Hfd 1 -introductie
Het boek speelt zich af in de jaren tachtig, Amsterdam,
30 november 1988 tot 2 juni 1989
Isabelle verdween op klaarlichte dag in Auvergne, Frankrijk. Isabelle logeerde sinds begin
juni bij haar ouders op het landgoed Le Pompon, om zo weer energie te krijgen na de
opnames van haar laatste film. Ze maakte vaak lange wandelingen in de bergen, dat was
een van haar dagelijkse gewoontes geworden.
Een journaliste vroeg aan Isabelle haar moeder of ze niet bang was voor het monster, het
beest van Gévaudan dat tussen 1764 en 1767 honderden personen scheen te hebben
aangevallen die gruwelijk verminkt terugkwamen uit het bos.
mensen die werden ondervraagd:
Gaspard Peyrol, een boer. Hij scheen Isabelle voor het laatst gezien te hebben. Ze droeg
volgens hem een gebloemde zomerjurk, rode schoentjes met hoge hakken en een riempje
om haar hiel. HIj had niet veel aandacht besteed aan het kijken naar haar, omdat hij
ondertussen kazen aan het keren was.
Jeanne Bitor, ze woonde een kilometer bergopwaarts voorbij de boer. Ze is “zeldzaam
lelijk”. Ze is lang, dun en knokig. Ze loopt met een gebogen rug, met een lange, scherpe
neus en een puntige kin. Ook heeft ze een bril met dikke glazen. Ze woont in een
eeuwenoude boerderij met een beschimmeld balkon. Ze wist nergens van zei ze, omdat ze
wel wat beters te doen heeft dan de hele dag uit het raam te staren. Ze had het druk met
werken tot middernacht in een dorpscafé en overdag doet ze aan schilderijen maken.
De media compenseerden het gebrek aan gegevens die nieuw licht op de zaak wierpen op
hun eigen manier:
- ze was depressief
- er werden haar geen interessante rollen meer aangeboden
- schaamvolle affaires met invloedrijke mannen hadden haar uitgeput
- haar stiefvader had haar als kind verkracht
- haar minnaar had haar verlaten voor een ordinaire toneelspeelster
- diep in haar hart verlangde zij naar een kind, maar haar carrière liet dit niet toe
De politie was klaar om op te geven, er is te weinig informatie en er verdwijnen per jaar
duizenden mensen in Frankrijk. Er was 1 iemand die opgeven niet kende: Bernard Buffon,
een onderwijzer op de dorpsschool. Hij had heel hard meegewerkt aan de speuractie.
Hfd 2 - Jeanne
Jeanne haar huisje kijkt uit op een rots waar vroeger ooit 3 spitse torens hadden gestaan:
- Le rat blanc
- Le rat gris
- Le rat noir
Jeanne vond dat dit haar en haar broers omschreef. Haar vader was ooit boer. Haar moeder
, leed aan tuberculose sinds dat Jeanne 4 was. Haar moeder is overleden doordat ze stikte in
haar bloed en slijm, toen Jeanne 4 was.
- Le rat blanc representeerde voor Jeanne haar oudste broer, de witte kleur was de
kleur van reinheid en zuiverheid als goede toepassing op zijn mateloze
goedhartigheid die dwars door zijn lelijkheid heen schemerde. Hij is een
plattelandsdokter in een mijnstreek in het noorden. Tot zijn laatste snik zou hij arts
zijn, het verdedigen, verlengen en redden
- Le rat gris representeerde voor Jeanne haar andere broer. De grijze kleur, een
mengsel van zwart en wit representeerde de saaiheid en braafheid van zijn karakter.
Ook koppelt dit goed aan zijn beroep: pastoor in een voorstad van Parijs.
- Zijzelf is Le rat noir. Sinds dat haar moeder haar had verlaten en Jeanne alleen
achterliet in een huis vol met mannen, was ze vervuld van alles wat met verval,
vergankelijkheid en de dood te maken had. In de schilderkunst was ze steeds meer
de nadruk gaan leggen op vergankelijkheid. Ze heeft met olieverf series van
schilderijen gemaakt, omdat dat zich dan het beste afbeelden. Zo heeft ze
schilderijen geschilderd van een dode haas met een strik die in het bos is gevonden.
Nadat Jeanne klaar was met dagdromen ( alles over de torens die haar en haar broers
representeerden) riep ze haar honden ( 2, Jules en Jim) om de keldertrap af te gaan. Ze
nam een kom met soep mee. Ze liep naar een half duistere kamer waar alleen boven door
een klein rooster enig daglicht doordrong. Ze riep “Le déjeuner”. In de ruimte stond een
geimproviseerd bed van strobalen en daarop lag een blonde vrouw met een vuile
bloemetjesjurk aan. Ze lag en staarde wezenloos naar het plafond….
Hfd 3 - Bernard Buffon
Bernard heeft een hekel aan de Tour de France. Sport diende volgens hem om de leegheid
van de geest te verdoezelen en te compenseren en om de aangeboren mannelijke agressie
af te reageren. Hij vindt dat die tijd en moeite veel beter gestoken kon worden in kunst en
wetenschap. Hij luistert al avonden in de kroeg naar de dagelijkse gesprekken in de hoop
informatie te kunnen oppikken over de vermissing van Isabelle.
Side note: de mannen die in de kroeg komen praten voornamelijk veel over de Tour de
France. Ze leven voornamelijk van veeteelt en de kaasmakerij.
Side note: Bernard is een beetje obsessed met Isabelle. Hij noemt haar zijn oogappel.
Bernard ging een gesprekje aan met de mannen toen het onderwerp de Tour de France wat
verstompte. Hij zei “ die arme Isabelle, ze zal nooit weten wie de Tour wint”. Toen kwam
Peyrol met het verhaal dat hij haar een paar keer had gevolgd wanneer ze ging wandelen en
naar boven wandelde. “Ze liep door het bos tot aan de brug. Toen verliet ze het pad en deed
haar schoenen uit klimde over de rotsblokken langs de beek, bij een waterval in de buurt. Ze
deed dan al haar kleren uit en ging zwemmen. Als ze klaar was ging ze op een rots liggen in
de zon om op te drogen.” Vervolgens beweerde Peyrol dat ze het daarna met zichzelf deed.
Het boek speelt zich af in de jaren tachtig, Amsterdam,
30 november 1988 tot 2 juni 1989
Isabelle verdween op klaarlichte dag in Auvergne, Frankrijk. Isabelle logeerde sinds begin
juni bij haar ouders op het landgoed Le Pompon, om zo weer energie te krijgen na de
opnames van haar laatste film. Ze maakte vaak lange wandelingen in de bergen, dat was
een van haar dagelijkse gewoontes geworden.
Een journaliste vroeg aan Isabelle haar moeder of ze niet bang was voor het monster, het
beest van Gévaudan dat tussen 1764 en 1767 honderden personen scheen te hebben
aangevallen die gruwelijk verminkt terugkwamen uit het bos.
mensen die werden ondervraagd:
Gaspard Peyrol, een boer. Hij scheen Isabelle voor het laatst gezien te hebben. Ze droeg
volgens hem een gebloemde zomerjurk, rode schoentjes met hoge hakken en een riempje
om haar hiel. HIj had niet veel aandacht besteed aan het kijken naar haar, omdat hij
ondertussen kazen aan het keren was.
Jeanne Bitor, ze woonde een kilometer bergopwaarts voorbij de boer. Ze is “zeldzaam
lelijk”. Ze is lang, dun en knokig. Ze loopt met een gebogen rug, met een lange, scherpe
neus en een puntige kin. Ook heeft ze een bril met dikke glazen. Ze woont in een
eeuwenoude boerderij met een beschimmeld balkon. Ze wist nergens van zei ze, omdat ze
wel wat beters te doen heeft dan de hele dag uit het raam te staren. Ze had het druk met
werken tot middernacht in een dorpscafé en overdag doet ze aan schilderijen maken.
De media compenseerden het gebrek aan gegevens die nieuw licht op de zaak wierpen op
hun eigen manier:
- ze was depressief
- er werden haar geen interessante rollen meer aangeboden
- schaamvolle affaires met invloedrijke mannen hadden haar uitgeput
- haar stiefvader had haar als kind verkracht
- haar minnaar had haar verlaten voor een ordinaire toneelspeelster
- diep in haar hart verlangde zij naar een kind, maar haar carrière liet dit niet toe
De politie was klaar om op te geven, er is te weinig informatie en er verdwijnen per jaar
duizenden mensen in Frankrijk. Er was 1 iemand die opgeven niet kende: Bernard Buffon,
een onderwijzer op de dorpsschool. Hij had heel hard meegewerkt aan de speuractie.
Hfd 2 - Jeanne
Jeanne haar huisje kijkt uit op een rots waar vroeger ooit 3 spitse torens hadden gestaan:
- Le rat blanc
- Le rat gris
- Le rat noir
Jeanne vond dat dit haar en haar broers omschreef. Haar vader was ooit boer. Haar moeder
, leed aan tuberculose sinds dat Jeanne 4 was. Haar moeder is overleden doordat ze stikte in
haar bloed en slijm, toen Jeanne 4 was.
- Le rat blanc representeerde voor Jeanne haar oudste broer, de witte kleur was de
kleur van reinheid en zuiverheid als goede toepassing op zijn mateloze
goedhartigheid die dwars door zijn lelijkheid heen schemerde. Hij is een
plattelandsdokter in een mijnstreek in het noorden. Tot zijn laatste snik zou hij arts
zijn, het verdedigen, verlengen en redden
- Le rat gris representeerde voor Jeanne haar andere broer. De grijze kleur, een
mengsel van zwart en wit representeerde de saaiheid en braafheid van zijn karakter.
Ook koppelt dit goed aan zijn beroep: pastoor in een voorstad van Parijs.
- Zijzelf is Le rat noir. Sinds dat haar moeder haar had verlaten en Jeanne alleen
achterliet in een huis vol met mannen, was ze vervuld van alles wat met verval,
vergankelijkheid en de dood te maken had. In de schilderkunst was ze steeds meer
de nadruk gaan leggen op vergankelijkheid. Ze heeft met olieverf series van
schilderijen gemaakt, omdat dat zich dan het beste afbeelden. Zo heeft ze
schilderijen geschilderd van een dode haas met een strik die in het bos is gevonden.
Nadat Jeanne klaar was met dagdromen ( alles over de torens die haar en haar broers
representeerden) riep ze haar honden ( 2, Jules en Jim) om de keldertrap af te gaan. Ze
nam een kom met soep mee. Ze liep naar een half duistere kamer waar alleen boven door
een klein rooster enig daglicht doordrong. Ze riep “Le déjeuner”. In de ruimte stond een
geimproviseerd bed van strobalen en daarop lag een blonde vrouw met een vuile
bloemetjesjurk aan. Ze lag en staarde wezenloos naar het plafond….
Hfd 3 - Bernard Buffon
Bernard heeft een hekel aan de Tour de France. Sport diende volgens hem om de leegheid
van de geest te verdoezelen en te compenseren en om de aangeboren mannelijke agressie
af te reageren. Hij vindt dat die tijd en moeite veel beter gestoken kon worden in kunst en
wetenschap. Hij luistert al avonden in de kroeg naar de dagelijkse gesprekken in de hoop
informatie te kunnen oppikken over de vermissing van Isabelle.
Side note: de mannen die in de kroeg komen praten voornamelijk veel over de Tour de
France. Ze leven voornamelijk van veeteelt en de kaasmakerij.
Side note: Bernard is een beetje obsessed met Isabelle. Hij noemt haar zijn oogappel.
Bernard ging een gesprekje aan met de mannen toen het onderwerp de Tour de France wat
verstompte. Hij zei “ die arme Isabelle, ze zal nooit weten wie de Tour wint”. Toen kwam
Peyrol met het verhaal dat hij haar een paar keer had gevolgd wanneer ze ging wandelen en
naar boven wandelde. “Ze liep door het bos tot aan de brug. Toen verliet ze het pad en deed
haar schoenen uit klimde over de rotsblokken langs de beek, bij een waterval in de buurt. Ze
deed dan al haar kleren uit en ging zwemmen. Als ze klaar was ging ze op een rots liggen in
de zon om op te drogen.” Vervolgens beweerde Peyrol dat ze het daarna met zichzelf deed.
