HOOFDSTUK 7 {Waupun, Wisconsin} Doe iets waardoor jongeren de leiding nemen.
Op 2 november 1999 ontmoetten ongeveer zesendertig leerlingen van de Waupun Middle
School in Waupun, Wisconsin elkaar na de les in een "Town Hall" -bijeenkomst om projecten
te kiezen die ze konden uitvoeren om hun school en gemeenschap te helpen.
Begeleidingstherapeut Stephanie Spochr, schoolpsycholoog Richard Dary en Kiwanian Cully
Dommisse waren bij hen aanwezig, maar bleven vooral op de achtergrond. Het was de
bijeenkomst van de kinderen, niet die van hen. Ze volgden procedures die nagenoeg identiek
waren aan die welke werden gebruikt in Valley Interreligieuze huisvergaderingen om een
actieagenda te definiëren en toewijding aan de uitvoering ervan op te bouwen, en
verdeelden ze in kleine groepen om mogelijke serviceactiviteiten te bespreken. Vervolgens
presenteerden de groepen hun ideeën op de bijeenkomst en stemden de studenten in met
de mogelijkheden. Ze spraken af om de top drie op zich te nemen: geld inzamelen voor een
studiefonds voor studenten wier familie de kosten niet kon betalen; nieuwe speeltoestellen
krijgen voor de school; en de autoriteiten te overtuigen om waarschuwingslichten te
installeren bij een spoorwegovergang op Edgewood Street, een paar straten verderop, waar
slechts een klein bordje de kruising markeerde en de vegetatie en de terpen het uitzicht
langs de weg belemmerden. De zesde klassers waren de eerste lokale leden van de Do
Something League, een nationale organisatie die is opgericht om gemeenschapsactivisme
aan te moedigen en leiderschapsvaardigheden onder jongeren te ontwikkelen. Spoehr, Dary
en Dommisse, de "Community Coaches" van de groep, verlieten de bijeenkomst in handen
van de kinderen omdat het eerste principe van Do Something de JEUGD Leiderschap is: de
jonge leden projecten laten kiezen, strategieën ontwikkelen om ze uit te voeren, het werk
doen, en hun prestaties vieren en erover nadenken. De Do Something organisatie bood een
raamwerk voor deze fasen: het "Town Hall" (later omgedoopt tot "Speak Out") werd
duidelijk dat het concept van het stadhuis niet resoneerde met de kinderen 2/24 een "Path
to Change" planningstool, " Projecten" en "Celebration". Cameron (" Cam ") Dary, de zesde
klasser die het spoorwegovergangsproject leidde en de zoon van Richard Dary, getuigt van
het feit dat volwassenen hen de vrijheid lieten om zelfstandig te slagen of te falen en
waarschijnlijk, in dit geval, een verwachte mislukking. "Sommige volwassenen dachten dat
het nooit zou gebeuren", zegt hij, "Je kon aan de manier waarop ze eruit zagen zien dat ze
gewoon wachtten tot het zou mislukken."Dary en zijn medestudenten legden hun idee voor
, tijdens een bijeenkomst van de gemeenteraad van Waupun. "Ze vertelden ons dat we bewijs
moesten verzamelen om ons idee te ondersteunen dat de oversteek niet veilig was", zegt
Cam".
We besloten een enquête te gebruiken om mensen die woonden te vragen de straat of ze
het onveilig vonden. 'De enquête onder veertien mensen die in de buurt woonden, toonde
sterke interesse st in een veiligere kruising en bereidheid om het project te ondersteunen.
Na onderzoek gedaan te hebben om te bepalen wie een kruisingssignaal zou kunnen
autoriseren, schreven de Do Something-kinderen in januari 2001 aan Rodney Kreunen,
Wisconsin spoorwegcommissaris: Wij zijn een groep van zesde klassers van de Waupun
Middle School die betrokken zijn bij de Do Iets League. We hebben voor dit project gekozen
omdat we bezorgd zijn over de veiligheid van onze gemeenschap. ... Uit ons onderzoek
onder veertien omwonenden bleek dat tien van mening zijn dat Edgewood Drive onveilig is,
dat twaalf mensen niet zijn gestopt en dertien een beter waarschuwingssysteem willen. We
zullen op 1 februari 2000 een ontmoeting hebben met de afdeling Openbare Werken om
onze zorgen te bespreken. Uit het antwoord van Kreunen een maand later bleek dat het
bevel tot oprichting van de kruising in 1995 automatische knipperlichtsignalen had
gespecificeerd, die nooit waren geïnstalleerd. Maar de commissaris voegde eraan toe dat de
hoeveelheid verkeer op de kruising de kosten van automatische signalen mogelijk niet
rechtvaardigt. Hij beloofde een verkeersonderzoek te laten uitvoeren. 'Omdat we aandacht
aan de kruising hadden besteed, zat een politiepatrouille naast de sporen en keek wat de
auto's deden, of ze te hard reden, of ze stopten en hoeveel verkeer er was', zei Kyle
Vandezande, een andere student die betrokken was bij de project, opgemerkt. Verdere
correspondentie ging heen en weer. Uiteindelijk bood de spoorlijn een compromis: in plaats
van zwaailichten zou het een reeks waarschuwingsborden op de nadering van de kruising
plaatsen en de struiken en terpen verwijderen die het zicht van de chauffeurs op de sporen
belemmerden. Ruim een jaar nadat de studenten op het project hadden gestemd, bracht de
spoorlijn de beloofde verbeteringen aan. Cam Dary zegt: 'Ik wist dat het even zou duren,
maar niet zo lang als nodig was. Ik was een beetje optimistisch omdat ik niet eerder met de
overheid had samengewerkt.' Behalve dat hij ontdekte dat de overheid langzaam beweegt,
leerden hij en zijn mede-zesde klassers dat volwassenen niet altijd weten wat mogelijk is, dat
je veel kunt bereiken, zelfs als je niet precies krijgt wat je wilde, en het belangrijkste -die
Op 2 november 1999 ontmoetten ongeveer zesendertig leerlingen van de Waupun Middle
School in Waupun, Wisconsin elkaar na de les in een "Town Hall" -bijeenkomst om projecten
te kiezen die ze konden uitvoeren om hun school en gemeenschap te helpen.
Begeleidingstherapeut Stephanie Spochr, schoolpsycholoog Richard Dary en Kiwanian Cully
Dommisse waren bij hen aanwezig, maar bleven vooral op de achtergrond. Het was de
bijeenkomst van de kinderen, niet die van hen. Ze volgden procedures die nagenoeg identiek
waren aan die welke werden gebruikt in Valley Interreligieuze huisvergaderingen om een
actieagenda te definiëren en toewijding aan de uitvoering ervan op te bouwen, en
verdeelden ze in kleine groepen om mogelijke serviceactiviteiten te bespreken. Vervolgens
presenteerden de groepen hun ideeën op de bijeenkomst en stemden de studenten in met
de mogelijkheden. Ze spraken af om de top drie op zich te nemen: geld inzamelen voor een
studiefonds voor studenten wier familie de kosten niet kon betalen; nieuwe speeltoestellen
krijgen voor de school; en de autoriteiten te overtuigen om waarschuwingslichten te
installeren bij een spoorwegovergang op Edgewood Street, een paar straten verderop, waar
slechts een klein bordje de kruising markeerde en de vegetatie en de terpen het uitzicht
langs de weg belemmerden. De zesde klassers waren de eerste lokale leden van de Do
Something League, een nationale organisatie die is opgericht om gemeenschapsactivisme
aan te moedigen en leiderschapsvaardigheden onder jongeren te ontwikkelen. Spoehr, Dary
en Dommisse, de "Community Coaches" van de groep, verlieten de bijeenkomst in handen
van de kinderen omdat het eerste principe van Do Something de JEUGD Leiderschap is: de
jonge leden projecten laten kiezen, strategieën ontwikkelen om ze uit te voeren, het werk
doen, en hun prestaties vieren en erover nadenken. De Do Something organisatie bood een
raamwerk voor deze fasen: het "Town Hall" (later omgedoopt tot "Speak Out") werd
duidelijk dat het concept van het stadhuis niet resoneerde met de kinderen 2/24 een "Path
to Change" planningstool, " Projecten" en "Celebration". Cameron (" Cam ") Dary, de zesde
klasser die het spoorwegovergangsproject leidde en de zoon van Richard Dary, getuigt van
het feit dat volwassenen hen de vrijheid lieten om zelfstandig te slagen of te falen en
waarschijnlijk, in dit geval, een verwachte mislukking. "Sommige volwassenen dachten dat
het nooit zou gebeuren", zegt hij, "Je kon aan de manier waarop ze eruit zagen zien dat ze
gewoon wachtten tot het zou mislukken."Dary en zijn medestudenten legden hun idee voor
, tijdens een bijeenkomst van de gemeenteraad van Waupun. "Ze vertelden ons dat we bewijs
moesten verzamelen om ons idee te ondersteunen dat de oversteek niet veilig was", zegt
Cam".
We besloten een enquête te gebruiken om mensen die woonden te vragen de straat of ze
het onveilig vonden. 'De enquête onder veertien mensen die in de buurt woonden, toonde
sterke interesse st in een veiligere kruising en bereidheid om het project te ondersteunen.
Na onderzoek gedaan te hebben om te bepalen wie een kruisingssignaal zou kunnen
autoriseren, schreven de Do Something-kinderen in januari 2001 aan Rodney Kreunen,
Wisconsin spoorwegcommissaris: Wij zijn een groep van zesde klassers van de Waupun
Middle School die betrokken zijn bij de Do Iets League. We hebben voor dit project gekozen
omdat we bezorgd zijn over de veiligheid van onze gemeenschap. ... Uit ons onderzoek
onder veertien omwonenden bleek dat tien van mening zijn dat Edgewood Drive onveilig is,
dat twaalf mensen niet zijn gestopt en dertien een beter waarschuwingssysteem willen. We
zullen op 1 februari 2000 een ontmoeting hebben met de afdeling Openbare Werken om
onze zorgen te bespreken. Uit het antwoord van Kreunen een maand later bleek dat het
bevel tot oprichting van de kruising in 1995 automatische knipperlichtsignalen had
gespecificeerd, die nooit waren geïnstalleerd. Maar de commissaris voegde eraan toe dat de
hoeveelheid verkeer op de kruising de kosten van automatische signalen mogelijk niet
rechtvaardigt. Hij beloofde een verkeersonderzoek te laten uitvoeren. 'Omdat we aandacht
aan de kruising hadden besteed, zat een politiepatrouille naast de sporen en keek wat de
auto's deden, of ze te hard reden, of ze stopten en hoeveel verkeer er was', zei Kyle
Vandezande, een andere student die betrokken was bij de project, opgemerkt. Verdere
correspondentie ging heen en weer. Uiteindelijk bood de spoorlijn een compromis: in plaats
van zwaailichten zou het een reeks waarschuwingsborden op de nadering van de kruising
plaatsen en de struiken en terpen verwijderen die het zicht van de chauffeurs op de sporen
belemmerden. Ruim een jaar nadat de studenten op het project hadden gestemd, bracht de
spoorlijn de beloofde verbeteringen aan. Cam Dary zegt: 'Ik wist dat het even zou duren,
maar niet zo lang als nodig was. Ik was een beetje optimistisch omdat ik niet eerder met de
overheid had samengewerkt.' Behalve dat hij ontdekte dat de overheid langzaam beweegt,
leerden hij en zijn mede-zesde klassers dat volwassenen niet altijd weten wat mogelijk is, dat
je veel kunt bereiken, zelfs als je niet precies krijgt wat je wilde, en het belangrijkste -die
