Arbeidsrecht - 2e jaar
geschreven door:
Brasco
De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Op Stuvia vind je het grootste aanbod aan samenvattingen en collegeaantekeningen. De
documenten zijn geschreven door jouw medestudenten, specifiek voor jouw opleiding!
www.stuvia.com
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
, Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Samenvatting Recht
h1 Terreinverkenning 1.1 Orientatie
De onzelfstandige beroepsbevolking bestaat uit personen die zich tijdens hun werk in een
afhankelijkheidspositie bevinden ten opzichte van een ander, namelijk de werkgever. Deze laatste
heeft het recht om instructies te geven aan zijn ondergeschikten. Deze groep kan in drie groepen
worden onderverdeeld: - de private sector (werknemers die arbeid verrichten, werkend in het
bedrijfsleven, bestaande uit 2/3 van de onzelfstandige beroepsbevolking); - de publieke sector
(bestaat uit 950.000 ambtenaren, die de personeel vormt dat in dienst is van de overheid); - G- en g-
sector (werknemers in de gepremieerde en gesubsidieerde, verbonden aan organisaties en
instellingen binnen de private sector, die financieel afhankelijk zijn van de overheid, 1,2 miljoen
personen).
De zelfstandige beroepsbevolking worden geschaard, zijn tijdens de uitoefening van hun
werkzaamheden niet onderworpen aan opdrachten van anderen. In totaal hebben zich ongeveer
980.000 personen als zelfstandige gevestigd. Sociaal recht heeft betrekking op de rechtspositie van
de werknemer (in het bedrijfsleven), de ambtenaar en de werker in de g- en g-sector.
Gemeenschappelijk hebben zij dat ze in dienstverband/ondergeschiktheid arbeid verricht. Hun
rechtspositie (vooral die van de werknemer en de ambtenaar) moet men echter als uitgangspunt wel
gescheiden houden. Op het terrein van sociaal recht worden wetten steeds vaker op beide groepen
van toepassing verklaard. Drie voorbeelden hiervan zijn de Arbeidsomstandighedenwet, de Wet op
de ondernemingsraden en de Arbeidstijdenwet.
1.2 Werkgever en werknemer: welke rechtsbronnen
- Arbeidsovereenkomstenrecht: Een belangrijke vindplaats van rechtsregels die de individuele
werkgever-werknemerverhouding reguleren, is het Burgerlijk Wetboek.
- Vermogensrecht in het algemeen: De arbeidsovereenkomst is een obligatoire overeenkomst, dat
wil zeggen een overeenkomst waaruit verbintenissen voortvloeien. Een verbintenis kan omschreven
worden als een rechtsbetrekking tussen ten minste twee partijen, die ertoe leidt dat de ene partij
één of meer rechter verkrijgt en de andere partij één of meer plichten op zich neemt. Voor de
arbeidsovereenkomst betekent dit onder mee dat de werkgever de plicht heeft loon te betalen (waar
de werknemer recht op heeft) en dat de werknemer de plicht heeft arbeid te verrichten (waar de
werkgever op zijn beurt weer recht op heeft).
- Overige wetten: Bijvoorbeeld de Wet minimumloon en de minimumvakantiebijslag, de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen, de Wet op de loonvorming, de Wet op de collectieve
arbeidsovereenkomst, de Wet op de ondernemingsraden, de Wet melding collectief ontslag en de
verschillende wetten op het terrein van de sociale zekerheid (werkloosheidswet, Ziektewet en
dergelijke).
- Jurisprudentie (rechtersrecht): Bovenstaande drie zijn door de wetgever gemaakt recht. Naast de
wetgever kan ook de rechter als rechtsvormer optreden. Regelmatig moet hij namelijk een oordeel
geven over een geschil rondom een arbeidsovereenkomst, terwijl er geen toepasselijk wetsartikel is.
In dit soort situaties vult de rechter de wetgever als het ware aan. Het geheel van gepubliceerde
uitspraken, gedaan door rechterlijke colleges, noemen we jurisprudentie. De arresten van de Hoge
Raad spelen in dit verband een centrale rol. Zij worden namelijk veelvuldig door lagere rechters
gebruikt als leidraad voor hun beslissingen.
- De Cao: worden jaarlijkse of tweejaarlijks gesloten tussen individuele werkgevers(organisaties)
enerzijds en vakbonden anderzijds. Vaak komen onderwerpen als lonen, vakantie- verlofdagen etc.).
- Het verdrag: overeenkomst gesloten tussen één of meerdere landen.
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
geschreven door:
Brasco
De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Op Stuvia vind je het grootste aanbod aan samenvattingen en collegeaantekeningen. De
documenten zijn geschreven door jouw medestudenten, specifiek voor jouw opleiding!
www.stuvia.com
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
, Stuvia.com - De Marktplaats voor het Kopen en Verkopen van je Samenvattingen
Samenvatting Recht
h1 Terreinverkenning 1.1 Orientatie
De onzelfstandige beroepsbevolking bestaat uit personen die zich tijdens hun werk in een
afhankelijkheidspositie bevinden ten opzichte van een ander, namelijk de werkgever. Deze laatste
heeft het recht om instructies te geven aan zijn ondergeschikten. Deze groep kan in drie groepen
worden onderverdeeld: - de private sector (werknemers die arbeid verrichten, werkend in het
bedrijfsleven, bestaande uit 2/3 van de onzelfstandige beroepsbevolking); - de publieke sector
(bestaat uit 950.000 ambtenaren, die de personeel vormt dat in dienst is van de overheid); - G- en g-
sector (werknemers in de gepremieerde en gesubsidieerde, verbonden aan organisaties en
instellingen binnen de private sector, die financieel afhankelijk zijn van de overheid, 1,2 miljoen
personen).
De zelfstandige beroepsbevolking worden geschaard, zijn tijdens de uitoefening van hun
werkzaamheden niet onderworpen aan opdrachten van anderen. In totaal hebben zich ongeveer
980.000 personen als zelfstandige gevestigd. Sociaal recht heeft betrekking op de rechtspositie van
de werknemer (in het bedrijfsleven), de ambtenaar en de werker in de g- en g-sector.
Gemeenschappelijk hebben zij dat ze in dienstverband/ondergeschiktheid arbeid verricht. Hun
rechtspositie (vooral die van de werknemer en de ambtenaar) moet men echter als uitgangspunt wel
gescheiden houden. Op het terrein van sociaal recht worden wetten steeds vaker op beide groepen
van toepassing verklaard. Drie voorbeelden hiervan zijn de Arbeidsomstandighedenwet, de Wet op
de ondernemingsraden en de Arbeidstijdenwet.
1.2 Werkgever en werknemer: welke rechtsbronnen
- Arbeidsovereenkomstenrecht: Een belangrijke vindplaats van rechtsregels die de individuele
werkgever-werknemerverhouding reguleren, is het Burgerlijk Wetboek.
- Vermogensrecht in het algemeen: De arbeidsovereenkomst is een obligatoire overeenkomst, dat
wil zeggen een overeenkomst waaruit verbintenissen voortvloeien. Een verbintenis kan omschreven
worden als een rechtsbetrekking tussen ten minste twee partijen, die ertoe leidt dat de ene partij
één of meer rechter verkrijgt en de andere partij één of meer plichten op zich neemt. Voor de
arbeidsovereenkomst betekent dit onder mee dat de werkgever de plicht heeft loon te betalen (waar
de werknemer recht op heeft) en dat de werknemer de plicht heeft arbeid te verrichten (waar de
werkgever op zijn beurt weer recht op heeft).
- Overige wetten: Bijvoorbeeld de Wet minimumloon en de minimumvakantiebijslag, de Wet gelijke
behandeling van mannen en vrouwen, de Wet op de loonvorming, de Wet op de collectieve
arbeidsovereenkomst, de Wet op de ondernemingsraden, de Wet melding collectief ontslag en de
verschillende wetten op het terrein van de sociale zekerheid (werkloosheidswet, Ziektewet en
dergelijke).
- Jurisprudentie (rechtersrecht): Bovenstaande drie zijn door de wetgever gemaakt recht. Naast de
wetgever kan ook de rechter als rechtsvormer optreden. Regelmatig moet hij namelijk een oordeel
geven over een geschil rondom een arbeidsovereenkomst, terwijl er geen toepasselijk wetsartikel is.
In dit soort situaties vult de rechter de wetgever als het ware aan. Het geheel van gepubliceerde
uitspraken, gedaan door rechterlijke colleges, noemen we jurisprudentie. De arresten van de Hoge
Raad spelen in dit verband een centrale rol. Zij worden namelijk veelvuldig door lagere rechters
gebruikt als leidraad voor hun beslissingen.
- De Cao: worden jaarlijkse of tweejaarlijks gesloten tussen individuele werkgevers(organisaties)
enerzijds en vakbonden anderzijds. Vaak komen onderwerpen als lonen, vakantie- verlofdagen etc.).
- Het verdrag: overeenkomst gesloten tussen één of meerdere landen.
Dit document is auteursrechtelijk beschermd, het verspreiden van dit document is strafbaar.
