Samenvatting Anatomie en fysiologie respiratieapparaat (ademhalingsstelsel)

Anatomie en fysiologie respiratiestelsel

Opbouw:
Het ademhalingsstelsel bestaat uit:

 De voorste luchtwegen
 De long
 Ademhalingsspieren

De voorste luchtwegen zijn de onderdelen van het ademhalingsstelsel
vanaf de neus tot aan de borstholte. De onderdelen die binnen de
borstholte liggen zijn de diepe luchtwegen. Omdat adembewegingen te
kunnen maken zijn de ademhalingsspieren nodig. Voor de verbranding
(energie halen uit verbranding suikers, vetten) heeft het lichaam zuurstof
nodig. Het ademhalingsstelsel voert zuurstof aan uit de buitenlucht en
voert koolstofdioxide af uit het lichaam. De koolstofdioxide wordt door het
lichaam gezien als een afvalstof.

Opbouw voorste luchtwegen:
Er stroomt lucht van buiten de neus in. Deze
lucht gaat via de voorste luchtwegen naar de
longen. De voorste luchtwegen zorgen voor
aanvoer van lucht naar de longen. Van voor
naar achteren kun je de voorste luchtwegen
opdelen in:

 De neusholte

 De keelhole

 Het strottenhoofd~

 De luchtpijp

Neusholtes:
Via de neusgaten komt lucht in de neusholtes terecht. De neusholtes
bevinden zich direct achter de neusgaten. De neusholtes zijn bij de
honden en katten geen lege ruimtes, maar ruimtes die worden opgevuld
door een soort doolhof van kraakbeenstructuren, het kraakbeenlabyrint
(conchae). Dit kraakbeen is bedekt met slijmvlies. Door het labyrint wordt
het oppervlakte van het slijmvlies heel groot. Hierdoor maakt de lucht die
door de neus stroomt veel langer contact met het slijmvlies. Het slijmvlies
kan goed zijn werk doen en de meeste indringers tegenhouden.

, Neusgangen:
Beide neusholtes worden opgedeeld in drie gangen. Dat zijn de volgende
gangen:
 De bovenste neusgang (dorsaal)  voert lucht naar het
reukzintuig/reukzenuw.
 De middelste neusgang  staat in verbinding met de
voorhoofdsholtes van de schedelbotten; deze holtes of sinussen
zorgen ervoor dat de schedel wat lichter wordt.
 De onderste neusgang (ventraal)  voert lucht naar de keel, zorgt
ervoor dat de lucht die naar de luchtpijp en de
longen gaat verwarmd wordt. Het slijmvlies zorgt
dat de lucht in de gangen vochtig gemaakt
worden.


Keelholte:
De keelholte of pharynx zorgt ervoor dat voedsel en
vocht naar de slokdarm gaat en dat lucht naar de
luchtpijp gaat. De keelholte wordt opgedeeld in twee
delen. Deze delen kruisen elkaar. Het eerste deel van
de keelholte begint na de neusholte en grenst aan het strottenhoofd of
larynx. Dit deel van de keelholte voert lucht naar de diepe luchtwegen. De
keelholte staat ook in verbinding met de oren, de buis van Eustachius.

Strottenhoofd:
Het strottenhoofd of larynx bestaat uit kraakbeenringen, bindweefsel en
spierweefsel. Het eerste stukje kraakbeen in het strottenhoofd vormt het
strottenklepje of epiglottis. Het strottenklepje is van groot belang bij het
slikken. Normaal staat dit klepje open, zodat lucht via het strottenhoofd
naar de luchtpijp kan. Bij het slikken sluit het strottenklepje de luchtpijp af,
zodat het dier zich niet verslikt.

Stembanden:
In het voorste deel van het strottenhoofd bevinden zich de
stembanden. Dit zijn plooien van slijmvlies. Ze zijn
verbonden met spiertjes die de plooien op spanning kunnen
brengen. Hierdoor blijven de stembanden open. Door
verschillen in spanning kan een dier geluid maken. Wanneer
de stembanden gesloten zijn, sluiten zij de opening naar de
luchtpijp af. Hierdoor kan er niets meer de longen in.

Luchtpijp:
Nadat de lucht het strottenhoofd is gepasseerd, komt lucht
in de luchtpijp of trachea. Aan de binnenkant is de luchtpijp bedekt met
slijmvlies. Daaromheen liggen kraakbeenringen, met aan de buitenkant
een laagje bindweefsel. Door die opbouw uit kraakbeen zijn de
kraakbeenringen heel stevig en stug. Hierdoor blijft de luchtpijp open
staan en kan er altijd lucht doorheen stromen.