De bloeddruk
Primaire functie van de onderdelen van het cardiovasculaire stelsel: het
handhaven van een goede doorbloeding door de capillairen in alle weefsels
van het lichaam.
In de capillairen vindt de uitwisseling plaats van voedingsstoffen die nodig
zijn voor de lichaamscellen en afvalstoffen die deze cellen hebben
geproduceerd.
Onder normale omstandigheden: de doorbloeding is gelijk aan het
hartminuutvolume.
Het hartminuutvolume stijgt: de doorbloeding van de capillairnetten
neemt ook toe.
Het hartminuutvolume daalt: de doorbloeding van de capillairnetten
neemt ook af.
De doorbloeding van de capillairen wordt nog meer beïnvloed door de
druk en de weerstand.
De druk: als de druk toeneemt, neemt de doorbloeding ook toe.
Hydrostatische druk: de druk die ontstaat wanneer een kracht
wordt uitgeoefend op een vloeistof.
Als er een drukverschil is tussen twee plaatsen, stroomt de
vloeistof van een gebied met een hoge druk naar een gebied
met lage druk.
Hoe groter het drukverschil, hoe sneller de stroming.
Drukgradiënt: het verschil in druk tussen het ene uiteinde van
het bloedvat en het andere uiteinde.
De grootste drukgradiënt is tussen de aortastam en de
doorgang naar het rechteratrium. Dit is vooral nodig om
het bloed door de arteriolen en de capillairen te stuwen.
Wordt door drie componenten bepaald:
1. De arteriële druk: de bloeddruk:
Systolische druk: de maximale bloeddruk die tijdens
de ventriculaire systole wordt gemeten.
Diastolische druk: de minimale bloeddruk aan het
einde van de ventriculaire diastole.
Polsslag: een ritmische drukverandering die door
elke hartslag wordt teweeggebracht.
Polsdruk: het verschil tussen de systolische en
diastolische druk.
Neemt af naarmate de afstand tot het hart
toeneemt.
Wanneer het bloed een precapillaire sfincter bereikt
is de bloeddruk +/- 35 mmhg. In de loop van een
capillair daalt de bloeddruk van +/- 35 mmhg tot +/-
18 mmhg.
2. De capillaire druk: de druk in de capillairen:
Capillairwanden zijn doorlaatbaar voor kleine ionen,
voedingsstoffen, organische afvalstoffen, opgeloste
gassen en water.
Per dag stroomt +/- 3,6L water en opgeloste
stoffen terecht in de lymfevaten.
, De voortdurende verplaatsing en uitwisseling van
water en opgeloste stoffen vanuit de capillairen
door de lichaamsweefsels en terug naar de
bloedsomloop speelt een belangrijke rol bij de
homeostase. Vier belangrijke functies:
1. Communicatie: een voortdurend contact tussen
bloedplasma en interstitiële vloeistof wordt
gehandhaafd.
2. Distributie: het transport van voedingsstoffen,
hormonen en opgeloste gassen door de weefsels
wordt versneld.
3. Transport: het transport van onoplosbare vetten
en weefseleiwitten die de bloedcirculatie niet
binnen kunnen gaan wordt versneld.
4. Afweer: bacteriële gifstoffen en andere
irriterende stoffen worden weggespoeld naar
lymfatische weefsels en naar organen die een rol
spelen bij de afweer tegen ziekten.
3. De veneuze druk: de druk in de venen: naarmate bloed
zich door het veneuze systeem verplaatst in de richting
van het hart, worden de venen groter, neemt de
weerstand verder af en neemt de stroomsnelheid toe.
Als mensen staan moet het veneuze bloed in de
gebieden onder het hart de zwaartekracht
overwinnen wanneer het in de vena cava inferior
omhoog stroomt. Twee factoren dragen hieraan bij:
1. De spierpomp: door samentrekking van
skeletspieren rond een vene wordt dit bloedvat
samengedrukt. Kleppen in de middelgrote venen
zorgen ervoor dat het bloed maar in één richting
kan stromen.
2. De respiratoire pomp: als mensen inademen
wordt lucht de longen in gezogen doordat de
druk in de borstholte daalt. Hierdoor zetten de
vena cava inferior en het rechteratrium uit en
vullen zich met bloed, waardoor de veneuze
return toeneemt. Tijdens de uitademing worden
de venae cavae samengedrukt door de
toegenomen druk die lucht uit de longen perst.
Hierdoor wordt bloed in het rechteratrium
gestuwd.
Drukverschillen in de grote bloedsomloop (systemische
circulatie):
De druk is het hoogst in de aorta (+/- 120 mmhg) en het
laagst in de vv. cavae (+/- 2 mmhg)
De weerstand: als de weerstand toeneemt, neemt de doorbloeding
af.
Perifere weerstand: de weerstand van het arteriële systeem.
Wordt veroorzaakt door:
Primaire functie van de onderdelen van het cardiovasculaire stelsel: het
handhaven van een goede doorbloeding door de capillairen in alle weefsels
van het lichaam.
In de capillairen vindt de uitwisseling plaats van voedingsstoffen die nodig
zijn voor de lichaamscellen en afvalstoffen die deze cellen hebben
geproduceerd.
Onder normale omstandigheden: de doorbloeding is gelijk aan het
hartminuutvolume.
Het hartminuutvolume stijgt: de doorbloeding van de capillairnetten
neemt ook toe.
Het hartminuutvolume daalt: de doorbloeding van de capillairnetten
neemt ook af.
De doorbloeding van de capillairen wordt nog meer beïnvloed door de
druk en de weerstand.
De druk: als de druk toeneemt, neemt de doorbloeding ook toe.
Hydrostatische druk: de druk die ontstaat wanneer een kracht
wordt uitgeoefend op een vloeistof.
Als er een drukverschil is tussen twee plaatsen, stroomt de
vloeistof van een gebied met een hoge druk naar een gebied
met lage druk.
Hoe groter het drukverschil, hoe sneller de stroming.
Drukgradiënt: het verschil in druk tussen het ene uiteinde van
het bloedvat en het andere uiteinde.
De grootste drukgradiënt is tussen de aortastam en de
doorgang naar het rechteratrium. Dit is vooral nodig om
het bloed door de arteriolen en de capillairen te stuwen.
Wordt door drie componenten bepaald:
1. De arteriële druk: de bloeddruk:
Systolische druk: de maximale bloeddruk die tijdens
de ventriculaire systole wordt gemeten.
Diastolische druk: de minimale bloeddruk aan het
einde van de ventriculaire diastole.
Polsslag: een ritmische drukverandering die door
elke hartslag wordt teweeggebracht.
Polsdruk: het verschil tussen de systolische en
diastolische druk.
Neemt af naarmate de afstand tot het hart
toeneemt.
Wanneer het bloed een precapillaire sfincter bereikt
is de bloeddruk +/- 35 mmhg. In de loop van een
capillair daalt de bloeddruk van +/- 35 mmhg tot +/-
18 mmhg.
2. De capillaire druk: de druk in de capillairen:
Capillairwanden zijn doorlaatbaar voor kleine ionen,
voedingsstoffen, organische afvalstoffen, opgeloste
gassen en water.
Per dag stroomt +/- 3,6L water en opgeloste
stoffen terecht in de lymfevaten.
, De voortdurende verplaatsing en uitwisseling van
water en opgeloste stoffen vanuit de capillairen
door de lichaamsweefsels en terug naar de
bloedsomloop speelt een belangrijke rol bij de
homeostase. Vier belangrijke functies:
1. Communicatie: een voortdurend contact tussen
bloedplasma en interstitiële vloeistof wordt
gehandhaafd.
2. Distributie: het transport van voedingsstoffen,
hormonen en opgeloste gassen door de weefsels
wordt versneld.
3. Transport: het transport van onoplosbare vetten
en weefseleiwitten die de bloedcirculatie niet
binnen kunnen gaan wordt versneld.
4. Afweer: bacteriële gifstoffen en andere
irriterende stoffen worden weggespoeld naar
lymfatische weefsels en naar organen die een rol
spelen bij de afweer tegen ziekten.
3. De veneuze druk: de druk in de venen: naarmate bloed
zich door het veneuze systeem verplaatst in de richting
van het hart, worden de venen groter, neemt de
weerstand verder af en neemt de stroomsnelheid toe.
Als mensen staan moet het veneuze bloed in de
gebieden onder het hart de zwaartekracht
overwinnen wanneer het in de vena cava inferior
omhoog stroomt. Twee factoren dragen hieraan bij:
1. De spierpomp: door samentrekking van
skeletspieren rond een vene wordt dit bloedvat
samengedrukt. Kleppen in de middelgrote venen
zorgen ervoor dat het bloed maar in één richting
kan stromen.
2. De respiratoire pomp: als mensen inademen
wordt lucht de longen in gezogen doordat de
druk in de borstholte daalt. Hierdoor zetten de
vena cava inferior en het rechteratrium uit en
vullen zich met bloed, waardoor de veneuze
return toeneemt. Tijdens de uitademing worden
de venae cavae samengedrukt door de
toegenomen druk die lucht uit de longen perst.
Hierdoor wordt bloed in het rechteratrium
gestuwd.
Drukverschillen in de grote bloedsomloop (systemische
circulatie):
De druk is het hoogst in de aorta (+/- 120 mmhg) en het
laagst in de vv. cavae (+/- 2 mmhg)
De weerstand: als de weerstand toeneemt, neemt de doorbloeding
af.
Perifere weerstand: de weerstand van het arteriële systeem.
Wordt veroorzaakt door:
