Tentamenstof spraak
Spieren spannen en ontspannen zich om bewegingen tot stand te brengen.
Dwarsgestreepte spieren = het cytoplasma in de cellen vertoond fijne streping en hebben
compacte bundels fibrillen en worden gescheiden door scheden van steunweefsel.
Isotonisch: de spier wordt korter en dikker zonder spierspanning (tonus) te
veranderen. (Komt het meest voor)
Isometrisch: de spier gaat tegen de weerstand waardoor de spanning in de
spierweefsels groter wordt, zonder de spierlengte te veranderen.
Spieractiviteit is afhankelijk van: zuurstofvoorziening (in opnamecapaciteit), snelheid
waarmee zuurstofrijke bloed weefsels bereikt, aantal impulsen dat een zenuw in een
bepaalde tijd aan spier overbrengt, reactiesnelheid waarmee biochemische energie ontstaat,
spiermassa en hoeveelheid ATP er nodig is voor de celstofwisseling.
Aangezichtsspieren voor faciale expressie:
1. M. Orbicularis oris: kringspier rond de lippen en de mond. Spiertonus in rust is
voldoende om de lippen gesloten te houden in bilabiaal contact. Bij beweging van de
lippen is de spierkracht in de onderlip niet gelijk aan de bovenlip.
2. M. Buccinator: Wangspier die de hele laterale mondwand bedekt, ook belangrijk als
de voedspersspier. De wangspier en de spieren rond de lippen zijn onderling
verbonden, antagonistische spierwerking.
3. M. Mentalis: kinspier die door middel van vezels met de lip verbonden is. Bij normaal
slikgedrag is er weinig beweging te zien, bij afwijkend slikgedrag is er beweging
zichtbaar om aan te duiden dat er iets verkeerd gaat.
Kauwspieren
1. M. Masseter: Kauwspier, om te mandibula te heffen.
2. M. Pterygoideus externus: geleidespier kaakgewricht.
3. M. Pterygoideus internus: heffen en draaien van de mandibula. (Onderkaak)
4. M. Temporalis: Waaiervorm aan zijkant van de schedel, sterkste spier voor heffen
mandibula.
Lippen: Labia. Tong: Lingua. Kaken: Maxilla/ Mandibula. Gebit: Dentura. Gehemelte:
Palatum/ Velum. Neus: Nasus. Neusholte: Nasopharynx.
Bij een baby ligt de epiglottus (strottenklep) dicht bij het velum, ook hoge tongligging. Bij
volwassenen is de epiglottus met de tong gedaald, die eten meer vast voedsel waardoor er
meer ruimte nodig is.
De tongspieren worden onderverdeeld in intrinsieke en extrinsieke tongspieren. De
intrinsieke tongspieren vervormen de tong. De extrinsieke tongspieren verplaatsen de tong
ter opzicht van structuren in de mond- en keelholte (eindigen op glottus)
1. M. Verticalis: zorgt voor het vlak en breed maken van de tongpunt.
2. M. Transversus: versmallen en verlengen van de tong
3. M. Longitudinalis inferior: verkorten/ verbreden van de tong, naar beneden
bewegen tongpunt en bol maken van tongblad
4. M. Longitudinalis Superior: verbreden/ verkorten van de tong, heffen tongpunt en
tongranden en het komvormig maken van tongblad
, 5. M. palatoglossus: opheffen achterste tonggedeelte
6. M. Styloglottus: optrekken en naar achter trekken van tong, opheffen zijkant tong.
7. M. Hyoglottus: neerdrukken en optrekken tong, neerdrukken tongranden
8. M. genioglossus: naar voren en terugbrengen tong, naar beneden trekken van de
tong.
Bij het verslikken ligt het eten op de epiglottus, hij sluit dan niet en voedsel gaat naar longen.
Basiskennis over het gebit.
De tand bestaat uit vier basiscomponenten:
Glazuur (enamelum) aan de buitenkant.
Dentine dat geel is en uit dicht kalkachtig weefsel bestaat.
Pulpa die de tandholte vult waarin zenuw en bloedvaten zitten.
Cementum, een laag gemodificeerd bot dat de tandwortel bedekt. Tanden en kiezen
bestaan uit vier vlakken: oraal, twee approximale vlakken en een buccaal/ labiaal
vlak. Kiezen hebben een extra occlusieoppervlak.
1 voortand = centrale incisief. 2 voortand = laterale incisief. 3 voortand = cuspidaat. Er zitten
geen premolaren in het melkgebit.
Posities van de tanden in relatie tot de tandkas.
Spieren spannen en ontspannen zich om bewegingen tot stand te brengen.
Dwarsgestreepte spieren = het cytoplasma in de cellen vertoond fijne streping en hebben
compacte bundels fibrillen en worden gescheiden door scheden van steunweefsel.
Isotonisch: de spier wordt korter en dikker zonder spierspanning (tonus) te
veranderen. (Komt het meest voor)
Isometrisch: de spier gaat tegen de weerstand waardoor de spanning in de
spierweefsels groter wordt, zonder de spierlengte te veranderen.
Spieractiviteit is afhankelijk van: zuurstofvoorziening (in opnamecapaciteit), snelheid
waarmee zuurstofrijke bloed weefsels bereikt, aantal impulsen dat een zenuw in een
bepaalde tijd aan spier overbrengt, reactiesnelheid waarmee biochemische energie ontstaat,
spiermassa en hoeveelheid ATP er nodig is voor de celstofwisseling.
Aangezichtsspieren voor faciale expressie:
1. M. Orbicularis oris: kringspier rond de lippen en de mond. Spiertonus in rust is
voldoende om de lippen gesloten te houden in bilabiaal contact. Bij beweging van de
lippen is de spierkracht in de onderlip niet gelijk aan de bovenlip.
2. M. Buccinator: Wangspier die de hele laterale mondwand bedekt, ook belangrijk als
de voedspersspier. De wangspier en de spieren rond de lippen zijn onderling
verbonden, antagonistische spierwerking.
3. M. Mentalis: kinspier die door middel van vezels met de lip verbonden is. Bij normaal
slikgedrag is er weinig beweging te zien, bij afwijkend slikgedrag is er beweging
zichtbaar om aan te duiden dat er iets verkeerd gaat.
Kauwspieren
1. M. Masseter: Kauwspier, om te mandibula te heffen.
2. M. Pterygoideus externus: geleidespier kaakgewricht.
3. M. Pterygoideus internus: heffen en draaien van de mandibula. (Onderkaak)
4. M. Temporalis: Waaiervorm aan zijkant van de schedel, sterkste spier voor heffen
mandibula.
Lippen: Labia. Tong: Lingua. Kaken: Maxilla/ Mandibula. Gebit: Dentura. Gehemelte:
Palatum/ Velum. Neus: Nasus. Neusholte: Nasopharynx.
Bij een baby ligt de epiglottus (strottenklep) dicht bij het velum, ook hoge tongligging. Bij
volwassenen is de epiglottus met de tong gedaald, die eten meer vast voedsel waardoor er
meer ruimte nodig is.
De tongspieren worden onderverdeeld in intrinsieke en extrinsieke tongspieren. De
intrinsieke tongspieren vervormen de tong. De extrinsieke tongspieren verplaatsen de tong
ter opzicht van structuren in de mond- en keelholte (eindigen op glottus)
1. M. Verticalis: zorgt voor het vlak en breed maken van de tongpunt.
2. M. Transversus: versmallen en verlengen van de tong
3. M. Longitudinalis inferior: verkorten/ verbreden van de tong, naar beneden
bewegen tongpunt en bol maken van tongblad
4. M. Longitudinalis Superior: verbreden/ verkorten van de tong, heffen tongpunt en
tongranden en het komvormig maken van tongblad
, 5. M. palatoglossus: opheffen achterste tonggedeelte
6. M. Styloglottus: optrekken en naar achter trekken van tong, opheffen zijkant tong.
7. M. Hyoglottus: neerdrukken en optrekken tong, neerdrukken tongranden
8. M. genioglossus: naar voren en terugbrengen tong, naar beneden trekken van de
tong.
Bij het verslikken ligt het eten op de epiglottus, hij sluit dan niet en voedsel gaat naar longen.
Basiskennis over het gebit.
De tand bestaat uit vier basiscomponenten:
Glazuur (enamelum) aan de buitenkant.
Dentine dat geel is en uit dicht kalkachtig weefsel bestaat.
Pulpa die de tandholte vult waarin zenuw en bloedvaten zitten.
Cementum, een laag gemodificeerd bot dat de tandwortel bedekt. Tanden en kiezen
bestaan uit vier vlakken: oraal, twee approximale vlakken en een buccaal/ labiaal
vlak. Kiezen hebben een extra occlusieoppervlak.
1 voortand = centrale incisief. 2 voortand = laterale incisief. 3 voortand = cuspidaat. Er zitten
geen premolaren in het melkgebit.
Posities van de tanden in relatie tot de tandkas.
