Doodste stilte
18 januari 1957, De wereld word geregeerd door de As-mogendheden en door een
ernstig ongeluk in een kerncentrale, lag Katharina in en ziekenhuis.
Haar vader, Reichsmarschall Smith, moeder en broertje zaten naast haar aan het
bed. We maken een sprong terug in de tijd, de dag van het ongeluk.
Een week geleden, het landschap lag onder een mooie witte deken van sneeuw en
Katharine maakte zich klaar voor een inspectie van de kerncentrale in haar stad.
Geen enkele vrouw had het voor elkaar gekregen om zo’n hoge positie te
bemachtigen binnen het Duitse rijk als haar, Oberstnuklearinspektor.
De meeste vrouwen waren huisvrouw of hadden eenvoudige baantje, maar geen
enkele vrouw had het geschopt tot inspecteur op het ministerie van Energie. Laat
staan tot de hoogste inspecteur binnen het ministerie.
Voor de vrouwen binnen het Duitse rijk, is Katharina dan ook het boegbeeld van het
opkomende feminisme. Zelf zag ze dit niet zo, ze was naar school geweest en deed
gewoon haar werk. Natuurlijk dachten sommige dat ze alleen zo ver was gekomen
doordat haar vader Reichsmarschall is en invloed heeft gehad op haar benoeming.
Dit was niet het geval, alles wat zij tot nu toe heeft bereikt, heeft zij op eigen kracht
gedaan. Cum laude afgestudeerd aan de universiteit, haar onderzoek naar mobiele
nucleaire motoren en waardoor ze in positieve zin opviel bij haar vaders voorganger.
Onderweg naar het ministerie, waar haar spullen lagen, zag ze veel mensen buiten
lopen. Maar dit was te verwachten, het was een heerlijke winterdag, de oorlog lag
inmiddels ver achter ons en het verzet was gebroken. Ze vond het jammer dat ze
deze dag moest werken en niet kon genieten van het mooie weer.
‘’Fräulein Smith, er is een kleine vertraging.’’ Zei haar persoonlijke chauffeur.
Gestrest vroeg zij ‘’Is er geen andere weg? Ik moet op tijd zijn bij de centrale’’
De opstopping viel mee en naar een paar minuten konden ze hun weg vervolgen.
‘’Ahh Fräulein Smith, u komt zeker onze centrale inspecteren of komt u een van mijn
employees ophalen?’’ Zei de man op vriendelijke toon. De man die Katherina
begroette was een kleine, ietwat mollige man met een vriendelijk gezicht. Onder de
kale schedel keken twee twinkelende ogen haar goedkeurend aan. Ondanks dat zij
hem nog niet eerder had ontmoet, wist Katharina uit zijn dossier dat het een
intelligente man is. ‘’Inderdaad, ik kom uw centrale inspecteren.’’ Zei zij, ‘’maar
volgens mij hebben wij elkaar niet eerder ontmoet. U bent zekers de opvolger van
Herr Hofmann?’’
‘’Dat klopt. Mijn naam is Johan Köhler en ben inderdaad de opvolger van Herr
Hofmann. Het was een goede man en zijn overlijden kwam plotseling. Wilt u mij
alstublieft volgen Fräulein Smith en noem me maar Johan’’. Herr Köhler gaf haar een
rondleiding door de centrale en bracht haar op de hoogte van de recente
ontwikkelingen. Op de manier waarop hij haar op de hoogte bracht, kon zij opmaken
dat het een intelligente man is. Vaak waren de dossiers van het ministerie
achterhaald of incompleet, maar in het geval van Johan klopte elk woord.
Plotseling klonk het geluid van loeiende sirenes en zag Katherina mensen in paniek
rennen. Ze wou weten wat er aan de hand is en vroeg Johan wat er gaande was.
18 januari 1957, De wereld word geregeerd door de As-mogendheden en door een
ernstig ongeluk in een kerncentrale, lag Katharina in en ziekenhuis.
Haar vader, Reichsmarschall Smith, moeder en broertje zaten naast haar aan het
bed. We maken een sprong terug in de tijd, de dag van het ongeluk.
Een week geleden, het landschap lag onder een mooie witte deken van sneeuw en
Katharine maakte zich klaar voor een inspectie van de kerncentrale in haar stad.
Geen enkele vrouw had het voor elkaar gekregen om zo’n hoge positie te
bemachtigen binnen het Duitse rijk als haar, Oberstnuklearinspektor.
De meeste vrouwen waren huisvrouw of hadden eenvoudige baantje, maar geen
enkele vrouw had het geschopt tot inspecteur op het ministerie van Energie. Laat
staan tot de hoogste inspecteur binnen het ministerie.
Voor de vrouwen binnen het Duitse rijk, is Katharina dan ook het boegbeeld van het
opkomende feminisme. Zelf zag ze dit niet zo, ze was naar school geweest en deed
gewoon haar werk. Natuurlijk dachten sommige dat ze alleen zo ver was gekomen
doordat haar vader Reichsmarschall is en invloed heeft gehad op haar benoeming.
Dit was niet het geval, alles wat zij tot nu toe heeft bereikt, heeft zij op eigen kracht
gedaan. Cum laude afgestudeerd aan de universiteit, haar onderzoek naar mobiele
nucleaire motoren en waardoor ze in positieve zin opviel bij haar vaders voorganger.
Onderweg naar het ministerie, waar haar spullen lagen, zag ze veel mensen buiten
lopen. Maar dit was te verwachten, het was een heerlijke winterdag, de oorlog lag
inmiddels ver achter ons en het verzet was gebroken. Ze vond het jammer dat ze
deze dag moest werken en niet kon genieten van het mooie weer.
‘’Fräulein Smith, er is een kleine vertraging.’’ Zei haar persoonlijke chauffeur.
Gestrest vroeg zij ‘’Is er geen andere weg? Ik moet op tijd zijn bij de centrale’’
De opstopping viel mee en naar een paar minuten konden ze hun weg vervolgen.
‘’Ahh Fräulein Smith, u komt zeker onze centrale inspecteren of komt u een van mijn
employees ophalen?’’ Zei de man op vriendelijke toon. De man die Katherina
begroette was een kleine, ietwat mollige man met een vriendelijk gezicht. Onder de
kale schedel keken twee twinkelende ogen haar goedkeurend aan. Ondanks dat zij
hem nog niet eerder had ontmoet, wist Katharina uit zijn dossier dat het een
intelligente man is. ‘’Inderdaad, ik kom uw centrale inspecteren.’’ Zei zij, ‘’maar
volgens mij hebben wij elkaar niet eerder ontmoet. U bent zekers de opvolger van
Herr Hofmann?’’
‘’Dat klopt. Mijn naam is Johan Köhler en ben inderdaad de opvolger van Herr
Hofmann. Het was een goede man en zijn overlijden kwam plotseling. Wilt u mij
alstublieft volgen Fräulein Smith en noem me maar Johan’’. Herr Köhler gaf haar een
rondleiding door de centrale en bracht haar op de hoogte van de recente
ontwikkelingen. Op de manier waarop hij haar op de hoogte bracht, kon zij opmaken
dat het een intelligente man is. Vaak waren de dossiers van het ministerie
achterhaald of incompleet, maar in het geval van Johan klopte elk woord.
Plotseling klonk het geluid van loeiende sirenes en zag Katherina mensen in paniek
rennen. Ze wou weten wat er aan de hand is en vroeg Johan wat er gaande was.
