Hoofdstuk 1 De klassieken
De leerling kent de oorsprong van het theater zoals die aan de bron te vinden is in het oude
Griekenland en weet er de belangrijkste kenmerken van aan te geven.
- Het theater als zelfstandige kunstvorm ontstaat in de 6e eeuw v.c.
➢ Oorsprong: godsdienstige rituelen met offers aan de wijngod Dionysus. Uit
deze rituele functie ontwikkelen zich verschillende genres.
➢ Mede dankzij beschrijvingen van Aristoteles wordt het Griekse theater in de
renaissance herontdekt.
De leerling kent de verhouding tussen Dionysus en het Griekse theater en is op de hoogte
van de betekenis van Dionysus en Apollo voor de muziek.
- Twee keer per jaar zijn er feesten voor Dionysus: religieuze, openbare en politieke
gebeurtenissen die door alle Atheense burgers worden bijgewoond en het openbare
leven volledig stilleggen.
➢ Dionysus vertegenwoordigt roes, de extase en het gevoelsmatige.
➢ Apollo vertegenwoordigt evenwicht, regelmaat en rede
- De spelen werden begeleid door fluitmuziek en statige dansen met als referenties
naar politieke actualiteit.
1. Tragedies: treurspelen
2. Komedie: blijspelen
De leerlingen kent de drie grote tragedieschrijvers Aeschylus, Sophocles en Euripides.
- Aeschylus: zorgde voor het religieuze drama ingrijpend werd gewijzigd door er
elementen aan toe te voegen: tweede acteur, vermindering koor en invoering trilogie.
- Sophocles: zorgde voor de ontwikkeling van het drama bestaat met name uit
toevoeging van derde acteur, gewicht van het koor en karakterontwikkeling verder
doorgevoerd.
- Euripides: gebruikte in zijn tragedies historisch stof om actuele kwesties aan de orde
te stellen. In zijn tragedies introduceerde hij een nieuwe manier van denken en een
nieuwe opvatting van de mens en zijn noodlot.
- Tragedies in de 5e eeuw schuift de nadruk van de goden naar de mens - centraal
onoplosbaar conflict en hoe het personage daarmee omgaat - hoofdpersoon een fout
begaan, waarvoor hij wordt bestraft - wanneer hij zijn fouten in zit is het meestal al te
laat.
- Doelen tragedie:
➢ herkenning identificatie voor het publiek
○ politieke functie: samenhorigheid en groepsgevoel door identificatie
○ verplaatsing van het publiek in degenen die van het democratische
debat zijn uitgesloten
De leerling is op de hoogte van wetten van Aristoteles mbt het Griekse theater, eenheid van
tijd plaats en handeling, catharsis.
- Om eenheid te creëren:
➢ Het verhaal moet zich afspelen op één dag en één plaats.
➢ Alle gebeurtenissen moeten ten dienste staan van de centrale verhaallijn.
De leerling kent de oorsprong van het theater zoals die aan de bron te vinden is in het oude
Griekenland en weet er de belangrijkste kenmerken van aan te geven.
- Het theater als zelfstandige kunstvorm ontstaat in de 6e eeuw v.c.
➢ Oorsprong: godsdienstige rituelen met offers aan de wijngod Dionysus. Uit
deze rituele functie ontwikkelen zich verschillende genres.
➢ Mede dankzij beschrijvingen van Aristoteles wordt het Griekse theater in de
renaissance herontdekt.
De leerling kent de verhouding tussen Dionysus en het Griekse theater en is op de hoogte
van de betekenis van Dionysus en Apollo voor de muziek.
- Twee keer per jaar zijn er feesten voor Dionysus: religieuze, openbare en politieke
gebeurtenissen die door alle Atheense burgers worden bijgewoond en het openbare
leven volledig stilleggen.
➢ Dionysus vertegenwoordigt roes, de extase en het gevoelsmatige.
➢ Apollo vertegenwoordigt evenwicht, regelmaat en rede
- De spelen werden begeleid door fluitmuziek en statige dansen met als referenties
naar politieke actualiteit.
1. Tragedies: treurspelen
2. Komedie: blijspelen
De leerlingen kent de drie grote tragedieschrijvers Aeschylus, Sophocles en Euripides.
- Aeschylus: zorgde voor het religieuze drama ingrijpend werd gewijzigd door er
elementen aan toe te voegen: tweede acteur, vermindering koor en invoering trilogie.
- Sophocles: zorgde voor de ontwikkeling van het drama bestaat met name uit
toevoeging van derde acteur, gewicht van het koor en karakterontwikkeling verder
doorgevoerd.
- Euripides: gebruikte in zijn tragedies historisch stof om actuele kwesties aan de orde
te stellen. In zijn tragedies introduceerde hij een nieuwe manier van denken en een
nieuwe opvatting van de mens en zijn noodlot.
- Tragedies in de 5e eeuw schuift de nadruk van de goden naar de mens - centraal
onoplosbaar conflict en hoe het personage daarmee omgaat - hoofdpersoon een fout
begaan, waarvoor hij wordt bestraft - wanneer hij zijn fouten in zit is het meestal al te
laat.
- Doelen tragedie:
➢ herkenning identificatie voor het publiek
○ politieke functie: samenhorigheid en groepsgevoel door identificatie
○ verplaatsing van het publiek in degenen die van het democratische
debat zijn uitgesloten
De leerling is op de hoogte van wetten van Aristoteles mbt het Griekse theater, eenheid van
tijd plaats en handeling, catharsis.
- Om eenheid te creëren:
➢ Het verhaal moet zich afspelen op één dag en één plaats.
➢ Alle gebeurtenissen moeten ten dienste staan van de centrale verhaallijn.
