Hoofdstuk 1 an introduction to childhood
development
H1.1 Redenen om te leren over de ontwikkeling van kinderen
Reden 1: Het opvoeden van kinderen verbeteren
Door onderzoeken zijn er verscheidene ontdekking gedaan over het effectief
opvoeden van kinderen, denk aan; Het fysiek straffen van kinderen blijkt
ineffectief, alternatieven hiervoor zijn;
1) Sympathie tonen -> kinderen kunnen dan beter met de situatie omgaan.
2) Een positief alternatief geven om met woede om te gaan.
3) Het geven van een time-out
Er is een speciaal curriculum ontwikkeld dat kinderen leert omgaan met woede
en het herkennen ervan bij zichzelf en andereen, dit heet de schildpadtechniek.
Reden 2: Het bevorderen van een verstandiger sociaal beleid
Met kennis van de ontwikkeling van kinderen kunnen ook beslissingen genomen
worden over sociaal-politieke vraagstukken die kinderen in het algemeen
aangaan. Hiervan zijn twee voorbeelden; ten eerste, een meta-analyse liet zien
dat het effect van het spelen van gewelddadige spellen minimaal is. Dit
onderzoek helpt dus om te bepalen of de voordelen van het voorkomen van
mogelijk beschadigende activiteiten hoger zijn dan de kosten van het beperken
van de vrijheid van de mens. Een tweede voorbeeld zijn getuigenissen in de
rechtbank. Een belangrijke bevinding is dat wanneer 3 tot 5-jarigen geen
suggestieve vragen worden gesteld, hun getuigenis vaker accuraat is. Hoe jonger
de kinderen, hoe meer hun herinnering de suggestie van de vragen van de
interviewer reflecteert.
Reden 3: Beantwoorden van basisvragen over de menselijke natuur
Door de ontwikkeling van kinderen te bestuderen kan men de menselijke natuur
beter begrijpen. Een grote groep filosofen, psychologen en nativisten stellen dat
de evolutie vele vermogens heeft geschapen die zelfs in de eerste jaren
aanwezig zijn, zoals het begrijpen van basiseigenschappen van voorwerpen,
planten, dieren en mensen. Empiristen geloven dit niet. Zij stellen dat
,zuigelingen beschikken over algemene leermechanismen die hen in staat stellen
snel veel te leren.
H1.2 Historische grondligging van het bestuderen van de ontwikkeling
van een kind
Plato en Aristoteles vonden dat de opvoeding van kinderen bepalend was voor de
welvaart van de maatschappij. Ook waren zij geïnteresseerd in het nature/nurture
vraagstuk.
Darwins werk aan de evolutietheorie heeft onderzoekers geïnspireerd tot het idee
dat een intensieve studie van de ontwikkeling van kinderen tot meer belangrijke
inzichten kan leiden in de menselijke natuur. Een aantal belangrijke historische
filosofen zeggen het volgende;
Plato
o Zelfcontrole en discipline zijn het belangrijkste doel van educatie
o Kinderen hebben aangeboren kennis
Aristoteles
o Opvoeden en discipline moeten worden aangepast aan behoefte kind.
o Kennis komt van ervaring, baby is als een krijtbord.
Locke
o Kind is ‘tabula rasa’ -> als een ongeschreven blad
o Ontwikkeling reflecteert ‘nurture’
o Het doel van opvoeden is ontwikkeling van karakter.
Rousseau
o Kind moet maximale vrijheid gegeven worden vanaf het begin
o Kind leert primair van eigen interacties met objecten en mensen
o Tot 12 jaar hoeven kinderen geen formele educatie te krijgen, maar
vrijheid om zelf te ontdekken -> 12 jaar is ‘the age of reason’, zij kunnen
waarde van informatie inschatten.
Kagan
o Kind heeft aangeboren gevoel van moraliteit, bestaande uit 5
vaardigheden;
1) Gedachten en gevoelens van anderen afleiden
2) Concepten goed/slecht toepassen op eigen gedrag
3) Nadenken over handelingen in verleden
4) Begrijpen dat negatieve gevolgen vermeden kunnen worden
5) Eigen/andermans motieven en emoties begrijpen
Het hedendaags gebied van kinderpsychologie heeft zijn wortels in de eerder
sociale reformatiebewegingen die waren opgericht om het leven van kinderen te
verbeteren door de leefomstandigheden te veranderen.
,H1.3 Terugkerende thema’s in de ontwikkeling van een kind
Moderne studies van de ontwikkeling van kinderen begint met een set van
fundamentele vragen.
Nature/nurture -> How do nature and nurture together shape development?
Een persoon ontwikkelt door de constante interactie van nature en nurture. Uit
onderzoek blijkt dat de genoom gedrag en ervaringen beïnvloedt, maar
andersom beïnvloeden gedrag en ervaringen ook het genoom. Dat komt door
methylering, dat is een biochemisch proces dat het gedrag beïnvloedt door de
activiteit en expressie van genen te onderdrukken. De stabiele veranderingen in
genexpressie, veroorzaakt door de omgeving (denk aan stress, veroudering etc.)
heten epigenetische veranderingen.
Het actieve kind -> how do children shape their own development?
Kinderen vormen hun eigen ontwikkeling op verschillende manieren, bijvoorbeeld
door keuzes/taal/aandacht. Baby’s vormen hun eigen ontwikkeling door
selectieve aandacht. Wanneer kinderen beginnen te praten wordt hun eigen
bijdrage aan hun ontwikkeling zichtbaarder. De rol van opvoeders speelt hier ook
een rol in; wat is te veel/weinig keuzevrijheid? Hier moet een logische balans en
opbouw in zitten.
Continu/Discontinu -> In what ways is development continuous and what ways
discontinuous?
Er wordt van een continue ontwikkeling gesproken wanneer de
ontwikkeling geleidelijk verloopt, zoals een diagonale stijgende lijn. Een
discontinue ontwikkeling is een ontwikkeling waarin met de leeftijd
incidentele grote veranderingen zijn, zoals van een cocon naar een vlinder.
Wetenschappers hebben verschillende ideeën over de mate waarin
ontwikkeling continu of discontinu is. Het bepalen van een continue of
discontinue ontwikkeling is lastig, omdat het afhankelijk is van het
gebruikte perspectief en hoe regelmatig er is geobserveerd.
Onderzoekers hebben geconcludeerd dat het lastig is om een kind in te
delen in een bepaalde fase, bijvoorbeeld in de 4 fasen van Piaget, omdat
de ontwikkeling van een kind verschilt per gebied.
Mechanismen van verandering -> How does change occur?
Verandering ontstaat door een combinatie van mechanismen op het
gebied van gedrag, neurologie, genen of een interactie van bovenstaande
zijn. Deze veranderingsmechanismen zorgen ervoor dat de ontwikkeling
van elk kind uniek is. Er is veel onderzoek voor meer begrip voor deze
mechanismen, zodat men beter kan inspelen op en omgaan met
verandering.
Tijdens bepaalde onderzoeken zijn specifieke genen gevonden die de
productie van neurotransmitters beïnvloeden. Deze variatie in de genen
, gaan gepaard met variatie in de kwaliteit van prestatie bij opdrachten die
intensieve aandacht vereisen. Bij een kind met deze genen heeft de
manier van opvoeden een direct effect op de vaardigheid om de aandacht
te reguleren.
Grote groepen kinderen hebben vergelijkbaar grote veranderingen, dit
leidt tot de beschrijving van ontwikkelingsfasen, bijvoorbeeld de 4 fasen
van Piaget.
De sociaal-culturele context -> How does the sociocultural context
influence development?
Verschillen in de sociaal-culturele context zijn bijvoorbeeld cultuur,
etniciteit of de sociaaleconomische status. Cultuur heeft een grote invloed
op de manier waarop iemand naar de wereld kijkt. Kinderen uit een lagere
sociaal-culturele context lijken het slechter te doen dan andere kinderen
(lager IQ, kleinere vocabulaire, gezondheidsproblemen, etc.). Dit is te
verklaren door de hoge mate van uitdagingen die deze kinderen hebben.
Het cumulatief risico is het grootste obstakel voor de succesvolle
ontwikkeling van kinderen uit een lager sociaal-culturele context. Kinderen
die deze obstakels trotseren zijn veerkrachtig en hebben een grotere kans
op het hebben van deze 3 karakteristieken:
1) Positieve persoonlijke kwaliteiten
2) Hechte relatie met minstens 1 ouder
3) Hechte relatie met minstens 1 volwassene, ander dan een ouder
Het Bronfenbrenner-systeem, ook wel bekend als de ecologische
systeemtheorie, is een model dat de verschillende omgevingen en
invloeden beschrijft die de ontwikkeling van een kind beïnvloeden. Het
model bestaat uit verschillende niveaus die elkaar beïnvloeden:
1) Microsysteem-> dit is de directe omgeving van het kind, zoals thuis,
school en vrienden. Hier vindt de dagelijkse interactie plaats die de
ontwikkeling beïnvloedt.
2) Mesosysteem-> dit niveau beschrijft de interacties tussen de
verschillende microsystemen. Bijvoorbeeld, hoe de relatie tussen
ouders en leraren de ontwikkeling van het kind kan beïnvloeden.
3) Exosysteem -> dit niveau omvat omgevingen waar het kind zelf niet
direct bij betrokken is, maar die toch
invloed hebben, zoals het werk van ouders
of de sociale netwerken van volwassenen.
4) Macrosysteem -> dit omvat de bredere
cultuur en samenleving waarin het kind
leeft, inclusief waarden, normen en wetten.
Dit systeem beïnvloedt hoe andere
systemen functioneren.
development
H1.1 Redenen om te leren over de ontwikkeling van kinderen
Reden 1: Het opvoeden van kinderen verbeteren
Door onderzoeken zijn er verscheidene ontdekking gedaan over het effectief
opvoeden van kinderen, denk aan; Het fysiek straffen van kinderen blijkt
ineffectief, alternatieven hiervoor zijn;
1) Sympathie tonen -> kinderen kunnen dan beter met de situatie omgaan.
2) Een positief alternatief geven om met woede om te gaan.
3) Het geven van een time-out
Er is een speciaal curriculum ontwikkeld dat kinderen leert omgaan met woede
en het herkennen ervan bij zichzelf en andereen, dit heet de schildpadtechniek.
Reden 2: Het bevorderen van een verstandiger sociaal beleid
Met kennis van de ontwikkeling van kinderen kunnen ook beslissingen genomen
worden over sociaal-politieke vraagstukken die kinderen in het algemeen
aangaan. Hiervan zijn twee voorbeelden; ten eerste, een meta-analyse liet zien
dat het effect van het spelen van gewelddadige spellen minimaal is. Dit
onderzoek helpt dus om te bepalen of de voordelen van het voorkomen van
mogelijk beschadigende activiteiten hoger zijn dan de kosten van het beperken
van de vrijheid van de mens. Een tweede voorbeeld zijn getuigenissen in de
rechtbank. Een belangrijke bevinding is dat wanneer 3 tot 5-jarigen geen
suggestieve vragen worden gesteld, hun getuigenis vaker accuraat is. Hoe jonger
de kinderen, hoe meer hun herinnering de suggestie van de vragen van de
interviewer reflecteert.
Reden 3: Beantwoorden van basisvragen over de menselijke natuur
Door de ontwikkeling van kinderen te bestuderen kan men de menselijke natuur
beter begrijpen. Een grote groep filosofen, psychologen en nativisten stellen dat
de evolutie vele vermogens heeft geschapen die zelfs in de eerste jaren
aanwezig zijn, zoals het begrijpen van basiseigenschappen van voorwerpen,
planten, dieren en mensen. Empiristen geloven dit niet. Zij stellen dat
,zuigelingen beschikken over algemene leermechanismen die hen in staat stellen
snel veel te leren.
H1.2 Historische grondligging van het bestuderen van de ontwikkeling
van een kind
Plato en Aristoteles vonden dat de opvoeding van kinderen bepalend was voor de
welvaart van de maatschappij. Ook waren zij geïnteresseerd in het nature/nurture
vraagstuk.
Darwins werk aan de evolutietheorie heeft onderzoekers geïnspireerd tot het idee
dat een intensieve studie van de ontwikkeling van kinderen tot meer belangrijke
inzichten kan leiden in de menselijke natuur. Een aantal belangrijke historische
filosofen zeggen het volgende;
Plato
o Zelfcontrole en discipline zijn het belangrijkste doel van educatie
o Kinderen hebben aangeboren kennis
Aristoteles
o Opvoeden en discipline moeten worden aangepast aan behoefte kind.
o Kennis komt van ervaring, baby is als een krijtbord.
Locke
o Kind is ‘tabula rasa’ -> als een ongeschreven blad
o Ontwikkeling reflecteert ‘nurture’
o Het doel van opvoeden is ontwikkeling van karakter.
Rousseau
o Kind moet maximale vrijheid gegeven worden vanaf het begin
o Kind leert primair van eigen interacties met objecten en mensen
o Tot 12 jaar hoeven kinderen geen formele educatie te krijgen, maar
vrijheid om zelf te ontdekken -> 12 jaar is ‘the age of reason’, zij kunnen
waarde van informatie inschatten.
Kagan
o Kind heeft aangeboren gevoel van moraliteit, bestaande uit 5
vaardigheden;
1) Gedachten en gevoelens van anderen afleiden
2) Concepten goed/slecht toepassen op eigen gedrag
3) Nadenken over handelingen in verleden
4) Begrijpen dat negatieve gevolgen vermeden kunnen worden
5) Eigen/andermans motieven en emoties begrijpen
Het hedendaags gebied van kinderpsychologie heeft zijn wortels in de eerder
sociale reformatiebewegingen die waren opgericht om het leven van kinderen te
verbeteren door de leefomstandigheden te veranderen.
,H1.3 Terugkerende thema’s in de ontwikkeling van een kind
Moderne studies van de ontwikkeling van kinderen begint met een set van
fundamentele vragen.
Nature/nurture -> How do nature and nurture together shape development?
Een persoon ontwikkelt door de constante interactie van nature en nurture. Uit
onderzoek blijkt dat de genoom gedrag en ervaringen beïnvloedt, maar
andersom beïnvloeden gedrag en ervaringen ook het genoom. Dat komt door
methylering, dat is een biochemisch proces dat het gedrag beïnvloedt door de
activiteit en expressie van genen te onderdrukken. De stabiele veranderingen in
genexpressie, veroorzaakt door de omgeving (denk aan stress, veroudering etc.)
heten epigenetische veranderingen.
Het actieve kind -> how do children shape their own development?
Kinderen vormen hun eigen ontwikkeling op verschillende manieren, bijvoorbeeld
door keuzes/taal/aandacht. Baby’s vormen hun eigen ontwikkeling door
selectieve aandacht. Wanneer kinderen beginnen te praten wordt hun eigen
bijdrage aan hun ontwikkeling zichtbaarder. De rol van opvoeders speelt hier ook
een rol in; wat is te veel/weinig keuzevrijheid? Hier moet een logische balans en
opbouw in zitten.
Continu/Discontinu -> In what ways is development continuous and what ways
discontinuous?
Er wordt van een continue ontwikkeling gesproken wanneer de
ontwikkeling geleidelijk verloopt, zoals een diagonale stijgende lijn. Een
discontinue ontwikkeling is een ontwikkeling waarin met de leeftijd
incidentele grote veranderingen zijn, zoals van een cocon naar een vlinder.
Wetenschappers hebben verschillende ideeën over de mate waarin
ontwikkeling continu of discontinu is. Het bepalen van een continue of
discontinue ontwikkeling is lastig, omdat het afhankelijk is van het
gebruikte perspectief en hoe regelmatig er is geobserveerd.
Onderzoekers hebben geconcludeerd dat het lastig is om een kind in te
delen in een bepaalde fase, bijvoorbeeld in de 4 fasen van Piaget, omdat
de ontwikkeling van een kind verschilt per gebied.
Mechanismen van verandering -> How does change occur?
Verandering ontstaat door een combinatie van mechanismen op het
gebied van gedrag, neurologie, genen of een interactie van bovenstaande
zijn. Deze veranderingsmechanismen zorgen ervoor dat de ontwikkeling
van elk kind uniek is. Er is veel onderzoek voor meer begrip voor deze
mechanismen, zodat men beter kan inspelen op en omgaan met
verandering.
Tijdens bepaalde onderzoeken zijn specifieke genen gevonden die de
productie van neurotransmitters beïnvloeden. Deze variatie in de genen
, gaan gepaard met variatie in de kwaliteit van prestatie bij opdrachten die
intensieve aandacht vereisen. Bij een kind met deze genen heeft de
manier van opvoeden een direct effect op de vaardigheid om de aandacht
te reguleren.
Grote groepen kinderen hebben vergelijkbaar grote veranderingen, dit
leidt tot de beschrijving van ontwikkelingsfasen, bijvoorbeeld de 4 fasen
van Piaget.
De sociaal-culturele context -> How does the sociocultural context
influence development?
Verschillen in de sociaal-culturele context zijn bijvoorbeeld cultuur,
etniciteit of de sociaaleconomische status. Cultuur heeft een grote invloed
op de manier waarop iemand naar de wereld kijkt. Kinderen uit een lagere
sociaal-culturele context lijken het slechter te doen dan andere kinderen
(lager IQ, kleinere vocabulaire, gezondheidsproblemen, etc.). Dit is te
verklaren door de hoge mate van uitdagingen die deze kinderen hebben.
Het cumulatief risico is het grootste obstakel voor de succesvolle
ontwikkeling van kinderen uit een lager sociaal-culturele context. Kinderen
die deze obstakels trotseren zijn veerkrachtig en hebben een grotere kans
op het hebben van deze 3 karakteristieken:
1) Positieve persoonlijke kwaliteiten
2) Hechte relatie met minstens 1 ouder
3) Hechte relatie met minstens 1 volwassene, ander dan een ouder
Het Bronfenbrenner-systeem, ook wel bekend als de ecologische
systeemtheorie, is een model dat de verschillende omgevingen en
invloeden beschrijft die de ontwikkeling van een kind beïnvloeden. Het
model bestaat uit verschillende niveaus die elkaar beïnvloeden:
1) Microsysteem-> dit is de directe omgeving van het kind, zoals thuis,
school en vrienden. Hier vindt de dagelijkse interactie plaats die de
ontwikkeling beïnvloedt.
2) Mesosysteem-> dit niveau beschrijft de interacties tussen de
verschillende microsystemen. Bijvoorbeeld, hoe de relatie tussen
ouders en leraren de ontwikkeling van het kind kan beïnvloeden.
3) Exosysteem -> dit niveau omvat omgevingen waar het kind zelf niet
direct bij betrokken is, maar die toch
invloed hebben, zoals het werk van ouders
of de sociale netwerken van volwassenen.
4) Macrosysteem -> dit omvat de bredere
cultuur en samenleving waarin het kind
leeft, inclusief waarden, normen en wetten.
Dit systeem beïnvloedt hoe andere
systemen functioneren.
