Korthagen reflectie
Manon Damen 4256972
Inleiding
Met behulp van het Korthagen reflectie model heb ik gereflecteerd op mijn gesprek met een
simulatie client die grensoverschrijdend gedrag vertoonde (Korthagen & Nuijten, 2023). Ik beschrijf
hoe het gesprek verliep, wat ik dacht, voelde en deed. Verder koppel ik de presentietheorie, de roos
van Leary en de emotie ballon aan het gesprek om mijn handelen te onderbouwen, deze termen
worden verder uitgelicht in fase 3. Zodoende toon ik aan dat ik weet hoe ik om moet gaan met
grensoverschrijdend gedrag.
Casusbeschrijving
Mari is een 37-jarige vrouw, zij heeft een CVA in het fronto-temporale gedeelte van haar hersenen
gehad waarna zij bekent is geworden met het ontstaan van gedragsproblematiek. Dit uit zich in het
maken van ongepaste opmerkingen richting collega's en mede cliënten. Mari ligt nu op de afdeling
Neurologie, wegens een onwel-wording wil de neuroloog graag een MRI-scan van Mari, ik ben de
verpleegkundige die met haar naar de afdeling radiologie mag gaan.
Fase 1
Ik stel mezelf voor en vraag of ik bij haar mag komen zitten (respect/ presentietheorie). Mari is
vriendelijk en antwoord ''ja gezellig''.
Ik vertel Mari meteen dat ik haar op kom halen voor de Mri-scan, hierna vraag ik of zij daar klaar
voor is. Mari antwoord met ''Nee ik wil eigenlijk eerst graag jouw nummer''. Ik schrok hiervan en
herhaalde hierdoor wat zij mij vroeg ''mijn nummer?'' Hierna gaf ik meteen mijn grens aan ''nee deze
geef ik helaas niet mee aan cliënten, sorry''.
Mari praatte hierdoorheen en gaf meteen aan dat zij zo graag met mij iets wilde drinken. Ik
antwoordde ''iets drinken zit er niet in, maar we kunnen wel samen naar de mri-scan''.
Mari ontweek dit en ging verder met het ''drammen'' naar mijn nummer. Dit deed zij door mij
telkens complimenten te geven zoals; Ik vind het zo fijn met jou, kun je niet een keer een
uitzondering maken. Hierop geef ik aan dat ik dat prettig vind om te horen dat zij zich fijn voelt bij
mij (erkenning) maar dat ik werk en privé gescheiden houdt (mijn grens aangeven).
Terwijl ik dat zeg negeert Mari dit wederom, praat zij door mij heen en blijft ze drammen voor mijn
nummer/ om samen af te spreken. Ik geef hierna nogmaals mijn grens aan op een respectvolle
manier: ''Ik maak geen uitzonderingen ik behoud mijn werk en privé gescheiden, sorry''.
Ik probeer terug te pakken op de taak waarvoor ik bij Mari kwam namelijk de mri-scan, ''We gaan
nog wel proberen om vandaag naar de mri-scan te gaan, ik kan begrijpen dat het vervelend is om
dat te horen''. Mari vond dit niet prettig en antwoorde met, ''ga je mij nou dwingen''. Dit was
natuurlijk helemaal niet mijn bedoeling. Ik reageerde hierop met ''nee, als u nee zegt ga ik u niet
, dwingen maar het is wel beter voor uw gezondheid als u gaat anders moet u weer een week
wachten''.
Mari gaat onderuitgezakt zitten en zucht, ''Maar ik wil zo graag jouw nummer''. Ik val terug op wat ik
gezegd heb, ‘’Ik heb al eerder gezegd dat ik mijn nummer niet geef aan cliënten, sorry''.
Mari blijft telkens door mij heen praten als ik mijn grenzen stel. Terwijl Mari door mij heen praat
maak ik mijn zin af op een wat hardere neutrale toon, ''sorry, maar ik kwam u halen voor de mri-
scan''. Mari antwoord ''wat kan mij die mri-scan schelen ik vindt het gewoon zo fijn met jou hier, jij
maakt altijd tijd voor mij etc''.
Ik geef aan dat ik het prettig vind om dat te horen (erkenning) maar Mari blijft door mij heen praten.
Zij wil niet naar mij luisteren, daardoor noemde ik haar naam en gaf ik haar een keuze ''Mari, kunt u
even naar mij luisteren. Ik kwam hier eigenlijk voor de mri-scan en als u nu niet mee wilt naar de mri-
scan dan ga ik naar een andere client''.
Mari antwoorde met ''maar die andere cliënten zijn niet zo aardig als ik ben''.
Ik antwoorde met ''u krijgt nu de keuze om mee te lopen en dan gaan we samen naar de mri-scan of
pas volgende week te kunnen en dan ga ik nu weg''. Mari antwoorde met ''zullen we dan even een
kopje theedrinken samen''.
Dit was haar keuze vandaar antwoorde ik met ''dan ga ik nu naar een andere client, ik zal de
afspraak voor de mri-scan op volgende week zetten''. Ik stond op en liep weg, ik hielt mij aan de
afspraak die ik gemaakt had.
Fase 2
Op het begin van het gesprek voelde ik me op mijn gemak en voelde ik me gevleid door de
complimenten die Mari mij gaf. Ik gaf dit ook terug aan Mari als erkenning. Wel gaf ik hierna meteen
mijn grens aan, dit deed ik zodat Mari weet waar mijn grenzen liggen en zij hier (hopelijk) minder
snel nog een keer overheen gaat.
Echter was dit bij Mari niet het geval. Zij negeerde mijn grens en pratte door mij heen. Dit laat zien
dat zij in de concurrerende rol van de roos van Leary zat (Gertjanshop, 2018). Dit gaf mij een erg
vervelend gevoel. Ook dacht ik bij mezelf waarom luistert zij niet naar wat is zeg of naar mijn
grenzen. Dit ging tegen mijn waarden en normen in, ik heb de waarde ''respect'' erg hoog staan met
de hierbij tot uiting komende norm ''luisteren''.
Ook al ging Mari over mijn grenzen, waarden en normen heen, ik bleef mij hetzelfde gedragen als
toen ik het gesprek in stapte, ik bleef namelijk mijn grenzen aangeven. Dit deed ik door meerdere
keren standvastig bij mijn standpunt te blijven; Nee ik deel mijn gegevens niet met cliënten, ik houd
werk en privé gescheiden. Dit zorgt ervoor dat ik in leidende rol kwam van de Roos van Leary, met de
hoop dat Mari vanuit de rol ''concurrerend'' naar de rol ''leidend'' zou gaan (Gertjanshop, 2018).
De concurrerende rol van Mari zwakte hierdoor iets af, zij liet mij namelijk steeds vaker uitpraten,
maar zij bleef drammen om mijn nummer. Dit vond ik erg vervelend omdat het dus botst met mijn
waarden en normen maar toch bleef ik rustig en vriendelijk. Ik straal vaker rust uit als cliënten
doordrammen, dit omdat ik hen niet over mij heen wil laten lopen. Ze proberen, denk ik, een
bepaalede reactie uit mij te lokken en deze wil ik hen niet geven, ik wil professioneel blijven en zo
het conflict oplossen.
Manon Damen 4256972
Inleiding
Met behulp van het Korthagen reflectie model heb ik gereflecteerd op mijn gesprek met een
simulatie client die grensoverschrijdend gedrag vertoonde (Korthagen & Nuijten, 2023). Ik beschrijf
hoe het gesprek verliep, wat ik dacht, voelde en deed. Verder koppel ik de presentietheorie, de roos
van Leary en de emotie ballon aan het gesprek om mijn handelen te onderbouwen, deze termen
worden verder uitgelicht in fase 3. Zodoende toon ik aan dat ik weet hoe ik om moet gaan met
grensoverschrijdend gedrag.
Casusbeschrijving
Mari is een 37-jarige vrouw, zij heeft een CVA in het fronto-temporale gedeelte van haar hersenen
gehad waarna zij bekent is geworden met het ontstaan van gedragsproblematiek. Dit uit zich in het
maken van ongepaste opmerkingen richting collega's en mede cliënten. Mari ligt nu op de afdeling
Neurologie, wegens een onwel-wording wil de neuroloog graag een MRI-scan van Mari, ik ben de
verpleegkundige die met haar naar de afdeling radiologie mag gaan.
Fase 1
Ik stel mezelf voor en vraag of ik bij haar mag komen zitten (respect/ presentietheorie). Mari is
vriendelijk en antwoord ''ja gezellig''.
Ik vertel Mari meteen dat ik haar op kom halen voor de Mri-scan, hierna vraag ik of zij daar klaar
voor is. Mari antwoord met ''Nee ik wil eigenlijk eerst graag jouw nummer''. Ik schrok hiervan en
herhaalde hierdoor wat zij mij vroeg ''mijn nummer?'' Hierna gaf ik meteen mijn grens aan ''nee deze
geef ik helaas niet mee aan cliënten, sorry''.
Mari praatte hierdoorheen en gaf meteen aan dat zij zo graag met mij iets wilde drinken. Ik
antwoordde ''iets drinken zit er niet in, maar we kunnen wel samen naar de mri-scan''.
Mari ontweek dit en ging verder met het ''drammen'' naar mijn nummer. Dit deed zij door mij
telkens complimenten te geven zoals; Ik vind het zo fijn met jou, kun je niet een keer een
uitzondering maken. Hierop geef ik aan dat ik dat prettig vind om te horen dat zij zich fijn voelt bij
mij (erkenning) maar dat ik werk en privé gescheiden houdt (mijn grens aangeven).
Terwijl ik dat zeg negeert Mari dit wederom, praat zij door mij heen en blijft ze drammen voor mijn
nummer/ om samen af te spreken. Ik geef hierna nogmaals mijn grens aan op een respectvolle
manier: ''Ik maak geen uitzonderingen ik behoud mijn werk en privé gescheiden, sorry''.
Ik probeer terug te pakken op de taak waarvoor ik bij Mari kwam namelijk de mri-scan, ''We gaan
nog wel proberen om vandaag naar de mri-scan te gaan, ik kan begrijpen dat het vervelend is om
dat te horen''. Mari vond dit niet prettig en antwoorde met, ''ga je mij nou dwingen''. Dit was
natuurlijk helemaal niet mijn bedoeling. Ik reageerde hierop met ''nee, als u nee zegt ga ik u niet
, dwingen maar het is wel beter voor uw gezondheid als u gaat anders moet u weer een week
wachten''.
Mari gaat onderuitgezakt zitten en zucht, ''Maar ik wil zo graag jouw nummer''. Ik val terug op wat ik
gezegd heb, ‘’Ik heb al eerder gezegd dat ik mijn nummer niet geef aan cliënten, sorry''.
Mari blijft telkens door mij heen praten als ik mijn grenzen stel. Terwijl Mari door mij heen praat
maak ik mijn zin af op een wat hardere neutrale toon, ''sorry, maar ik kwam u halen voor de mri-
scan''. Mari antwoord ''wat kan mij die mri-scan schelen ik vindt het gewoon zo fijn met jou hier, jij
maakt altijd tijd voor mij etc''.
Ik geef aan dat ik het prettig vind om dat te horen (erkenning) maar Mari blijft door mij heen praten.
Zij wil niet naar mij luisteren, daardoor noemde ik haar naam en gaf ik haar een keuze ''Mari, kunt u
even naar mij luisteren. Ik kwam hier eigenlijk voor de mri-scan en als u nu niet mee wilt naar de mri-
scan dan ga ik naar een andere client''.
Mari antwoorde met ''maar die andere cliënten zijn niet zo aardig als ik ben''.
Ik antwoorde met ''u krijgt nu de keuze om mee te lopen en dan gaan we samen naar de mri-scan of
pas volgende week te kunnen en dan ga ik nu weg''. Mari antwoorde met ''zullen we dan even een
kopje theedrinken samen''.
Dit was haar keuze vandaar antwoorde ik met ''dan ga ik nu naar een andere client, ik zal de
afspraak voor de mri-scan op volgende week zetten''. Ik stond op en liep weg, ik hielt mij aan de
afspraak die ik gemaakt had.
Fase 2
Op het begin van het gesprek voelde ik me op mijn gemak en voelde ik me gevleid door de
complimenten die Mari mij gaf. Ik gaf dit ook terug aan Mari als erkenning. Wel gaf ik hierna meteen
mijn grens aan, dit deed ik zodat Mari weet waar mijn grenzen liggen en zij hier (hopelijk) minder
snel nog een keer overheen gaat.
Echter was dit bij Mari niet het geval. Zij negeerde mijn grens en pratte door mij heen. Dit laat zien
dat zij in de concurrerende rol van de roos van Leary zat (Gertjanshop, 2018). Dit gaf mij een erg
vervelend gevoel. Ook dacht ik bij mezelf waarom luistert zij niet naar wat is zeg of naar mijn
grenzen. Dit ging tegen mijn waarden en normen in, ik heb de waarde ''respect'' erg hoog staan met
de hierbij tot uiting komende norm ''luisteren''.
Ook al ging Mari over mijn grenzen, waarden en normen heen, ik bleef mij hetzelfde gedragen als
toen ik het gesprek in stapte, ik bleef namelijk mijn grenzen aangeven. Dit deed ik door meerdere
keren standvastig bij mijn standpunt te blijven; Nee ik deel mijn gegevens niet met cliënten, ik houd
werk en privé gescheiden. Dit zorgt ervoor dat ik in leidende rol kwam van de Roos van Leary, met de
hoop dat Mari vanuit de rol ''concurrerend'' naar de rol ''leidend'' zou gaan (Gertjanshop, 2018).
De concurrerende rol van Mari zwakte hierdoor iets af, zij liet mij namelijk steeds vaker uitpraten,
maar zij bleef drammen om mijn nummer. Dit vond ik erg vervelend omdat het dus botst met mijn
waarden en normen maar toch bleef ik rustig en vriendelijk. Ik straal vaker rust uit als cliënten
doordrammen, dit omdat ik hen niet over mij heen wil laten lopen. Ze proberen, denk ik, een
bepaalede reactie uit mij te lokken en deze wil ik hen niet geven, ik wil professioneel blijven en zo
het conflict oplossen.
