Geschiedenis samenvatting:
China
Hoofdstuk 1: De keizer aan het hoofd, de boer aan de basis
(China in de achttiende eeuw)
Deelvraag -> Hoe zag de achttiende-eeuwse Chinese samenleving eruit en hoe functioneerde
de economie?
1.1 ‘Zoon van Hemel’
Voor Chinezen was China het middelpunt van de wereld, ze noemden het ook wel het ‘Rijk van het
Midden’. China werd omringd door kleine staatjes en vorstendommen.
In China was een strikte hiërarchie. Zowel binnen families als in de gehele samenleving speelde deze
een grote rol. Deze denkbeelden over de maatschappelijke orde vormden de kern van het
confucianisme. Volgens dit wereldbeeld was de keizer de ‘Zoon van Hemel’, boven de mensen, maar
ondergeschikt aan Hemel.
De Chinese traditie hechtte groot belang aan rituelen. De keizer moest offerrituelen met veel eerbied
uitvoeren. Als hij dit niet deed, kon hij woede van Hemel oproepen, waardoor o.a. natuurrampen
ontstonden.
1.2 Mandarijnen
In de achttiende eeuw had het keizerrijk achttien provincies, die waren opgedeeld in prefecturen en
vervolgens in districten. De ambtenaren die stukjes bestuurden heetten mandarijnen. De laagste was
een magistraat, deze bestuurde een district. Iedereen kon in principe na veel studeren mandarijn
worden, maar dit was een lange, zware weg.
1.3 Boeren, ambachtslieden en handelaren
De Chinese economie was vrijwel zelfvoorzienend. Meer dan 80% werkte op het land. De grond werd
intensief bebouwd m.b.v. irrigatie, trekdieren en machines, maar ook gewoon door mensenhanden.
10% van de bevolking bezat 75% van het land. De rest was van middelgrote en arme boeren. Veel
boeren leefden op het bestaansminimum en overleefden natuurrampen niet.
In en rond sommige steden lagen werkplaatsen waar handwerkers een ambacht uitvoerden.
Sommige werkplaatsen hadden werk voor duizenden mensen.
Handelaren stonden onder de boeren en ambachtslieden omdat ze niet productief waren. Ze
verdienden vaak echter wel meer. Van de handelaren waren de zouthandelaren het rijkste. Er werd
vaak geïnvesteerd in grond, dit was veilig.
, Hoofdstuk 2: Een eeuw van vernederingen
(China’s confrontatie met de ‘duivels van over de zee’)
Deelvraag -> Waarom ging China in de negentiende eeuw niet tot modernisering over?
2.1 Handelsbeperkingen en mislukte gezantschappen tijdens de Mantsjoe heerschappij
De keizers die heersten in de achttiende eeuw waren Mantsjoes. De Mantsjoes maakten gebruik van
mandarijnen. De bevolking leefde verder volgens de oude tradities, maar er was één verschil:
mannen moesten hun voorhoofd kaalscheren en de rest in een vlecht op de rug dragen.
Via de zeeverbinding (ontdekt in eind vijftiende eeuw) werd eerst zijde en later ook thee verhandeld
naar Europa. Na de Industriële revolutie waren Europese fabrikanten op zoek naar afzetmarkten,
hier werd de zeeroute ook voor gebruikt. Ook missionarissen trokken China in. De Mantsjoes wilden
de Imperialistische westerlingen buiten de grenzen houden, ze wilden geen onrust. Bovendien
gedroegen de westerlingen geregeld als piraten, ze plunderden en smokkelden. Vanaf 1757 mocht er
alleen nog in Kanton (Guangzhou) gehandeld worden. Omdat er geen ruilhandel plaatsvond,
verdween veel zilver naar China. Hierdoor gingen de Britten illegaal ruilen met opium. De Chinese
overheid was woedend en sloot de grenzen. Vooral voor het Britse Imperium was dit erg. De Britten
stuurden in 1793, 1816 en 1834 gezanten met geschenken naar het Chinese hof, maar dit had geen
resultaat.
2.2 De Opiumoorlogen
Vanaf het begin van de negentiende eeuw werd de smokkel van Opium steeds belangrijker. De
overheid was woedend, vele Chinezen werden verslaafd en de schatkist liep meer invoerbelasting
mis. In 1839 werd een gevolmachtigde naar het zuiden gestuurd, die de Britse opium verbrandde. De
Britten zonden oorlogsschepen uit, hiermee was de Eerste Opiumoorlog een feit. Engeland won en
eiste meer handel. Er kwamen vijf verdragshavens met vrije handel en een permanente handelspost
in Hongkong.
De Eerste Opiumoorlog vormde het begin voor het modern Imperialisme. China’s autonomie werd
geschaad en deed geen moeite om de ‘Ongelijke Verdagen’ na te komen. Bij herziening van de
verdragen van Nanjing met nieuwe eisen, weigerde China en ontstond de Tweede Opiumoorlog
(1858-1860). China werd weer verslagen en moest de eisen toch accepteren. Er kwamen meer
verdragshavens en de Britten kregen vrij toegang in het binnenland.
2.3 De Verdragshavens
In de verdragshavens kwamen handelskantoren en banken, openen van fabrieken was nog verboden.
De Mantsjoes en Chinese bevolking voelden de nederlaag en maakten zich zorgen over de Chinese
economie. Ze waren het meest boos over de extraterritorialiteit, dat bij de verdragshavens de Britse
wetten golden. Halverwege de negentiende eeuw braken tal van opstanden uit. De regering had
moeite deze te onderdrukken.
2.4 Zelfversterking
China’s militaire zwakte was een belangrijke oorzaak van de nederlagen. Hierdoor begon China zich
langzaam naar westers voorbeeld ook te moderniseren. Het was erg langzaam, omdat de meeste
mandarijnen tegen waren. Een Beweging voor Zelfversterking ontstond onder de heersperiode van
weduwe Cixi, die zelf vrij conservatief was. Er kwamen vertaalscholen zodat buitenlandse
wetenschap en techniek bestudeerd kon worden. Er werden gezanten gestuurd naar het Westen om
China
Hoofdstuk 1: De keizer aan het hoofd, de boer aan de basis
(China in de achttiende eeuw)
Deelvraag -> Hoe zag de achttiende-eeuwse Chinese samenleving eruit en hoe functioneerde
de economie?
1.1 ‘Zoon van Hemel’
Voor Chinezen was China het middelpunt van de wereld, ze noemden het ook wel het ‘Rijk van het
Midden’. China werd omringd door kleine staatjes en vorstendommen.
In China was een strikte hiërarchie. Zowel binnen families als in de gehele samenleving speelde deze
een grote rol. Deze denkbeelden over de maatschappelijke orde vormden de kern van het
confucianisme. Volgens dit wereldbeeld was de keizer de ‘Zoon van Hemel’, boven de mensen, maar
ondergeschikt aan Hemel.
De Chinese traditie hechtte groot belang aan rituelen. De keizer moest offerrituelen met veel eerbied
uitvoeren. Als hij dit niet deed, kon hij woede van Hemel oproepen, waardoor o.a. natuurrampen
ontstonden.
1.2 Mandarijnen
In de achttiende eeuw had het keizerrijk achttien provincies, die waren opgedeeld in prefecturen en
vervolgens in districten. De ambtenaren die stukjes bestuurden heetten mandarijnen. De laagste was
een magistraat, deze bestuurde een district. Iedereen kon in principe na veel studeren mandarijn
worden, maar dit was een lange, zware weg.
1.3 Boeren, ambachtslieden en handelaren
De Chinese economie was vrijwel zelfvoorzienend. Meer dan 80% werkte op het land. De grond werd
intensief bebouwd m.b.v. irrigatie, trekdieren en machines, maar ook gewoon door mensenhanden.
10% van de bevolking bezat 75% van het land. De rest was van middelgrote en arme boeren. Veel
boeren leefden op het bestaansminimum en overleefden natuurrampen niet.
In en rond sommige steden lagen werkplaatsen waar handwerkers een ambacht uitvoerden.
Sommige werkplaatsen hadden werk voor duizenden mensen.
Handelaren stonden onder de boeren en ambachtslieden omdat ze niet productief waren. Ze
verdienden vaak echter wel meer. Van de handelaren waren de zouthandelaren het rijkste. Er werd
vaak geïnvesteerd in grond, dit was veilig.
, Hoofdstuk 2: Een eeuw van vernederingen
(China’s confrontatie met de ‘duivels van over de zee’)
Deelvraag -> Waarom ging China in de negentiende eeuw niet tot modernisering over?
2.1 Handelsbeperkingen en mislukte gezantschappen tijdens de Mantsjoe heerschappij
De keizers die heersten in de achttiende eeuw waren Mantsjoes. De Mantsjoes maakten gebruik van
mandarijnen. De bevolking leefde verder volgens de oude tradities, maar er was één verschil:
mannen moesten hun voorhoofd kaalscheren en de rest in een vlecht op de rug dragen.
Via de zeeverbinding (ontdekt in eind vijftiende eeuw) werd eerst zijde en later ook thee verhandeld
naar Europa. Na de Industriële revolutie waren Europese fabrikanten op zoek naar afzetmarkten,
hier werd de zeeroute ook voor gebruikt. Ook missionarissen trokken China in. De Mantsjoes wilden
de Imperialistische westerlingen buiten de grenzen houden, ze wilden geen onrust. Bovendien
gedroegen de westerlingen geregeld als piraten, ze plunderden en smokkelden. Vanaf 1757 mocht er
alleen nog in Kanton (Guangzhou) gehandeld worden. Omdat er geen ruilhandel plaatsvond,
verdween veel zilver naar China. Hierdoor gingen de Britten illegaal ruilen met opium. De Chinese
overheid was woedend en sloot de grenzen. Vooral voor het Britse Imperium was dit erg. De Britten
stuurden in 1793, 1816 en 1834 gezanten met geschenken naar het Chinese hof, maar dit had geen
resultaat.
2.2 De Opiumoorlogen
Vanaf het begin van de negentiende eeuw werd de smokkel van Opium steeds belangrijker. De
overheid was woedend, vele Chinezen werden verslaafd en de schatkist liep meer invoerbelasting
mis. In 1839 werd een gevolmachtigde naar het zuiden gestuurd, die de Britse opium verbrandde. De
Britten zonden oorlogsschepen uit, hiermee was de Eerste Opiumoorlog een feit. Engeland won en
eiste meer handel. Er kwamen vijf verdragshavens met vrije handel en een permanente handelspost
in Hongkong.
De Eerste Opiumoorlog vormde het begin voor het modern Imperialisme. China’s autonomie werd
geschaad en deed geen moeite om de ‘Ongelijke Verdagen’ na te komen. Bij herziening van de
verdragen van Nanjing met nieuwe eisen, weigerde China en ontstond de Tweede Opiumoorlog
(1858-1860). China werd weer verslagen en moest de eisen toch accepteren. Er kwamen meer
verdragshavens en de Britten kregen vrij toegang in het binnenland.
2.3 De Verdragshavens
In de verdragshavens kwamen handelskantoren en banken, openen van fabrieken was nog verboden.
De Mantsjoes en Chinese bevolking voelden de nederlaag en maakten zich zorgen over de Chinese
economie. Ze waren het meest boos over de extraterritorialiteit, dat bij de verdragshavens de Britse
wetten golden. Halverwege de negentiende eeuw braken tal van opstanden uit. De regering had
moeite deze te onderdrukken.
2.4 Zelfversterking
China’s militaire zwakte was een belangrijke oorzaak van de nederlagen. Hierdoor begon China zich
langzaam naar westers voorbeeld ook te moderniseren. Het was erg langzaam, omdat de meeste
mandarijnen tegen waren. Een Beweging voor Zelfversterking ontstond onder de heersperiode van
weduwe Cixi, die zelf vrij conservatief was. Er kwamen vertaalscholen zodat buitenlandse
wetenschap en techniek bestudeerd kon worden. Er werden gezanten gestuurd naar het Westen om
