Guyton & Hall, Textbook of Medical Physiology. 14 th
ed
Chapter 8
Glad spierweefsel kan ingedeeld worden aan de hand van de volgende gebieden: (1.) Fysieke
dimensies,(2.) Bundels of sheets, (3.) Response op stimuli, (4.) Kenmerken van innervatie en
functie
Multi unit glad spierweefsel bestaat uit aparte glad spierweefsel vezels. Elke vezel werkt
onafhankelijk en heeft een enkel zenuweinde. Ook zijn ze bedekt met een laag membraan-
achtige structuur. Komen vooral voor in luchtpijp, iris en vaten.
Unitary glad spierweefsel zijn vezels die samenwerken. Ze bestaan uit duizenden vezels die
samenwerken en trekken. In de celmembramen zitten veel gap junctions. Hierdoor kunnen
ionen overal actiepotentiaal veroorzaken en samen samentrekken.
Glad spierweefsel heeft ook actine en myosine alleen heeft het niet het troponine complex.
Verder werkt het erg overeenkomend als bij skeletspieren. Calcium-ionen, ATP…. Echter zijn er
ook verschillen.
Zo heeft GS niet dezelfde gestreepte actine/myosine als SS. Het blijkt namelijk dat veel actine
aan de dense bodies zit. Deze dense bodies hebben dezelfde functie als de Z-lijnen normaal
hebben. Ze kunnen ook tot wel 80% van hun lengte contracteren.
Ook is het aanspannen en ontspannen van GS veel langzamer dan bij SS
Het binden van de actine en myosine gaat bij GS namelijk veel trager. Echter schijnt wel dat de
tijd dat ze aan elkaar zitten groter is. Men vermoedt dat dit komt door minder ATPase activiteit is
GS. Verder is er veel minder energie nodig bij GS door het trage binden en losmaken plus dat
er maar 1 ATP molecuul nodig is. De contractie duurt in totaal zo’n 3 seconden. Echter is dit
een gemiddelde want het verschilt heel erg per type GS. Ondanks dat GS minder myosine heeft
is de maximale contractie veel groter dan die van SS. Ten slotte kan GS snel terugkeren naar
zijn oorspronkelijke kracht.
GS bevat ipv troponin het eiwit calmodulin, dat zorgt voor een andere manier van contractie.
Het doet het namelijk via myosine cross-bridges. Dit gaat in een aantal stappen: (1.) Instroom
van calcium, (2.) Binding calcium met calmodulin, (3.) Calmodulin-complex gaat samen met
myosine light chain kinase en activeert het en (4.) Van elke light chain wordt een myosine hoofd
gefosforyleerd. Wanneer dit gebeurd kan het myosinehoofd binden met actine.
Het SR voor calcium is bij GS slecht ontwikkeld. Daarom komt het meeste calcium de cel in
vanuit de extracellulaire vloeistof. De periode waarin calcium de cel in gaat voor contractie
noemen we de latent period. Echter wanneer er te weinig calcium in de extracellulaire vloeistof
zit stopt de contractie van GS. Na contractie wordt calcium weer door de Calciumpompen de
extracellulaire vloeistof ingepomt of het SR als deze aanwezig is. Complete rust is er wanneer
de calciumpompen gesloten zijn en het calcium de cel uit is. GS kan via meer manieren
gestimuleerd worden dan SS omdat GS veel meer soorten receptoren heeft die contractie
kunnen veroorzaken
Neuromusculair
De neuromusculaire junctions komen niet voor in GS. Ipdv zijn de autonomic nerve fibers erg
vertakt. Meestal hebben ze geen direct contact met GSvezels maar vormen diffuse junctions die
, hun transmitter substantie afgeeft. Bij vele lagen wordt alleen de buitenste laag geactiveerd.
Gaat dan van buiten naar binnen. De axonen in GS hebben ook niet de typische vertakking van
SS. Ipdv hebben ze varicosities; hierbij zijn de schwanncellen onderbroken zodat daar de
transmitter substantie door kan. De meest belangrijke substanties zijn acetylcholine en
norepinephrine. Ze worden allebei in een geproduceerd in andere spiervezels en zijn vaak ook
niet tegelijk aanwezig. Het verschil in activatie komt door de soorten receptoreiwitten.
Normaal gesproken is het rustpotentiaal is GS ongeveer -50 tot -60millivolts, 30mv negatiever
dan in SS. Actiepotentialen vinden plaats via spike potentialen, hoge pieken, of via
actiepotentialen met plateaus, de plateaus zorgen voor vertraging. GS heeft meer
calciumkanalen maar minder natriumkanalen dan SS. Hierdoor speelt natrium weinig mee en
calcium juist wel. Bepaald GS is in staat zichzelf samen te trekken.
Chapter 33
Rode bloedcellen
Rode bloedcellen (erythrocytes) hebben als hoofdfunctie het transport van hemoglobine. In
sommige dieren zit het zonder RBC in de omloop. Wanneer dit bij mensen is lekt 3% weg.
Daarom moet het aan RBC zitten. RBC bevatten ook veel carbonic anhydrase, een enzym dat
helpt bij de vorming van waterstofcarbonaat. Hierdoor kan de grote afgifte van zuurstof in de
longen plaatsvinden. Verder is het een zuur-base buffer.
RBC zijn dunne platte schijfjes die kunnen veranderen van vorm tijdens transport door
cappilaries. Het aantal RBC is +/- 5,000,000 per kubieke milimeter.
De grens van verzadiging van hemoglobine is 34gr/100ml cel. De grens komt door de maximum
productie. Elke gram hemoglobine kan binden met 1,34ml zuurstof.
Tijdens de embryonale fase worden RBC gevormd in de yolk sac, daarna nemen de lever en de
spleen/lymfeknopen het over. Na de geboorte worden ze in het beenmerg gevormd. Tot 5 jaar
produceren alle botten RBC, na 20 jaar vallen de lange botten af. Des te ouder, des te minder
RBC er gevormd wordt.
RBC beginnen in de hematopoëtische stamcel, waaruit alle bloedcellen ontstaan. Wanneer de
cellen delen blijft een deel in het beenmerg, de rest specialiseert zich tot andere cellen. De
eerste stap hiervan zijn de committed stem cells. De groei en reproductie hiervan wordt
geregeld door groei inducers. Deze zullen een specifieke klasse cellen produceren. Er zijn hier
4 van waarvan interleukin-3 er een is, deze stimuleert als enige alle cellen. De differentiatie
wordt weer geregeld door differentiation inducers.
De eerste cel van RBC is proerythroblast. Deze worden in grote mate gevormd uit CFU-E
stamcellen. De cel deelt tot vele RBC’s. Deze heten basophil erythroblasten. Hemoglobine komt
als eerste voor in polychroma tophil erythroblasts. Hierna worden het reticulocyte die via
diapedesis het beenmerg uitgaan. Hierna is het een volwassen erythrocyte. \
De totale hoeveelheid RBC’s wordt nauw geregeld zodat er genoeg zuurstoftransport is en dat
ze niet de bloedstroming beïnvloeden.
Factoren die zuurstoftransport verminderen beïnvloeden ook RBC productie. Bij bloedarmoede
dus veel productie van RBC’s. Bij beschadiging van beenmerg treedt er hyperplasia op.
Hartfalen en longziektes beïnvloeden ook RBC productie.
Erythropoietin stimuleert RBC aanmaak. 90% van dit hormoon wordt gemaakt in de nieren, de
rest in lever. Wanneer erythropoietin bij lage zuurstof RBC-aanmaak stimuleert kan dit dagen
ed
Chapter 8
Glad spierweefsel kan ingedeeld worden aan de hand van de volgende gebieden: (1.) Fysieke
dimensies,(2.) Bundels of sheets, (3.) Response op stimuli, (4.) Kenmerken van innervatie en
functie
Multi unit glad spierweefsel bestaat uit aparte glad spierweefsel vezels. Elke vezel werkt
onafhankelijk en heeft een enkel zenuweinde. Ook zijn ze bedekt met een laag membraan-
achtige structuur. Komen vooral voor in luchtpijp, iris en vaten.
Unitary glad spierweefsel zijn vezels die samenwerken. Ze bestaan uit duizenden vezels die
samenwerken en trekken. In de celmembramen zitten veel gap junctions. Hierdoor kunnen
ionen overal actiepotentiaal veroorzaken en samen samentrekken.
Glad spierweefsel heeft ook actine en myosine alleen heeft het niet het troponine complex.
Verder werkt het erg overeenkomend als bij skeletspieren. Calcium-ionen, ATP…. Echter zijn er
ook verschillen.
Zo heeft GS niet dezelfde gestreepte actine/myosine als SS. Het blijkt namelijk dat veel actine
aan de dense bodies zit. Deze dense bodies hebben dezelfde functie als de Z-lijnen normaal
hebben. Ze kunnen ook tot wel 80% van hun lengte contracteren.
Ook is het aanspannen en ontspannen van GS veel langzamer dan bij SS
Het binden van de actine en myosine gaat bij GS namelijk veel trager. Echter schijnt wel dat de
tijd dat ze aan elkaar zitten groter is. Men vermoedt dat dit komt door minder ATPase activiteit is
GS. Verder is er veel minder energie nodig bij GS door het trage binden en losmaken plus dat
er maar 1 ATP molecuul nodig is. De contractie duurt in totaal zo’n 3 seconden. Echter is dit
een gemiddelde want het verschilt heel erg per type GS. Ondanks dat GS minder myosine heeft
is de maximale contractie veel groter dan die van SS. Ten slotte kan GS snel terugkeren naar
zijn oorspronkelijke kracht.
GS bevat ipv troponin het eiwit calmodulin, dat zorgt voor een andere manier van contractie.
Het doet het namelijk via myosine cross-bridges. Dit gaat in een aantal stappen: (1.) Instroom
van calcium, (2.) Binding calcium met calmodulin, (3.) Calmodulin-complex gaat samen met
myosine light chain kinase en activeert het en (4.) Van elke light chain wordt een myosine hoofd
gefosforyleerd. Wanneer dit gebeurd kan het myosinehoofd binden met actine.
Het SR voor calcium is bij GS slecht ontwikkeld. Daarom komt het meeste calcium de cel in
vanuit de extracellulaire vloeistof. De periode waarin calcium de cel in gaat voor contractie
noemen we de latent period. Echter wanneer er te weinig calcium in de extracellulaire vloeistof
zit stopt de contractie van GS. Na contractie wordt calcium weer door de Calciumpompen de
extracellulaire vloeistof ingepomt of het SR als deze aanwezig is. Complete rust is er wanneer
de calciumpompen gesloten zijn en het calcium de cel uit is. GS kan via meer manieren
gestimuleerd worden dan SS omdat GS veel meer soorten receptoren heeft die contractie
kunnen veroorzaken
Neuromusculair
De neuromusculaire junctions komen niet voor in GS. Ipdv zijn de autonomic nerve fibers erg
vertakt. Meestal hebben ze geen direct contact met GSvezels maar vormen diffuse junctions die
, hun transmitter substantie afgeeft. Bij vele lagen wordt alleen de buitenste laag geactiveerd.
Gaat dan van buiten naar binnen. De axonen in GS hebben ook niet de typische vertakking van
SS. Ipdv hebben ze varicosities; hierbij zijn de schwanncellen onderbroken zodat daar de
transmitter substantie door kan. De meest belangrijke substanties zijn acetylcholine en
norepinephrine. Ze worden allebei in een geproduceerd in andere spiervezels en zijn vaak ook
niet tegelijk aanwezig. Het verschil in activatie komt door de soorten receptoreiwitten.
Normaal gesproken is het rustpotentiaal is GS ongeveer -50 tot -60millivolts, 30mv negatiever
dan in SS. Actiepotentialen vinden plaats via spike potentialen, hoge pieken, of via
actiepotentialen met plateaus, de plateaus zorgen voor vertraging. GS heeft meer
calciumkanalen maar minder natriumkanalen dan SS. Hierdoor speelt natrium weinig mee en
calcium juist wel. Bepaald GS is in staat zichzelf samen te trekken.
Chapter 33
Rode bloedcellen
Rode bloedcellen (erythrocytes) hebben als hoofdfunctie het transport van hemoglobine. In
sommige dieren zit het zonder RBC in de omloop. Wanneer dit bij mensen is lekt 3% weg.
Daarom moet het aan RBC zitten. RBC bevatten ook veel carbonic anhydrase, een enzym dat
helpt bij de vorming van waterstofcarbonaat. Hierdoor kan de grote afgifte van zuurstof in de
longen plaatsvinden. Verder is het een zuur-base buffer.
RBC zijn dunne platte schijfjes die kunnen veranderen van vorm tijdens transport door
cappilaries. Het aantal RBC is +/- 5,000,000 per kubieke milimeter.
De grens van verzadiging van hemoglobine is 34gr/100ml cel. De grens komt door de maximum
productie. Elke gram hemoglobine kan binden met 1,34ml zuurstof.
Tijdens de embryonale fase worden RBC gevormd in de yolk sac, daarna nemen de lever en de
spleen/lymfeknopen het over. Na de geboorte worden ze in het beenmerg gevormd. Tot 5 jaar
produceren alle botten RBC, na 20 jaar vallen de lange botten af. Des te ouder, des te minder
RBC er gevormd wordt.
RBC beginnen in de hematopoëtische stamcel, waaruit alle bloedcellen ontstaan. Wanneer de
cellen delen blijft een deel in het beenmerg, de rest specialiseert zich tot andere cellen. De
eerste stap hiervan zijn de committed stem cells. De groei en reproductie hiervan wordt
geregeld door groei inducers. Deze zullen een specifieke klasse cellen produceren. Er zijn hier
4 van waarvan interleukin-3 er een is, deze stimuleert als enige alle cellen. De differentiatie
wordt weer geregeld door differentiation inducers.
De eerste cel van RBC is proerythroblast. Deze worden in grote mate gevormd uit CFU-E
stamcellen. De cel deelt tot vele RBC’s. Deze heten basophil erythroblasten. Hemoglobine komt
als eerste voor in polychroma tophil erythroblasts. Hierna worden het reticulocyte die via
diapedesis het beenmerg uitgaan. Hierna is het een volwassen erythrocyte. \
De totale hoeveelheid RBC’s wordt nauw geregeld zodat er genoeg zuurstoftransport is en dat
ze niet de bloedstroming beïnvloeden.
Factoren die zuurstoftransport verminderen beïnvloeden ook RBC productie. Bij bloedarmoede
dus veel productie van RBC’s. Bij beschadiging van beenmerg treedt er hyperplasia op.
Hartfalen en longziektes beïnvloeden ook RBC productie.
Erythropoietin stimuleert RBC aanmaak. 90% van dit hormoon wordt gemaakt in de nieren, de
rest in lever. Wanneer erythropoietin bij lage zuurstof RBC-aanmaak stimuleert kan dit dagen
