Samenvatting artikel ‘Nothing goes as planned: Practitioners reflect on
matching children and foster families’ – K. Zeijlmans, M. López, H. Grietens &
E.J. Knorth
Samenvatting
De matching tussen pleeg- ouders & kinderen in bestandplaatsingen is een belangrijke
stap in de plaatsing. Ondanks de richtlijnen die er zijn, kunnen de casus-specifieke
factoren van grote invloed zijn en ervoor zorgen dat het voor de hulpverlener moeilijk
wordt om zich aan deze richtlijnen te houden. Deze studie staat in het teken van de
vraag: ‘hoe beïnvloeden de casus-specifieke factoren het matchingproces?’. Er is
een kwalitatief design gebruikt om 20 semigestructureerde interviews af te nemen bij
pleeghulpverleners. Er zijn 3 niveaus in beslissingen: gepland, op maat gemaakt &
gecompromitteerd. Uitzonderingen worden dagelijks gemaakt, omdat men van mening
is dat het het kind ten goede komt, of door obstakels in het proces. Wanneer de match
een compromis is, verlaagt de hulpverlener zijn verwachtingen (de kwaliteit en veiligheid
van de match wordt wel gewaarborgd). Dit laat zien dat matching in de praktijk een
complex proces is, en dat er richtlijnen nodig zijn om te bepalen wat ‘goed genoeg’ is.
1. Inleiding
Een goede match is van belang om een plaatsing te laten slagen. Een mismatch kan het
risico verhogen op uitval. Uitval heeft effect op zowel het kind als het gezin. Kennis van
het matchingproces kan de matching verbeteren en het welzijn van de pleeg- kinderen &
ouders verbeteren. Uit vorige studies blijkt dat de volgende factoren een voorspeller zijn
van uitval: leeftijdsverschil tussen pleegkind en kinderen, mismatch tussen gedrag kind &
opvoedbenadering ouders en een verschil tussen verwachtingen en realiteit bij
pleegouders. Er zijn verschillende richtlijnen en vragenlijsten opgesteld die het proces
zouden kunnen verbeteren. Hier kan soms geen gebruik van gemaakt worden door
obstakels in het matchingproces als: niet voldoende pleeggezinnen (minder optimale
match), weinig tijd tijdens proces (minder kindgerichte matches) & te weinig beschikbare
informatie (kans op mismatch door onderschatting risico op uitval). Tijdsdruk & een
gebrek aan informatie verhoogt het risico op uitval. Ondanks de richtlijnen komt het ook
veel voor dat keuzes gemaakt worden op basis van het eigen gevoel van de hulpverlener.
Factoren die de keuze beïnvloeden: casus, organisatie, extern & factoren van de
beslispersoon.
Deze studie streeft ernaar om de kennis over matching te verbeteren, door de focus te
leggen op casus-specifieke factoren die invloed hebben op het besluitproces van de
hulpverlener.
2. Methode (zeer beknopt)
De participanten van dit onderzoek bestaan uit 22 pleeghulpverleners van 17
verschillende pleegzorgorganisaties (19 vrouwen, 3 mannen). De gemiddelde leeftijd was
46 jaar, en bijna alle participanten hadden ervaring met werken in de jeugdhulp voordat
ze ‘matcher’ werden. Het gemiddeld aantal jaren ervaring als matcher was 9 jaar. Er zijn
interviews afgenomen, waarbij de 4 clusters (casus, organisatie, extern & factoren
beslispersoon) centraal stonden.
3. Resultaten
Geplande matching: gestandaardiseerde procedure. Is gebaseerd op rationeel denken,
evidcen-based, werkervaring, bestaande procedures en afspraken tussen hulpverleners.
De ideale matching is een match zonder compromissen. Geplande matching kan bestaan
uit gesprekken met de kinderen en de ouders, of op het doorlezen van een dossier.
Hierin zat verschil tussen de organisaties, maar geen grote verschillen. Er werd o.a.
gekeken naar: leeftijd, cultuur, opvoedbenadering, religie, afstand tot biologische familie.
Op maat gemaakte matching: wanneer er een andere aanpak nodig is om de plaatsing
te laten slagen. Zowel de inhoud als het proces konden worden bijgesteld door de
matching children and foster families’ – K. Zeijlmans, M. López, H. Grietens &
E.J. Knorth
Samenvatting
De matching tussen pleeg- ouders & kinderen in bestandplaatsingen is een belangrijke
stap in de plaatsing. Ondanks de richtlijnen die er zijn, kunnen de casus-specifieke
factoren van grote invloed zijn en ervoor zorgen dat het voor de hulpverlener moeilijk
wordt om zich aan deze richtlijnen te houden. Deze studie staat in het teken van de
vraag: ‘hoe beïnvloeden de casus-specifieke factoren het matchingproces?’. Er is
een kwalitatief design gebruikt om 20 semigestructureerde interviews af te nemen bij
pleeghulpverleners. Er zijn 3 niveaus in beslissingen: gepland, op maat gemaakt &
gecompromitteerd. Uitzonderingen worden dagelijks gemaakt, omdat men van mening
is dat het het kind ten goede komt, of door obstakels in het proces. Wanneer de match
een compromis is, verlaagt de hulpverlener zijn verwachtingen (de kwaliteit en veiligheid
van de match wordt wel gewaarborgd). Dit laat zien dat matching in de praktijk een
complex proces is, en dat er richtlijnen nodig zijn om te bepalen wat ‘goed genoeg’ is.
1. Inleiding
Een goede match is van belang om een plaatsing te laten slagen. Een mismatch kan het
risico verhogen op uitval. Uitval heeft effect op zowel het kind als het gezin. Kennis van
het matchingproces kan de matching verbeteren en het welzijn van de pleeg- kinderen &
ouders verbeteren. Uit vorige studies blijkt dat de volgende factoren een voorspeller zijn
van uitval: leeftijdsverschil tussen pleegkind en kinderen, mismatch tussen gedrag kind &
opvoedbenadering ouders en een verschil tussen verwachtingen en realiteit bij
pleegouders. Er zijn verschillende richtlijnen en vragenlijsten opgesteld die het proces
zouden kunnen verbeteren. Hier kan soms geen gebruik van gemaakt worden door
obstakels in het matchingproces als: niet voldoende pleeggezinnen (minder optimale
match), weinig tijd tijdens proces (minder kindgerichte matches) & te weinig beschikbare
informatie (kans op mismatch door onderschatting risico op uitval). Tijdsdruk & een
gebrek aan informatie verhoogt het risico op uitval. Ondanks de richtlijnen komt het ook
veel voor dat keuzes gemaakt worden op basis van het eigen gevoel van de hulpverlener.
Factoren die de keuze beïnvloeden: casus, organisatie, extern & factoren van de
beslispersoon.
Deze studie streeft ernaar om de kennis over matching te verbeteren, door de focus te
leggen op casus-specifieke factoren die invloed hebben op het besluitproces van de
hulpverlener.
2. Methode (zeer beknopt)
De participanten van dit onderzoek bestaan uit 22 pleeghulpverleners van 17
verschillende pleegzorgorganisaties (19 vrouwen, 3 mannen). De gemiddelde leeftijd was
46 jaar, en bijna alle participanten hadden ervaring met werken in de jeugdhulp voordat
ze ‘matcher’ werden. Het gemiddeld aantal jaren ervaring als matcher was 9 jaar. Er zijn
interviews afgenomen, waarbij de 4 clusters (casus, organisatie, extern & factoren
beslispersoon) centraal stonden.
3. Resultaten
Geplande matching: gestandaardiseerde procedure. Is gebaseerd op rationeel denken,
evidcen-based, werkervaring, bestaande procedures en afspraken tussen hulpverleners.
De ideale matching is een match zonder compromissen. Geplande matching kan bestaan
uit gesprekken met de kinderen en de ouders, of op het doorlezen van een dossier.
Hierin zat verschil tussen de organisaties, maar geen grote verschillen. Er werd o.a.
gekeken naar: leeftijd, cultuur, opvoedbenadering, religie, afstand tot biologische familie.
Op maat gemaakte matching: wanneer er een andere aanpak nodig is om de plaatsing
te laten slagen. Zowel de inhoud als het proces konden worden bijgesteld door de
