Het boek heet ‘De laatste getuige’, een passende titel is, omdat Wim Aloserij, de
hoofdpersoon, de enige is die het verhaal na kon vertellen.
Tijdens de laatste zomervakantie heb ik het indrukwekkende boek gelezen over hoe
Wim 3 werkkampen in Nazi Duitsland en een scheepsramp overleefd.
Vanuit historisch oogpunt vind ik de Tweede Wereldoorlog fascinerend, maar meer
nog omdat het verhaal is opgetekend van letterlijk een van de laatste getuigen van
deze periode.
De biografie gaat over de enige hoofdpersonage, Wim Aloserij. Een man die op
negentienjarige leeftijd wordt opgeroepen voor een Duits werkkamp en 6 maanden
later op het dak van treinwagon weet te ontkomen naar bezet Nederland. In 1944
wordt hij tijdens een razzia opgepakt wat het begin is van zijn hel.
Ondanks alle ontberingen, vernederingen, honger en gruwelheden heeft Wim na de
oorlog nooit haat gekend richting anderen. ‘Als je een ander haat, dan heb je er
vooral zelf last van.’ was een zin die hij vaak herhaalde en na leefde.
Getuige het bezoek aan kamp Neuengamme bij Hamburg, een van de kampen waar
Wim gevangen zat, welk tevens zijn laatste reis werd.
2 mei 2018 is Wim overleden in Hamburg. Een barmhartige, vergevingsgezinde en
wijs man.
De auteur, Frank Krake, heeft het boek in de hij-vorm geschreven, maar hier en daar
een uitzondering in de vorm van een citaat toegevoegd. Door deze schrijfstijl vind ik
het boek prettig lezen en hierdoor is het duidelijk wie de hoofdpersoon is en wie als
bijfiguur fungeert.
Het verhaal zelf is goed te volgen en ondanks de vele afwisselende gebeurtenissen
zit er toch een duidelijke lijn in. De vele verschillende wendingen volgen elkaar rap
op waarbij hij de ene keer zit ondergedoken op een boerderij en de andere keer op
het dek van een brandend schip staat. Als lezer wordt je meegezogen in deze
gebeurtenissen en leer je Wim kennen als een man die niet brak en zich afsloot voor
de gruwlijkheden van de oorlog.
Aan het einde vond ik het boek minder interessant worden, omdat de meeste
spanning weg was doordat de bevrijding eraan kwam en er geen spannende en
interessante gebeurtenissen meer voorkomen.
Eigenlijk raken en boeien alle gebeurtenissen mij, maar diegene wat mij het meest
aanspreekt, is toen Wim na de bevrijding thuis kwam en waarbij de mensen zeiden
dat Maria (de heilige maagd) hem heeft gered. Hij sprak toen de bittere woorden: ‘In
het kamp heb ik anders Maria niet gezien.’ Dit zette mij aan het denken of er wel een
god bestaat? In het boek lees je het verhaal van iemand die de Tweede
Wereldoorlog heeft meegemaakt en de mensheid op zijn slechts heeft gezien. Dat
zet mij aan het denken of er wel een god bestaat. Aan de andere kant als een man,
zoals Wim, zoiets kan doorstaan en toch vergeving kan vinden, dan is er nog hoop.
Ondanks alle oorlogen en afgrijselijke dingen die tot op de dag van vandaag nog
voorkomen. Dat is wel iets waarover ik steeds meer na denk, mede door dit boek.
Over het algemeen was het een spannend verhaal om te lezen, met uitzondering van
het eind. Het maakt niet uit welk hoofdstuk je leest, er is gebeurt altijd wel wat
spannends wat op aangrijpende manier wordt verteld. Ook al hou je niet van
oorlogsverhalen en dan met name de Tweede Wereldoorlog, raad ik dit boek toch
aan. Het is goed geschreven, goed te volgen en zeer fascinerend. Het heeft mij een
andere kijk op mensen gegeven, zowel in positieve als negatieve zijn. Je weet nooit
hoofdpersoon, de enige is die het verhaal na kon vertellen.
Tijdens de laatste zomervakantie heb ik het indrukwekkende boek gelezen over hoe
Wim 3 werkkampen in Nazi Duitsland en een scheepsramp overleefd.
Vanuit historisch oogpunt vind ik de Tweede Wereldoorlog fascinerend, maar meer
nog omdat het verhaal is opgetekend van letterlijk een van de laatste getuigen van
deze periode.
De biografie gaat over de enige hoofdpersonage, Wim Aloserij. Een man die op
negentienjarige leeftijd wordt opgeroepen voor een Duits werkkamp en 6 maanden
later op het dak van treinwagon weet te ontkomen naar bezet Nederland. In 1944
wordt hij tijdens een razzia opgepakt wat het begin is van zijn hel.
Ondanks alle ontberingen, vernederingen, honger en gruwelheden heeft Wim na de
oorlog nooit haat gekend richting anderen. ‘Als je een ander haat, dan heb je er
vooral zelf last van.’ was een zin die hij vaak herhaalde en na leefde.
Getuige het bezoek aan kamp Neuengamme bij Hamburg, een van de kampen waar
Wim gevangen zat, welk tevens zijn laatste reis werd.
2 mei 2018 is Wim overleden in Hamburg. Een barmhartige, vergevingsgezinde en
wijs man.
De auteur, Frank Krake, heeft het boek in de hij-vorm geschreven, maar hier en daar
een uitzondering in de vorm van een citaat toegevoegd. Door deze schrijfstijl vind ik
het boek prettig lezen en hierdoor is het duidelijk wie de hoofdpersoon is en wie als
bijfiguur fungeert.
Het verhaal zelf is goed te volgen en ondanks de vele afwisselende gebeurtenissen
zit er toch een duidelijke lijn in. De vele verschillende wendingen volgen elkaar rap
op waarbij hij de ene keer zit ondergedoken op een boerderij en de andere keer op
het dek van een brandend schip staat. Als lezer wordt je meegezogen in deze
gebeurtenissen en leer je Wim kennen als een man die niet brak en zich afsloot voor
de gruwlijkheden van de oorlog.
Aan het einde vond ik het boek minder interessant worden, omdat de meeste
spanning weg was doordat de bevrijding eraan kwam en er geen spannende en
interessante gebeurtenissen meer voorkomen.
Eigenlijk raken en boeien alle gebeurtenissen mij, maar diegene wat mij het meest
aanspreekt, is toen Wim na de bevrijding thuis kwam en waarbij de mensen zeiden
dat Maria (de heilige maagd) hem heeft gered. Hij sprak toen de bittere woorden: ‘In
het kamp heb ik anders Maria niet gezien.’ Dit zette mij aan het denken of er wel een
god bestaat? In het boek lees je het verhaal van iemand die de Tweede
Wereldoorlog heeft meegemaakt en de mensheid op zijn slechts heeft gezien. Dat
zet mij aan het denken of er wel een god bestaat. Aan de andere kant als een man,
zoals Wim, zoiets kan doorstaan en toch vergeving kan vinden, dan is er nog hoop.
Ondanks alle oorlogen en afgrijselijke dingen die tot op de dag van vandaag nog
voorkomen. Dat is wel iets waarover ik steeds meer na denk, mede door dit boek.
Over het algemeen was het een spannend verhaal om te lezen, met uitzondering van
het eind. Het maakt niet uit welk hoofdstuk je leest, er is gebeurt altijd wel wat
spannends wat op aangrijpende manier wordt verteld. Ook al hou je niet van
oorlogsverhalen en dan met name de Tweede Wereldoorlog, raad ik dit boek toch
aan. Het is goed geschreven, goed te volgen en zeer fascinerend. Het heeft mij een
andere kijk op mensen gegeven, zowel in positieve als negatieve zijn. Je weet nooit
