeling
Veranderingen:
Verschillende specifieke emoties ontstaan
Emotionele reacties worden onmiddellijk in plaats van opgebouwd over een
bepaalde tijd
De klassieke gezichtsuitdrukkingen van emoties vertonen zich regelmatig
Aan het eind van het eerste jaar kunnen kinderen zich eerdere ervaringen herinneren,
uitkomsten anticiperen en zichzelf bewust gedragen. Hun emotionele reacties zijn gericht op
de omgeving met betekenis.
Emotionele reacties op vreemden: tussen 7-10 maanden ontstaat stranger distress, wat
zich meestal 2-3 maanden aanhoudt en soms houdt het aan tot in het 2e jaar. Nieuwe
situaties kunnen zorgen voor angst of een andere emotie, afhankelijk van hoe veilig de baby
zich voelt in een bepaalde context. 4 maanden oude baby’s laten dit niet zien.
Emotieregulatie en coping: emotieregulatie vaardigheden ontwikkelen zich in de tweede 6
maanden en coping mechanismes worden subtiel, flexibel en bruikbaar. Ze kunnen
doelbewust een signaal geven aan de verzorger. Regulatie van emotie is vaak dyadic
regulation: emotieregulatie verzorgd door het kind en de ouder samen. Rond deze tijd zijn
de paden tussen de cerebrale cortex en het limbisch systeem ontwikkelt.
Formatie van hechting
Hechting: emotionele band tussen kind en verzorger. Bij een goede hechting voelt het kind
zich veilig wanneer de verzorger in de buurt is. Rond 12 maanden trekt het kind specifiek
alleen maar naar de verzorger toe.
Hallmarks van hechting: een teken dat hechting begint is separation distress: rond dezelfde
tijd als dat ze stranger distress ervaren huilen ze wanneer hun verzorger ze tijdelijk alleen
laat. Rond dezelfde tijd ontstaat greeting reactions: positieve reacties wanneer de verzorger
weer verschijnt. Een laatste teken van hechting is secure-base behavior: ontdekkingsgedrag
in bijzijn van de verzorger. Blijven controleren of de verzorger nog in de buurt is.
Basis van hechting: hechting is verschillend van bonding: reactie van de ouder naar het
pasgeboren kind. Hechting is meer een tweezijdige relatie van ouder en kind. Wanneer
kinderen binnen het eerste jaar geadopteerd worden is er net zo’n grote kans op goede
hechting als met de biologische ouders. Sommigen zeggen dat de band sterker is met de
moeder door voeding, anderen plaatsen meer aandacht op de relatie tussen moeder en kind
en weer anderen zeggen dat het een natuurlijke reactie is. Uit onderzoeken is gebleken dat
voeding hier weinig mee te maken heeft.
1
,Uitleggen individuele verschillen in vroege sociale en emotionele ontwikkeling
Waarom verschil tussen baby’s: zou kunnenkomen door de kwaliteit van de verzorging of
het temperament/genetica van het kind.
Hechting framework: wanneer er geen mogelijkheid is tot een interactie met een specifieke
verzorger zal er een gebrek in hechting zijn, zoals bij opgenomen kinderen. De kwaliteit van
de hechting zou samenhangen met de kwaliteit van de zorg. Bij een zekere hechting weet
het kind dat de ouder beschikbaar is wanneer het kind deze nodig heeft en vertrouwen
ontstaat. Wanneer zorg afwezig is of slecht van kwaliteit of wanneer de ouder het kind
afwijst ontstaat er vaak een onzekere of angstige hechting.
Patronen van hechting: wordt gemeten in de strange situation. Hechtingsstijlen:
Zekere hechting: de meeste kinderen ontwikkelen dit (60-70%). Hierbij is er een
goede balans tussenspelen en ontdekken en aan de andere kans de wens om dichtbij
de moeder te zijn. Er wordt duidelijk onderscheid gemaakt tussen de moeder en de
vreemdeling.
Angstige hechting: kunnen de moeder niet gebruiken als zekere basis voor
ontdekking. Een soort hiervan is anxious-resistant: trekken heel snel naar de moeder
toe en reageren vaak erg voorzichtig op de vreemdeling. Ze zijn vaak erg verdrietig
wanneer de moeder weggaat en kunnen niet goed getroost worden als ze terug
komt. Neiging tot nabijheid en weerstand voor contact worden allebei laten zien.
Andere soort is anxious-avoidant: kunnen zich goed scheiden van de moeder en zijn
niet voorzichtig wanneer de vreemdeling binnenkomt. Ze huilen meestal niet als de
moeder weggaat en vermijden de moeder wanneer ze terugkomt.
Disorganized-disoriented: vaak laten de kinderen angst en verwarring zien en het
gedrag kan tegenstrijdigheden bevatten, zoals aandacht zoeken van de verzorger
maar hem/haar tegelijkertijd niet aankijken.
Kwaliteit van verzorging en zekerheid van hechting: sensitieve verzorging is gelinkt aan een
zekere hechting, dit is meer voorspellend voor hechting dan gedrag vroeg in het leven van
het kind. Niet sensitieve verzorging heeft te maken met verschillende types angstige
hechting. Bij anxious-avoidant is de verzorger vaak onverschillig en emotioneel niet
bereikbaar of wijst de baby af wanneer hij/zij nabijheid zoekt. Bij anxious-resistant is de
verzorger vaak inconsistent. Hierbij is ook armoede en fysieke verwaarlozing betrokken. Bij
disorganized hechting is de opvoeding beangstigend of verwarrend.
Context verzorging: drie factoren: hoeveelheid stress in het leven van de verzorgen, sociale
support en ontwikkelingsgeschiedenis ouder.
Levensstress en sociale support: makkelijker om om te gaan met moeilijkheden wanneer
iemand je steunt. Ook ervaar je minder financiële druk en is de kwaliteit van opvoeding
beter.
Ontwikkelingsgeschiedenis ouders: de eigen opvoeding heeft invloed op de kwaliteit van de
opvoeding en hechting.
Hechting kind en latere ontwikkeling: verschillende patronen van hechting reflexteren
verschillende verwachtingen van kinderen (internal working models) over de sociale wereld.
Dit voorspelt ook hoe goed kinderen later functioneren.
2
, Hoofdstuk 8 DeHart: toddler social and emotional development (278-285)
Ouder-toddler relaties
In elke levensfase van het kind moeten ouders hun eigen gedrag aanpassen aan de
benodigdheden van het kind. Tussen 1-2.5 is er een verhoogd level van woede wat ouders
ervaren naar hun kind toe, vooral wanneer ouders al veel stress ervaren. Tijdens de toddler
periode ervaren ouders twee grote taken:
3
