Wij komen op (op), voor gratis wiet krediet!
Als ik aan basisinkomen denk, schiet mij eigenlijk maar één ding gelijk te boven: elke maand een
bedrag gestort op je bankrekening. Het is dan ook, als je verder gaat denken dan mijn eerste
associatie, een best nobel streven om te willen inwilligen. Je zou denken dat iedereen in deze tijd en
op deze plaats kan verwachten dat ze hun primaire behoefte kunnen bevredigen, maar het blijkt
moeilijker dan verwacht. In 2020 had volgens het CBS 6,8% van de Nederlandse huishoudens een
risico tot armoede; een cijfer dat over de jaren heen gelukkig lijkt te dalen, maar wat nog steeds
vraagt om actie te ondernemen aan de beleidskant. De vraag dan is of een basisinkomen de beste
optie is?
De conclusie waartoe ik hiermee tot kom is dat een universeel basisinkomen, zoals geformuleerd
door de vereniging basisinkomen en o.a. GroenLinks, een prachtig ideaal is, maar dat er teveel ogen
en mazen aan zitten om het als rode draad te gebruiken voor onze sociale verzorgingsstaat. Ik zie
daarentegen wel ware remedie in een sociaal krediet systeem, bedacht door C. H. Douglas: een
dividend die evenredig meegroeit met de verandering van productiecapaciteit om dalende
koopkracht tegen te gaan, om balans te vinden tussen productie en consumptie. Het wordt daarom
maar eens tijd om de zachte heelmeester aan de kant te zetten en de infectie in de kern van de
verzorgingsstaat te behandelen.
Variabel
In de meest gangbare basisinkomen modellen wordt er beleidsmatig, éénmalig, een hoeveelheid
bepaalt. Dit kan leiden tot situaties waarin zelfs met basisinkomen (bi) iemand nog steeds niet kan
rondkomen, omdat alles duurder is geworden door mogelijke inflatie. Zulke problematiek is bij een
sociaal krediet (sk) systeem ver te zoeken: de grote van het nationaal dividend stijgt (en daalt) met
het verschil in prijs en loon’s verhoging of -laging, door de kreditiers ‘the Gap’ genoemd, om de
koopkracht van de modale burger en daaronder op peil te houden.
Vrij, als in Vrijheid
bi, stellen de meeste, (zelfs volgens linkse partijen zoals GroenLinks) hoort een vangnet te zijn voor
wanneer je, door welke reden dan ook, ontslagen bent. Een bi werkt namelijk alleen als je een z’on
hoog mogelijke participatiegraad hebt in een land, want dan kun je de ontstane schuld beperken met
geld van inkomstenbelasting. Dit is volgens mij een onredelijke eis om te stellen in deze huidige tijd,
met de steeds versnellende mechanisatie en automatisering. Sk, aan de andere kant, geeft de burger
meer mobiliteit, want door de stijgende automatisering zal de productiviteit stijgen en daarmee ook
het nationaal dividend. Verhogingen van het dividend zouden het dan dus ook mogelijk kunnen
maken dat meer mensen een groot genoegen beurs krijgen om met een vervroegd ‘pensioen’ te
kunnen gaan; deze mensen hoeven zich dan niet te ketenen aan ‘Bullshit Jobs’, zoals David Greaber
het noemt, en zouden vrij van werk kunnen leven.
Schuldloos
Voor de financiering van een bi is veel extra geld nodig die op 2 semi-verantwoordelijke manieren
kan worden verkregen: 1) je verhoogt de belastingen voor de mensen (hierin zou je wat specifieker
inzetten op de financieel sterkere) of 2) je leent geld bij de Europese Centrale Bank (ECB). Deze twee
manieren om je geld te vergaren zorgen naar mijn idee voor een opstapeling van onaflosbare schuld
die door de gewone burger gevreten moet worden, vooral in het tweede geval. Als je geld leent
ontstaat er een verhoogde staatsschuld die afbetaald moet worden en door de vergrote
maatschappelijke geldhoeveelheid zal er ook inflatie ontstaan. Omdat het dividend wordt
gefinancierd met ‘kosteloos’ krediet is het niet nodig om schuld op te nemen of een hogere belasting
te eisen; een win-win voor burger en overheid.
Als ik aan basisinkomen denk, schiet mij eigenlijk maar één ding gelijk te boven: elke maand een
bedrag gestort op je bankrekening. Het is dan ook, als je verder gaat denken dan mijn eerste
associatie, een best nobel streven om te willen inwilligen. Je zou denken dat iedereen in deze tijd en
op deze plaats kan verwachten dat ze hun primaire behoefte kunnen bevredigen, maar het blijkt
moeilijker dan verwacht. In 2020 had volgens het CBS 6,8% van de Nederlandse huishoudens een
risico tot armoede; een cijfer dat over de jaren heen gelukkig lijkt te dalen, maar wat nog steeds
vraagt om actie te ondernemen aan de beleidskant. De vraag dan is of een basisinkomen de beste
optie is?
De conclusie waartoe ik hiermee tot kom is dat een universeel basisinkomen, zoals geformuleerd
door de vereniging basisinkomen en o.a. GroenLinks, een prachtig ideaal is, maar dat er teveel ogen
en mazen aan zitten om het als rode draad te gebruiken voor onze sociale verzorgingsstaat. Ik zie
daarentegen wel ware remedie in een sociaal krediet systeem, bedacht door C. H. Douglas: een
dividend die evenredig meegroeit met de verandering van productiecapaciteit om dalende
koopkracht tegen te gaan, om balans te vinden tussen productie en consumptie. Het wordt daarom
maar eens tijd om de zachte heelmeester aan de kant te zetten en de infectie in de kern van de
verzorgingsstaat te behandelen.
Variabel
In de meest gangbare basisinkomen modellen wordt er beleidsmatig, éénmalig, een hoeveelheid
bepaalt. Dit kan leiden tot situaties waarin zelfs met basisinkomen (bi) iemand nog steeds niet kan
rondkomen, omdat alles duurder is geworden door mogelijke inflatie. Zulke problematiek is bij een
sociaal krediet (sk) systeem ver te zoeken: de grote van het nationaal dividend stijgt (en daalt) met
het verschil in prijs en loon’s verhoging of -laging, door de kreditiers ‘the Gap’ genoemd, om de
koopkracht van de modale burger en daaronder op peil te houden.
Vrij, als in Vrijheid
bi, stellen de meeste, (zelfs volgens linkse partijen zoals GroenLinks) hoort een vangnet te zijn voor
wanneer je, door welke reden dan ook, ontslagen bent. Een bi werkt namelijk alleen als je een z’on
hoog mogelijke participatiegraad hebt in een land, want dan kun je de ontstane schuld beperken met
geld van inkomstenbelasting. Dit is volgens mij een onredelijke eis om te stellen in deze huidige tijd,
met de steeds versnellende mechanisatie en automatisering. Sk, aan de andere kant, geeft de burger
meer mobiliteit, want door de stijgende automatisering zal de productiviteit stijgen en daarmee ook
het nationaal dividend. Verhogingen van het dividend zouden het dan dus ook mogelijk kunnen
maken dat meer mensen een groot genoegen beurs krijgen om met een vervroegd ‘pensioen’ te
kunnen gaan; deze mensen hoeven zich dan niet te ketenen aan ‘Bullshit Jobs’, zoals David Greaber
het noemt, en zouden vrij van werk kunnen leven.
Schuldloos
Voor de financiering van een bi is veel extra geld nodig die op 2 semi-verantwoordelijke manieren
kan worden verkregen: 1) je verhoogt de belastingen voor de mensen (hierin zou je wat specifieker
inzetten op de financieel sterkere) of 2) je leent geld bij de Europese Centrale Bank (ECB). Deze twee
manieren om je geld te vergaren zorgen naar mijn idee voor een opstapeling van onaflosbare schuld
die door de gewone burger gevreten moet worden, vooral in het tweede geval. Als je geld leent
ontstaat er een verhoogde staatsschuld die afbetaald moet worden en door de vergrote
maatschappelijke geldhoeveelheid zal er ook inflatie ontstaan. Omdat het dividend wordt
gefinancierd met ‘kosteloos’ krediet is het niet nodig om schuld op te nemen of een hogere belasting
te eisen; een win-win voor burger en overheid.
