Aardrijkskunde - 1.4
Leerdoelen:
• Beleid gericht op buurten en wijken kunnen beschrijven
• Stedelijk beleid gericht op wijken en buurten kunnen evalueren
Een veilig gevoel
Alles van de voorgevel tot en met de straat behoort to de woonomgeving
Bepaling leefbaarheid woonomgeving:
• sociale (on)veiligheid--> de (on)veiligheid die de samenleving biedt
• objectieve sociale (on)veiligheid--> meet je aan het aantal criminele feiten die de politie registeert
• subjectieve sociale (on)veiligheid--> meet je door in enguetes het oordeel van bewoners te vragen (let op: mannen, kinderen, ouderen en vragen oordelen verschillend)
Straten in de buurt van winkels of station zijn anoniem, want er gebeurd altijd wel iets
Ook buurten die verlaten zijn omdat met werkt, als er niemand is gebeurd er ook niets.
Buurten met grote sociale cohesie (samenhang) scoren vaak beter:
• bewoners zijn actief
• buurtapp aanwezig
• helpen elkaar
• kinderen spelen buiten
• bij narigheid leeft iedereen mee
Sociale veiligheid kan bevorderd worden door buurt- of wijkvoorzieningen. Een speeltuin of gezondheidscentrum zorgt voor mensen op straat. Mensen leren elkaar kennnen.
Daarmee verhoog je de sociale veiligheid en leefbaarheid, ookal is de sociale cohesie niet groot. Het hoeft objectief niet veiliger te zijn, maar het voelt wel zo!
De openbare ruimte
Een park,straat of plein is een openbare ruimte. Ze zijn bedoeld voor iedereen, maar lijkt soms van niemand te zijn en dat is soms eng, vooral in het donker.
Stadsbestuurders moeten de toegankelijkheid voor iedereen garanderen, ook voor kwetsbare mensen, zoals ouderen, gehandicapten, kinderen of vrouwen alleen.
Dit doen ze door middel van 3 aspecten:
• onderhoud--> Niet werkende lantaarnpalen, afval en dichtgespijkerde ramen zorgen voor verdere vernieling. Dus direct opruimen en herstellen en bij bouwactiviteiten
mooie graffiti op schutting
• overzichtelijkheid--> Veel opbare ruimte zijn groot en onoverzcihtelijk (busstations en parkeertreinen) hierdoor voel je je anoniem en onveilig. Ook bij fietspaden met
bosjes. Door goede inrichting kan de veiligheid verbeteren
• toezicht--> Wijk met begane grond bewoning voelt veiliger dan flats. Nu vooral camera' s of crisis-meldpalen. Maar voelt het veiliger?
Beleid en realiteit
Er zijn 2 beleidsperioden:
• stadsvernieuwing (vanaf 1980)--> Arbeiderswijken, gebouwd tussen 1879-1910. Hier werder de sociale huurwoningen gerenoveerd of gesloopt. Bij het laatste geval
kwam er sociale nieuwbouw 'voor de buurt' voor terug. Bevolkinssamenstelling bleef eenzijdig en beperkt tot lage inkomens: ouderen, mensen met migratie achtergrond
en studenten
• herstructurering (vanaf 1990)--> Naoorlogse (flat)wijken waren verouderd (1960-1975). Bevolking was verarmd, want koopkrachtige vertrokken. Winkelcentra met
alleen laagwaardige voorzieningen, stationsgebieden verloederd, maakindustrie weggetrokken uit haven- en industriegebieden en grote loodsen en gebouwen stonden leeg.
Door selectieve sloop, restauratie van architectonisch interessante gebouwen en multifunctionele nieuwbouw ontstaat er een transformatie van de troosteloze gebieden
2 aspecten van de transformatie maken de gebieden weer aantrekkelijk en levendig:
• mengen van functies--> wonen, werken, winkelen en ontmoeten gebeurt door elkaar
• betere verbinden tussen stadsdelen
In architectonisch aantrekelijke wijken met gunstige ligging ten opzichte van het centrum vind soms gentrificatie plaats. Gaat als volgt: verpauperde panden worden verkocht
en opgeknapt door creatieven per verdieping. Later door commerciële vastgoedbeleggers. De wijk wordt aantrekkelijker door restaurantjes en winkels, de woningprijzen stijgen
en er komen mensen met hogere inkomens.
Leerdoelen:
• Beleid gericht op buurten en wijken kunnen beschrijven
• Stedelijk beleid gericht op wijken en buurten kunnen evalueren
Een veilig gevoel
Alles van de voorgevel tot en met de straat behoort to de woonomgeving
Bepaling leefbaarheid woonomgeving:
• sociale (on)veiligheid--> de (on)veiligheid die de samenleving biedt
• objectieve sociale (on)veiligheid--> meet je aan het aantal criminele feiten die de politie registeert
• subjectieve sociale (on)veiligheid--> meet je door in enguetes het oordeel van bewoners te vragen (let op: mannen, kinderen, ouderen en vragen oordelen verschillend)
Straten in de buurt van winkels of station zijn anoniem, want er gebeurd altijd wel iets
Ook buurten die verlaten zijn omdat met werkt, als er niemand is gebeurd er ook niets.
Buurten met grote sociale cohesie (samenhang) scoren vaak beter:
• bewoners zijn actief
• buurtapp aanwezig
• helpen elkaar
• kinderen spelen buiten
• bij narigheid leeft iedereen mee
Sociale veiligheid kan bevorderd worden door buurt- of wijkvoorzieningen. Een speeltuin of gezondheidscentrum zorgt voor mensen op straat. Mensen leren elkaar kennnen.
Daarmee verhoog je de sociale veiligheid en leefbaarheid, ookal is de sociale cohesie niet groot. Het hoeft objectief niet veiliger te zijn, maar het voelt wel zo!
De openbare ruimte
Een park,straat of plein is een openbare ruimte. Ze zijn bedoeld voor iedereen, maar lijkt soms van niemand te zijn en dat is soms eng, vooral in het donker.
Stadsbestuurders moeten de toegankelijkheid voor iedereen garanderen, ook voor kwetsbare mensen, zoals ouderen, gehandicapten, kinderen of vrouwen alleen.
Dit doen ze door middel van 3 aspecten:
• onderhoud--> Niet werkende lantaarnpalen, afval en dichtgespijkerde ramen zorgen voor verdere vernieling. Dus direct opruimen en herstellen en bij bouwactiviteiten
mooie graffiti op schutting
• overzichtelijkheid--> Veel opbare ruimte zijn groot en onoverzcihtelijk (busstations en parkeertreinen) hierdoor voel je je anoniem en onveilig. Ook bij fietspaden met
bosjes. Door goede inrichting kan de veiligheid verbeteren
• toezicht--> Wijk met begane grond bewoning voelt veiliger dan flats. Nu vooral camera' s of crisis-meldpalen. Maar voelt het veiliger?
Beleid en realiteit
Er zijn 2 beleidsperioden:
• stadsvernieuwing (vanaf 1980)--> Arbeiderswijken, gebouwd tussen 1879-1910. Hier werder de sociale huurwoningen gerenoveerd of gesloopt. Bij het laatste geval
kwam er sociale nieuwbouw 'voor de buurt' voor terug. Bevolkinssamenstelling bleef eenzijdig en beperkt tot lage inkomens: ouderen, mensen met migratie achtergrond
en studenten
• herstructurering (vanaf 1990)--> Naoorlogse (flat)wijken waren verouderd (1960-1975). Bevolking was verarmd, want koopkrachtige vertrokken. Winkelcentra met
alleen laagwaardige voorzieningen, stationsgebieden verloederd, maakindustrie weggetrokken uit haven- en industriegebieden en grote loodsen en gebouwen stonden leeg.
Door selectieve sloop, restauratie van architectonisch interessante gebouwen en multifunctionele nieuwbouw ontstaat er een transformatie van de troosteloze gebieden
2 aspecten van de transformatie maken de gebieden weer aantrekkelijk en levendig:
• mengen van functies--> wonen, werken, winkelen en ontmoeten gebeurt door elkaar
• betere verbinden tussen stadsdelen
In architectonisch aantrekelijke wijken met gunstige ligging ten opzichte van het centrum vind soms gentrificatie plaats. Gaat als volgt: verpauperde panden worden verkocht
en opgeknapt door creatieven per verdieping. Later door commerciële vastgoedbeleggers. De wijk wordt aantrekkelijker door restaurantjes en winkels, de woningprijzen stijgen
en er komen mensen met hogere inkomens.
