Introductie Medische Biologie
Waar kun je oefenvragen vinden van het hoofdstuk ademhaling? Aan het
einde van het hoofdstuk na de samenvatting.
Op welke manieren kun je in het boek medische terminologie opzoeken,
zoals de volgende termen: surfactant, trachea, pneumothorax.
1. Aan het eind van het hoofdstuk voor de samenvatting in de
begrippenlijst.
2. In het glossarium aan het einde van het boek.
3. In de lopende tekst van het hoofdstuk zelf.
Voorbereiding op de les
1. Bestudeer de anatomische afbeelding “Ademhalingsstelsel” benoem de
aangewezen structuren met behulp van de anatomische afbeeldingen uit
het boek. Zorg ervoor dat je een goed overzicht krijgt van de anatomie van
de luchtwegen.
1. Neusholte.
2. Farynx.
3. Epiglottis.
4. Stembandplooi.
5. Alveolus.
6. Cartilago.
7. Trachea.
8. Bronchus.
9. Bronchiolen.
10. Middelste kwab.
11. Onderste kwab.
12. Diafragma.
2. Lees en bestudeer uit het boek paragraaf: H15 inleiding, 15.1 t/m 15.3 met
uitzondering van de klinische aantekeningen.
Het ademhalingsstelsel: de mechanica van de ademhaling: de
verplaatsing van lucht in en uit de longen.
Een efficiënt ademhalingsstelsel heeft cellen die energie nodig
hebben voor onderhoud, groei, afweer en celdeling.
Deze energie wordt verkregen door een aeroob proces waar
zuurstof voor nodig is en co2 wordt verkregen.
Het ademhalingsstelsel neemt zuurstof op voor de
lichaamscellen en verwijdert co2. Dit proces gebeurt in de
alveoli.
Vijf basale functies van het ademhalingsstelsel:
1. Het vormen van een groot oppervlak voor de gaswisseling tussen
de lucht en het bloed.
Dit bestaat uit de respiratoire bronchioli en de alveoli.
Deze kunnen ernstig beschadigd raken als de ingeademde
lucht is vervuild met celresten of ziekteverwekkers.
Mucociliaire lift: het proces waarbij trilharen het slijm met
gevangen celresten en micro-organismen in de richting
van de farynx vegen. Dit kan vervolgens worden
doorgeslikt en door het zuur en de enzymen van de maag
worden afgebroken.
, 2. Het verplaatsen van lucht van en naar het
gaswisselingsoppervlak in de longen.
Dit begint bij de ingang van de neusholte en loopt door de
farynx, de larynx, de trachea, de bronchiën en de bronchiolen.
De neus: de lucht komt het ademhalingsstelsel binnen via
de uitwendige neusopeningen die in de neusholte
uitmonden.
Het vestibulum nasi is de ruimte die door de flexibele
weefsels van de neus wordt omsloten. Hier steken
haren door de neusgaten naar buiten. Deze
beschermen de neusholte tegen grote deeltjes.
De maxilla, os nasale, os frontale, os ethmoidale en os
sphenoidale vormen de laterale en bovenste wanden
van de neusholte.
Het neustussenschot verdeelt de neusholte in een
linker- en een rechterhelft.
Het voorste gedeelte bestaat uit hyalien kraakbeen.
Het achterste gedeelte bestaat uit gedeelten van
het vomer en het os ethmoidale.
Een hard gehemelte vormt de bodem van de neusholte
en scheidt de mondholte van de neusholte.
Dit bestaat uit het gehemeltebeen en het kaakbeen.
Een zacht gehemelte loopt achter het harde gehemelte
door en vormt de bodem van de nasofarynx.
De neusholte komt uit in de nasofarynx bij de achterste
inwendige neusopeningen.
De bovenste, middelste en onderste neusschelp lopen
vanuit de zijwanden van de neusholte in de richting van
het neustussenschot.
Vanuit het vestibulum nasi stroomt de lucht naar de
inwendige achterste neusopeningen.
Hierdoor worden de deeltjes die binnenkomen
verwarmd en bevochtigd.
In de neusholte ligt nog een onderliggende laag van los
bindweefsel -> lamina propria, wat slijmklieren bevat.
Slijm wordt gedeeltelijk gevormd in de neusbijholten en
door traanvocht dat door de traanbuis wordt afgevoerd.
De farynx –> keelholte: maakt zowel deel uit van het
spijsverteringsstelsel als van het ademhalingsstelsel. Deze
loopt vanaf de achterste inwendige neusopeningen tot de
larynx en de slokdarm. Hij bestaat uit drie delen:
1. De nasofarynx: is via de achterste inwendige
neusopeningen met de neusholte verbonden en loopt
door tot de achterste rand van het zachte gehemelte.
Op de achterste wand bevinden zich aan weerszijden
een keelamandel en de doorgang naar de buis van
Eustachius.
2. De orofarynx; loopt vanaf het zachte gehemelte naar
de basis van de tong op het niveau van het os
Waar kun je oefenvragen vinden van het hoofdstuk ademhaling? Aan het
einde van het hoofdstuk na de samenvatting.
Op welke manieren kun je in het boek medische terminologie opzoeken,
zoals de volgende termen: surfactant, trachea, pneumothorax.
1. Aan het eind van het hoofdstuk voor de samenvatting in de
begrippenlijst.
2. In het glossarium aan het einde van het boek.
3. In de lopende tekst van het hoofdstuk zelf.
Voorbereiding op de les
1. Bestudeer de anatomische afbeelding “Ademhalingsstelsel” benoem de
aangewezen structuren met behulp van de anatomische afbeeldingen uit
het boek. Zorg ervoor dat je een goed overzicht krijgt van de anatomie van
de luchtwegen.
1. Neusholte.
2. Farynx.
3. Epiglottis.
4. Stembandplooi.
5. Alveolus.
6. Cartilago.
7. Trachea.
8. Bronchus.
9. Bronchiolen.
10. Middelste kwab.
11. Onderste kwab.
12. Diafragma.
2. Lees en bestudeer uit het boek paragraaf: H15 inleiding, 15.1 t/m 15.3 met
uitzondering van de klinische aantekeningen.
Het ademhalingsstelsel: de mechanica van de ademhaling: de
verplaatsing van lucht in en uit de longen.
Een efficiënt ademhalingsstelsel heeft cellen die energie nodig
hebben voor onderhoud, groei, afweer en celdeling.
Deze energie wordt verkregen door een aeroob proces waar
zuurstof voor nodig is en co2 wordt verkregen.
Het ademhalingsstelsel neemt zuurstof op voor de
lichaamscellen en verwijdert co2. Dit proces gebeurt in de
alveoli.
Vijf basale functies van het ademhalingsstelsel:
1. Het vormen van een groot oppervlak voor de gaswisseling tussen
de lucht en het bloed.
Dit bestaat uit de respiratoire bronchioli en de alveoli.
Deze kunnen ernstig beschadigd raken als de ingeademde
lucht is vervuild met celresten of ziekteverwekkers.
Mucociliaire lift: het proces waarbij trilharen het slijm met
gevangen celresten en micro-organismen in de richting
van de farynx vegen. Dit kan vervolgens worden
doorgeslikt en door het zuur en de enzymen van de maag
worden afgebroken.
, 2. Het verplaatsen van lucht van en naar het
gaswisselingsoppervlak in de longen.
Dit begint bij de ingang van de neusholte en loopt door de
farynx, de larynx, de trachea, de bronchiën en de bronchiolen.
De neus: de lucht komt het ademhalingsstelsel binnen via
de uitwendige neusopeningen die in de neusholte
uitmonden.
Het vestibulum nasi is de ruimte die door de flexibele
weefsels van de neus wordt omsloten. Hier steken
haren door de neusgaten naar buiten. Deze
beschermen de neusholte tegen grote deeltjes.
De maxilla, os nasale, os frontale, os ethmoidale en os
sphenoidale vormen de laterale en bovenste wanden
van de neusholte.
Het neustussenschot verdeelt de neusholte in een
linker- en een rechterhelft.
Het voorste gedeelte bestaat uit hyalien kraakbeen.
Het achterste gedeelte bestaat uit gedeelten van
het vomer en het os ethmoidale.
Een hard gehemelte vormt de bodem van de neusholte
en scheidt de mondholte van de neusholte.
Dit bestaat uit het gehemeltebeen en het kaakbeen.
Een zacht gehemelte loopt achter het harde gehemelte
door en vormt de bodem van de nasofarynx.
De neusholte komt uit in de nasofarynx bij de achterste
inwendige neusopeningen.
De bovenste, middelste en onderste neusschelp lopen
vanuit de zijwanden van de neusholte in de richting van
het neustussenschot.
Vanuit het vestibulum nasi stroomt de lucht naar de
inwendige achterste neusopeningen.
Hierdoor worden de deeltjes die binnenkomen
verwarmd en bevochtigd.
In de neusholte ligt nog een onderliggende laag van los
bindweefsel -> lamina propria, wat slijmklieren bevat.
Slijm wordt gedeeltelijk gevormd in de neusbijholten en
door traanvocht dat door de traanbuis wordt afgevoerd.
De farynx –> keelholte: maakt zowel deel uit van het
spijsverteringsstelsel als van het ademhalingsstelsel. Deze
loopt vanaf de achterste inwendige neusopeningen tot de
larynx en de slokdarm. Hij bestaat uit drie delen:
1. De nasofarynx: is via de achterste inwendige
neusopeningen met de neusholte verbonden en loopt
door tot de achterste rand van het zachte gehemelte.
Op de achterste wand bevinden zich aan weerszijden
een keelamandel en de doorgang naar de buis van
Eustachius.
2. De orofarynx; loopt vanaf het zachte gehemelte naar
de basis van de tong op het niveau van het os
