AFP1
Samenvatting
Klinisch redeneren = het continue proces van gegevensverzameling en analyse
gericht op de vragen en problemen van de patiënt. In dit proces richt de
verpleegkundige zich op risico inschatting, vroeg signalering, probleemherkenning,
interventie en monitoring.
Klinisch redeneren is op medische vlakte en kijkt naar welke ziekte de patiënt heeft.
Zes stappen:
1) Oriëntatie op situatie / klinisch beeld (kijk wat er aan de hand is)
2) Klinische probleemstellingen (wat is er mis met de patiënt? Wat zijn de
gevolgen en wat is de oorzaak?)
3) Aanvullend klinisch onderzoek (welk aanvullend onderzoek is er nodig?
Bloeddruk meten, foto’s maken, bloedprikken, etc.)
4) Klinisch beleid (wat moet je doen? Je hebt een antwoord, nu het geven van de
behandeling)
5) Klinisch verloop (wat kan ik hiervan verwachten? Houd de patiënt in de gaten,
treedt er verbetering op of niet, etc.)
6) Nabeschouwing (evaluatie, kijk naar wat er goed en/of slecht ging, wat had er
beter gekund?)
De volgorde van klinisch redeneren (in het kort van hierboven):
Anamnese – probleem herkenning – planning van resultaten – planning van
interventies – uitvoering – evaluatie.
Een anamnese is wat een patiënt m.b.t. de voorgeschiedenis en relevante
omstandigheden van zijn ziekte of aandoening aan een zorgverlener kan vertellen.
Het komt tot stand doordat de zorgverlener aan de patiënt gerichte vragen stelt.
Medische terminologie zijn termen in het Grieks of Latijns die verwijzen naar een
bepaald begrip in de medische wereld. Dit zijn begrippen die de bouw van het
menselijk lichaam, het normale functioneren van het menselijk lichaam omschrijven.
ABCDE: Airway Breathing Circulation Disability Exposure. Een werkwijze waarbij
hulp wordt verleend met het principe ‘’treat first what kills first’’.
(M)EWS: (Modified) Early Warning System.
SBAR: Situation Background Assessment Recommendation.
DENWIS: Dutch Early Nurse Worry Indicator Score.
Parameter Normaalwaarde
Reactiepatroon AVPU/EMV AVPU
Men kijkt je aan
Men reageert op verbale stimulus
Men reageert op pijnprikkels
Men reageert niet op pijnprikkels
EMV
, 1: gesloten ogen
2: ogen open bij pijnprikkel
3: ogen openen bij aanspreken
4: ogen spontaan openen
1: geen bewegingsreactie bij pijnprikkel
2: krampachtig samentrekken van de arm bij
pijnprikkel
3: buigen van de arm bij pijnprikkel
4: afwerende reactie bij pijnprikkel
5: lokaliseren van de prikkel met de hand
6: uitvoeren van een makkelijke opdracht
1: geen verbaal antwoord
2: onverstaanbaar gekreun
3: verstaanbare woorden
4: verwarde zinnen gebruiken
5: men is goed georiënteerd
Een score van 15 is de normaalwaarde, men is
helemaal bij bewustzijn.
Oriëntatievermogen Vragen naar tijd, persoon en plaats.
Pupil reactie Pupil wordt kleiner bij lichtinval.
Pijnscore 0-4: geen/lichte pijn, 5-7: matige pijn, 8-10: hevige
pijn. Normaalwaarde is 0, dus geen pijn.
Ademfrequentie 12-18 per min. bij een volwassen persoon.
Ademhalingspatroon Regelmatig
Ademgeruis Geen geluid
Saturatie: SpO2 95-100%
Kleur Huidskleur
NIBP; MAP 110-140/70-90 mmHg
Hartfrequentie; pulsaties 60-100 keer per min.
Hartritme Regelmatig
Halsvenen / CVD Niet voelbaar/zichtbaar → niet opgezet.
Capillaire refilltijd In 2 sec. van witte huid naar rode huid.
Diurese 1 tot 1,5 L urine per 24 uur.
Huidturgor De huid vormt zich snel terug naar normale
situatie.
Slijmvliezencontrole Glanzend en vochtig.
Acute gewichtsveranderingen Binnen 2% gewicht in toename of afname in een
korte tijd, zoals een week of een paar dagen.
Kerntemperatuur 36,5-37,5 graden.
Peristaltiek / defecatiepatroon Licht borrelend geluid, regelmatig, geen pijn, 1 tot
2 keer per dag ontlasting.
Uitvoering van de controles van de meest belangrijke parameters van de vitale
systemen:
Hartfrequentie → kijk of de hartslag regelmatig is.
Bloeddruk → met een automatische bloeddrukmeter kijken of de bloeddruk goed is.
Ademfrequentie → kijk of de luchtwegen vrij zijn en de ademhaling regelmatig is.
Polsslag meten en naar de borstkas kijken.
Samenvatting
Klinisch redeneren = het continue proces van gegevensverzameling en analyse
gericht op de vragen en problemen van de patiënt. In dit proces richt de
verpleegkundige zich op risico inschatting, vroeg signalering, probleemherkenning,
interventie en monitoring.
Klinisch redeneren is op medische vlakte en kijkt naar welke ziekte de patiënt heeft.
Zes stappen:
1) Oriëntatie op situatie / klinisch beeld (kijk wat er aan de hand is)
2) Klinische probleemstellingen (wat is er mis met de patiënt? Wat zijn de
gevolgen en wat is de oorzaak?)
3) Aanvullend klinisch onderzoek (welk aanvullend onderzoek is er nodig?
Bloeddruk meten, foto’s maken, bloedprikken, etc.)
4) Klinisch beleid (wat moet je doen? Je hebt een antwoord, nu het geven van de
behandeling)
5) Klinisch verloop (wat kan ik hiervan verwachten? Houd de patiënt in de gaten,
treedt er verbetering op of niet, etc.)
6) Nabeschouwing (evaluatie, kijk naar wat er goed en/of slecht ging, wat had er
beter gekund?)
De volgorde van klinisch redeneren (in het kort van hierboven):
Anamnese – probleem herkenning – planning van resultaten – planning van
interventies – uitvoering – evaluatie.
Een anamnese is wat een patiënt m.b.t. de voorgeschiedenis en relevante
omstandigheden van zijn ziekte of aandoening aan een zorgverlener kan vertellen.
Het komt tot stand doordat de zorgverlener aan de patiënt gerichte vragen stelt.
Medische terminologie zijn termen in het Grieks of Latijns die verwijzen naar een
bepaald begrip in de medische wereld. Dit zijn begrippen die de bouw van het
menselijk lichaam, het normale functioneren van het menselijk lichaam omschrijven.
ABCDE: Airway Breathing Circulation Disability Exposure. Een werkwijze waarbij
hulp wordt verleend met het principe ‘’treat first what kills first’’.
(M)EWS: (Modified) Early Warning System.
SBAR: Situation Background Assessment Recommendation.
DENWIS: Dutch Early Nurse Worry Indicator Score.
Parameter Normaalwaarde
Reactiepatroon AVPU/EMV AVPU
Men kijkt je aan
Men reageert op verbale stimulus
Men reageert op pijnprikkels
Men reageert niet op pijnprikkels
EMV
, 1: gesloten ogen
2: ogen open bij pijnprikkel
3: ogen openen bij aanspreken
4: ogen spontaan openen
1: geen bewegingsreactie bij pijnprikkel
2: krampachtig samentrekken van de arm bij
pijnprikkel
3: buigen van de arm bij pijnprikkel
4: afwerende reactie bij pijnprikkel
5: lokaliseren van de prikkel met de hand
6: uitvoeren van een makkelijke opdracht
1: geen verbaal antwoord
2: onverstaanbaar gekreun
3: verstaanbare woorden
4: verwarde zinnen gebruiken
5: men is goed georiënteerd
Een score van 15 is de normaalwaarde, men is
helemaal bij bewustzijn.
Oriëntatievermogen Vragen naar tijd, persoon en plaats.
Pupil reactie Pupil wordt kleiner bij lichtinval.
Pijnscore 0-4: geen/lichte pijn, 5-7: matige pijn, 8-10: hevige
pijn. Normaalwaarde is 0, dus geen pijn.
Ademfrequentie 12-18 per min. bij een volwassen persoon.
Ademhalingspatroon Regelmatig
Ademgeruis Geen geluid
Saturatie: SpO2 95-100%
Kleur Huidskleur
NIBP; MAP 110-140/70-90 mmHg
Hartfrequentie; pulsaties 60-100 keer per min.
Hartritme Regelmatig
Halsvenen / CVD Niet voelbaar/zichtbaar → niet opgezet.
Capillaire refilltijd In 2 sec. van witte huid naar rode huid.
Diurese 1 tot 1,5 L urine per 24 uur.
Huidturgor De huid vormt zich snel terug naar normale
situatie.
Slijmvliezencontrole Glanzend en vochtig.
Acute gewichtsveranderingen Binnen 2% gewicht in toename of afname in een
korte tijd, zoals een week of een paar dagen.
Kerntemperatuur 36,5-37,5 graden.
Peristaltiek / defecatiepatroon Licht borrelend geluid, regelmatig, geen pijn, 1 tot
2 keer per dag ontlasting.
Uitvoering van de controles van de meest belangrijke parameters van de vitale
systemen:
Hartfrequentie → kijk of de hartslag regelmatig is.
Bloeddruk → met een automatische bloeddrukmeter kijken of de bloeddruk goed is.
Ademfrequentie → kijk of de luchtwegen vrij zijn en de ademhaling regelmatig is.
Polsslag meten en naar de borstkas kijken.
