Bestuursprocesrecht jurisprudentie

Uitspraken week 2:

· Reformatio in peius tijdens bezwaarfase in dit geval niet geoorloofd. ECLI:NL:RVS:2013:581

- Partijen: Appellant= kinderopvang.
Verweerder= belastingdienst.

Appellante is door aanwenden van een rechtsmiddel in ongunstigere positie geraakt
na besluit dat de kinderopvangtoeslag voor 2007 en 2008 is verlaagd tot nihil.
De belastingdienst heeft de kinderopvangtoeslag over de jaren 2007 en 2008 herzien
vastgesteld €4548 en €7468 van haar teruggevorderd.

De rechtbank heeft het ingestelde beroep van appellante hiertegen ongegrond
verklaard. Appellante heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld. De
belastingdienst heeft tegen dit hoger beroep een verweerschrift ingediend. De zaak
is door een meervoudige kamer van de Afdeling verwezen naar een enkelvoudige.

Appellante voert aan dat de belastingdienst nadere gegevens had kunnen en moeten
opvragen en hij dus reeds voor de definitieve vaststellingen redelijkerwijs had kunnen
weten dat zij niet in de kosten van kinderopvang heeft bijgedragen. Er is volgens
appellante dus niet voldaan aan onderdeel B van het ten grondslag gelegde artikel
en dus in strijd met het verbod van reformatio in peius gehandeld.  R.O. 4.

De belastingdienst heeft voorafgaande informatie ingewonnen bij de appellante
voordat op de definitieve tegemoetkoming een beslissing is genomen over 2007 &
2008. Door de tegemoetkoming voor 2007 & 2008 definitief vast te stellen op €4548
respectievelijk €7468, heeft de belastingdienst de geregelde bevoegdheid om
herzieningsbevoegdheid uit te oefenen verloren. De Belastingdienst heeft niet
aannemelijk gemaakt bij de definitieve tegemoetkomingen redelijkerwijs niet op de
hoogte te kunnen zijn geweest van het ontbreken van bewijs van betaling van de
eigen bijdrage. Appellante betoogt dus terecht dat niet is voldaan aan de voor
herziening gestelde eisen van die bepaling.  R.O. 4.3.

 Het hoger beroep is gegrond. Het besluit is strijdig met art. 7:11 Awb (en art. 21
van de Awir). De Belastingdienst dient een nieuw besluit op het gemaakte bezwaar
te nemen.



· Beslissing op bezwaar: resultaat van de heroverweging van het primaire besluit.
ECLI:NL:CRVB:2017:1006.

- Partijen: Appellant
Verweerder= dagelijks bestuur van de veiligheidsregio Brabant Zuidoost.

Appellant ving op dat de partner van zijn collega S, zijn eigen partner een ‘kutwijf’
noemde. Hij ging naar collega S om excuses te eisen, waarna een worsteling
ontstond tussen appellant en collega S. Collega B pakte appellant vast en beiden
kwamen ten val. Appellant is naar buiten gestuurd door de korpscoördinator en heeft

, hier een gesprek gevoerd met collega S. De waarnemend korpscoördinator pakte B
vast en stuurde appellant naar huis.  R.O. 1.2.

Verweerder heeft na zienswijze van appellante naar voren te hebben gebracht, hem
de straf opgelegd van ongevraagd ontslag wegens zeer ernstig plichtsverzuim.
Appellant heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. De adviescommissie heeft
geadviseerd het bezwaar gegrond te verklaren. Bij bestreden besluit door het bestuur
hebben zij afgeweken van advies van de adviescommissie en het ontslag
gehandhaafd. Het bestuur heeft zich op standpunt gesteld dat appellant door eigen
toedoen bij het incident is betrokken & van hem wordt als brandweerman juist
verwacht dat hij escalaties voorkomt en het behoort tot zijn taak samen te werken
met collega’s. Het bestuur vindt het ontslag niet onevenredig.

Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden
besluit gegrond verklaard. De rechtbank heeft de aan appellant verweten
gedragingen aangemerkt als plichtsverzuim. Volgens de rechtbank staat in
voldoende mate vast dat hij twee keer escalerend gedrag heeft vertoond. De
gedingstukken bieden onvoldoende duidelijkheid over wat er precies is gebeurd en
niet helder is wie die avond als aanstichter van het hele incident moet worden
gezien. De rechtbank acht het ontslag aldus als een te zware maatregel.  R.O. 2.

Incidenteel hoger beroep van het dagelijks bestuur: Het dagelijks bestuur keert zich
tegen het oordeel van de rechtbank. Er wordt aangevoerd dat de standpunten over
de start van het incident niet zozeer uiteenlopen en dat betrokkene wel degelijk
fysiek geweld heeft aangewend.

De Raad maakt uit de gedingstukken op dat de rechtbank de gedragingen van
appellant terecht als escalerend heeft aangemerkt. Gezien de context dat ook
college B is ontslagen, maar S niet, die ook voor het escalerende gedrag heeft
gezorgd komt de Raad tot conclusie dat de disciplinaire straf van ongevraagd ontslag
voor appellant onevenredig moet worden geacht.

 Incidenteel hoger beroep slaagt niet!

Hoger beroep van appellant: Appellant stelt dat hij is benadeeld doordat hij niet op de
hoogte is gesteld van de nadere standpuntbepaling en hem de mogelijkheid is
geboden zijn zienswijze hierover kenbaar te maken. Hij heeft in hoger beroep de
gelegenheid gekregen zijn zienswijze over de ontslaggrond te geven. Het is dan ook
aannemelijk dat betrokkene niet is benadeeld omdat hij geen zienswijze kenbaar
heeft kunnen maken over de subsidiaire ontslaggrond, de Raad ziet daarom
aanleiding dit gebrek met toepassing van art. 6:22 Awb te passeren.

Verweerder heeft geconcludeerd dat er niet alleen bij de leiding maar ook bij
merendeel van de leden van de postmanschap onvoldoende vertrouwen is in
appellant. Vanwege het gebrek aan dit vertrouwen kon het dagelijks bestuur
betrokkene in redelijkheid eervol ontslag verlenen.

 Hoger beroep slaagt niet!